DALAWANG BUWAN MATAPOS KAMING MAGHIWALAY, NAKITA KO ANG EX-WIFE KO NA NAKAUPO NANG MAG-ISA SA OSPITAL… NANG MALAMAN KO ANG KANYANG LIHIM, GUMUHO ANG BUONG MUNDO KO!
KABANATA 1: Ang Paglamig ng Aming Tahanan
Ako si Marko, tatlumpu’t limang taong gulang. Dalawang buwan na ang nakalipas mula nang opisyal na mapawalang-bisa ang kasal namin ni Lianne. Limang taon kaming nagsama. Sa unang tatlong taon, kami ang kahulugan ng isang masayang mag-asawa—puno ng pangarap, tawanan, at pagmamahal. Ngunit sa huling taon ng aming pagsasama, bigla siyang nagbago.
Naging malamig si Lianne. Madalas siyang umuwing huli mula sa trabaho, palaging pagod, at mabilis magalit sa maliliit na bagay. Tinanggihan niya ang mga yakap ko, at kapag nag-uusap kami tungkol sa pangarap naming magkaroon ng anak, umiiwas siya.
Isang gabi, pagkatapos ng aming matinding pag-aaway, sinabi niya ang mga salitang dumurog sa akin: “Marko, pagod na ako. Hindi ko na yata kayang ituloy ito. Maghiwalay na tayo.”
Inakala kong may iba na siya o sadyang nawala na ang pagmamahal niya sa akin. Dahil sa taas ng pride ko at sa sakit ng pagtanggi, pumirma ako sa mga papeles ng hiwalayan nang walang laban. Naghiwalay kami nang may pait sa aking puso. Inilipat ko ang buong atensyon ko sa trabaho upang makalimutan ang babaeng pinakamamahal ko.
KABANATA 2: Ang Multo sa Pasilyo ng Ospital
Dalawang buwan matapos ang divorce, nagtungo ako sa City Medical Hospital upang dalawin ang isang katrabahong naaksidente. Habang naglalakad ako sa tahimik na pasilyo ng Oncology Department (dahil naligaw ako ng palapag), isang pamilyar na bulto ng tao ang nakapukaw ng atensyon ko.
Nakatungo ang isang babae sa waiting area. Nakasuot siya ng maluwag na hospital gown at isang bonnet sa kanyang ulo. Payat na payat ang kanyang mga braso. Nang iangat niya ang kanyang mukha para uminom ng tubig, napatigil ang pagtibok ng puso ko.
Si Lianne.
Mabilis akong nagtago sa likod ng isang poste. Hindi ako makapaniwala. Ang Lianne na kilala ko ay masigla, may mahaba at makapal na buhok, at palaging may kulay ang pisngi. Ang babaeng nakikita ko ngayon ay namumutla, tila nanghihina, at malalim ang mga mata.
Bakit siya nandito? Bakit siya nag-iisa?
Bago pa ako makapag-isip nang maayos, isang nars ang lumapit sa kanya.
“Ma’am Lianne, handa na po ang kwarto para sa chemo session ninyo ngayon. Medyo matapang po ang gamot na ibibigay natin ngayon, may kasama po ba kayong kapamilya para umalalay sa inyo mamaya?”
Umiling si Lianne at tipid na ngumiti. “Wala po, Nurse. Kaya ko naman pong mag-isa.”
Chemo? Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang buong pagkatao ko. Nanginginig ang mga binti ko habang naglalakad papalapit sa kanya.
KABANATA 3: Ang Lihim na Pilit Ibininaon
Nang makita ako ni Lianne na nakatayo sa kanyang harapan, nanlaki ang kanyang mga mata. Halos mabitawan niya ang hawak niyang bote ng tubig. Sinubukan niyang itago ang mga nanginginig niyang kamay sa loob ng kanyang kumot.
“M-Marko… anong ginagawa mo rito?” nauutal niyang tanong, pilit na iniiwas ang kanyang paningin.
“Lianne, anong nangyayari sa’yo? Bakit ka mag-che-chemo? May sakit ka ba?” sunod-sunod kong tanong, hindi na mapigilan ang pagtulo ng aking mga luha.
Huminga siya nang malalim, pilit na pinipigilan ang pag-iyak. “Wala ‘to, Marko. Umalis ka na. Wala na tayong kaugnayan sa isa’t isa, ‘di ba?”
Ngunit sa pagkakataong ito, hindi ako umalis. Umupo ako sa tabi niya at hinawakan ko nang mahigpit ang malamig at payat niyang kamay. “Hindi ako aalis hangga’t hindi mo sinasabi sa akin ang totoo.”
Bumigay na si Lianne. Napahagulgol siya at isinandal ang kanyang ulo sa balikat ko. Doon niya ipinagtapat ang katotohanang nagpagiba sa buong mundo ko.
“Stage 4 Ovarian Cancer, Marko,” humihikbi niyang sabi. “Anim na buwan bago tayo maghiwalay, nalaman ko. Sabi ng doktor, mabilis daw kumalat. Wala na akong pag-asang mabuhay nang matagal, at kailanman… hindi na ako pwedeng magbuntis.”
KABANATA 4: Ang Pagsasakripisyo ng Isang Nagmamahal
Hindi ako makahinga. Parang may malaking bato na dumagan sa dibdib ko. “Bakit?! Bakit hindi mo sinabi sa akin?! Asawa mo ako, Lianne! Dapat magkasama natin itong nilalabanan!”
Tiningnan niya ako, puno ng sakit ang kanyang mga mata.
“Paano ko sasabihin sa’yo, Marko? Alam ko kung gaano mo kagustong magkaroon ng sariling anak… pangarap mo ‘yun simula pa noon. At nakita ko kung paano ka nawasak nang mamatay ang Papa mo sa cancer. Naubos ang ipon ninyo, nagkabaon-baon kayo sa utang, at halos mabaliw ka sa trauma nang makita mo siyang naghihirap,” paliwanag niya.
Nalunod ako sa sarili kong mga luha. Naalala ko ang lahat. Ang paglayo niya, ang pagiging malamig niya sa akin, ang paghingi niya ng divorce—lahat ng iyon ay isang palabas.
“Gusto kong magalit ka sa akin,” pagpapatuloy niya. “Gusto kong isipin mong hindi na kita mahal para palayain mo ako. Hindi ko kayang panoorin kang maubos ang pera at emosyon kakahabol sa buhay kong malapit nang matapos. Gusto kong magsimula ka ulit, makahanap ng babaeng mabibigyan ka ng anak at masayang pamilya. Kaya pinili kong mag-isa.”
Gumuho ang mundo ko. Ang babaeng inakala kong sumuko sa aming kasal ay ang babaeng nag-alay ng sarili niyang kaligayahan at buhay para lamang protektahan ako mula sa sakit. Itinaboy niya ako dahil masyado niya akong mahal.
KABANATA 5: Ang Muling Pagbangon sa Huling Sandali
Niyakap ko siya nang napakahigpit, walang pakialam kung marinig kami ng mga tao sa pasilyo.
“Ang tanga-tanga mo, Lianne… ang tanga nating dalawa,” umiiyak kong bulong sa kanyang tainga. “Wala akong pakialam sa pera. Wala akong pakialam kung hindi tayo magka-anak. Ang pangarap ko ay ikaw! Ikaw ang pamilya ko!”
Nang araw na iyon, hindi ko na siya iniwan. Binalewala ko ang papel ng divorce. Kinausap ko ang kanyang mga doktor, ginamit ko ang lahat ng ipon ko, at nag-leave ako sa trabaho.
Kung noon ay nag-iisa siyang lumalaban sa malamig na kwarto ng ospital, ngayon ay nandoon ako, hawak ang kamay niya sa bawat turok ng karayom at sa bawat pagkalagas ng kanyang buhok.
Lumipas pa ang limang buwan. Hindi kinaya ng katawan ni Lianne ang kumakalat na sakit, at pumanaw siya habang nakayakap sa akin isang tahimik na madaling araw. Masakit. Napakasakit na parang pinupunit ang kaluluwa ko. Ngunit sa huling hininga niya, may ngiti sa kanyang mga labi, dahil alam niyang hindi siya namatay nang mag-isa.
Tinuruan ako ni Lianne ng pinakamalalim na uri ng pag-ibig—ang pag-ibig na kayang magparaya. At kahit wala na siya, dadalhin ko ang pagmamahal na iyon hanggang sa araw na muli kaming magkita.
