KABUWASAN KO NA NANG BAKLASIN NG ASAWA KO ANG CRIB NG ANAK NAMIN UPANG IBIGAY SA KAPATID NIYA DAHIL KAMBAL DAW ANG ANAK NITO… NGUNIT HINDI NILA INASAHAN ANG MATINDING GANTI KO KINABUKASAN!
KABANATA 1: Ang Ingay sa Nursery
Ako si Elisa, tatlumpung taong gulang at tatlumpu’t walong linggong buntis. Anumang araw ay maaari na akong manganak sa aming panganay. Dahil maselan ang aking pagbubuntis, pinili kong magpahinga at ihanda ang lahat ng kailangan ng aking baby girl. Ang paborito kong bahagi ng bahay ay ang nursery room na matagal kong idinisenyo. Sa gitna nito ay isang custom-built mahogany crib na inabot ng tatlong buwan bago yariin, at binayaran ko mula sa sarili kong ipon.
Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa kwarto, nagising ako dahil sa malalakas na kalabog at tunog ng barena mula sa nursery.
Bumangon ako nang hirap na hirap, hawak ang aking malaking tiyan. Nang buksan ko ang pinto ng nursery, halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nakita ko ang asawa kong si Troy, pawisan at abala sa pagbaklas ng mga turnilyo ng crib ng aming anak. Nakakalat na sa sahig ang mga kahoy na maingat kong inayos.
“T-Troy? Anong ginagawa mo?!” mangiyak-ngiyak kong sigaw, hindi makapaniwala sa nakikita ko. “Bakit mo sinisira ang higaan ng anak natin?!”
Hindi siya tumigil sa pagbabaklas. Tiningnan niya lang ako nang malamig at walang pakialam.
“Hindi ko sinisira, Elisa. Binabaklas ko para madaling isakay sa pick-up,” malamig na sagot niya. “Kailangan ito ng kapatid kong si Diane. Nanganak na siya kaninang umaga. Kambal ang anak niya, kaya mas kailangan niya ng malaking crib kaysa sa atin.”
KABANATA 2: Ang Walang-Awang Pag-alis
Nanginig ang buong katawan ko sa pinaghalong galit at panlulumo. “Pero para sa anak natin ‘yan! Ako ang nagbayad niyan, Troy! Ilang araw na lang, manganganak na ako. Saan mo patutulugin ang anak natin, sa sahig?!”
Binuhat ni Troy ang mga pinagbaklasang kahoy. “Huwag kang madamot, Elisa. Isang sanggol lang naman ang atin, kasya na ‘yon sa isang murang plastic na duyan na mabibili online. Si Diane, kambal ang aalagaan at wala silang budget ng asawa niya. Ako na ang nagkawanggawa. Intindihin mo na lang, pamilya ko sila.”
Sinubukan kong humarang sa pinto, umiiyak at nagmamakaawa. “Troy, parang awa mo na. Huwag mong dalhin ‘yan.”
Ngunit marahas niya akong itinabi, muntik pa akong matumba kung hindi ako nakakapit sa hamba ng pinto. Walang lingon-likod niyang binuhat ang huling bahagi ng crib, isinakay sa kanyang pick-up truck, at pinaharurot ito paalis. Naiwan akong humahagulgol sa gitna ng walang-laman na nursery.
Maya-maya pa, tumunog ang cellphone ko. Isang mensahe mula sa kapatid niyang si Diane:
“Thanks sa crib, Sis! Sakto lang sa mga babies ko. Bili ka na lang ng bago, tutal mayaman ka naman. 😘”
KABANATA 3: Ang Pagsilang sa Gitna ng Pag-iisa
Dahil sa matinding stress, galit, at pag-iyak, bigla akong nakaramdam ng matalim na sakit sa aking puson. Kasunod nito ay ang pag-agos ng mainit na tubig sa aking mga binti. Pumutok na ang panubigan ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Troy. Ring nang ring, ngunit pinapatay niya ang tawag. Nagpadala ako ng mensahe: “Troy, manganganak na ako! Tulungan mo ako!”
Walang sagot.
Sa huli, tumawag ako ng ambulansya nang mag-isa. Habang nasa byahe papuntang ospital, naramdaman ko ang bawat sakit ng contractions, ngunit mas masakit ang pagtataksil at pag-iwan ng asawa ko sa oras na pinakakailangan ko siya.
Pagdating sa ospital, matapos ang ilang oras na paghihirap, isinilang ko ang isang malusog na sanggol na babae. Hawak-hawak ko siya, mag-isa sa kwarto. Tiningnan ko ang inosenteng mukha ng anak ko at doon, namatay ang anumang pagmamahal na natitira sa puso ko para kay Troy. Pinalitan ito ng malamig at matalim na determinasyon.
KABANATA 4: Ang Paggising ng Halimaw
Ang inakala ni Troy at ng kanyang pamilya ay isa akong mahinang babae na basta-basta na lang susunod sa gusto nila. Ngunit nakalimutan nila ang isang mahalagang detalye: Ako ang nagpapakain sa kanila.
Ang malaking bahay na inuuwian namin ay minana ko pa sa aking mga magulang bago kami ikasal, kaya wala itong kinalaman sa conjugal properties. Ang pick-up truck na ipinagmamalaki niya at ginamit niyang panghakot ng crib? Nakapangalan iyon sa kumpanyang pag-aari ko. At ang asawa ni Diane na walang trabaho? Kakapasok lang nito bilang supervisor sa isa sa mga negosyo ko.
Habang nagpapahinga ako sa ospital, kinuha ko ang aking laptop at tinawagan ang aking abogado at ang head ng Human Resources ng kumpanya ko. Inihanda ko ang lahat ng papeles sa loob lamang ng isang araw. Wala silang kaalam-alam na habang nagdiriwang sila sa bahay ni Diane kasama ang ninakaw na crib, unti-unti ko nang ginigiba ang kanilang mundo.
KABANATA 5: Ang Pagbawi at Pagpapalayas
Dalawang araw makalipas, umuwi si Troy sa aming bahay, inaasahang madadatnan niya akong buntis pa rin at nagluluto ng hapunan para sa kanya.
Ngunit pagdating niya sa gate, hinarang siya ng dalawang pribadong security guard. Sa labas ng bakod ay may tatlong malalaking itim na garbage bags na naglalaman ng lahat ng damit at gamit niya.
Saktong nakarating din ako sakay ng isang private van, hawak ang aking bagong silang na sanggol.
“Elisa? Anong ibig sabihin nito?!” galit na sigaw ni Troy. “Bakit may mga guwardiya dito? At bakit nasa labas ang mga gamit ko?!”
Bumaba ako ng van, malamig ang tingin sa kanya. Iniabot sa kanya ng abogado ko ang isang makapal na polder.
“Annulment papers, Restraining Order, at Eviction Notice,” matigas at kalmado kong sabi. “Umalis ka na sa pamamahay ko, Troy. Dahil mas pinili mong protektahan at unahin ang kapatid mo kaysa sa sarili mong mag-ina, maaari ka nang tumira sa kanila.”
“Nabaliw ka na ba?!” sigaw niya, pilit na lumalapit ngunit hinarang siya ng mga guwardiya. “Asawa mo ako! At dahil lang sa isang kaman—”
Sumingit ang abogado ko. “Mr. Troy, the property belongs solely to my client. You have no legal standing to remain here.”
Saktong pagkasabi noon, dumating ang isang tow truck. Kinuha ng drayber nito ang pick-up truck ni Troy at sinabitan ng kadena upang hatakin pabalik sa kumpanya.
“T-Teka! Bakit niyo kinukuha ang sasakyan ko?!” natatarantang tanong ni Troy.
“Sasakyan ko ‘yan,” pagtatama ko. “Company asset ‘yan, at tinanggalan na kita ng pribilehiyong gamitin ito. Bukod pa rito…” Ngumiti ako nang napakalamig. “Sabihin mo sa bayaw mong pabigat, hindi na siya kailangang pumasok bukas. Tinanggal ko na siya sa trabaho dahil sa pagnanakaw ng kagamitan sa opisina—isang bagay na nakuhanan ng CCTV bago pa siya mag-leave.”
KABANATA 6: Ang Huling Salita
Nawala ang kayabangan at kulay sa mukha ni Troy. Bumagsak ang kanyang mga balikat nang mapagtanto niyang nawala sa kanya ang asawa, ang bahay, ang sasakyan, at ang trabaho ng kanyang bayaw sa isang iglap lamang.
Lumuhod siya sa labas ng gate, umiiyak. “Elisa… parang awa mo na. Hindi ko alam na nanganak ka na. Patawarin mo ako. Hayaan mo akong makita ang anak natin.”
Tiningnan ko siya nang walang bakas ng awa. “Nang binabaklas mo ang higaan niya habang nagmamakaawa ako, nasaan ang awa mo? Wala kang anak dito, Troy. Bumalik ka sa pamilyang pinili mo.”
Tinalikuran ko siya at pumasok sa loob ng malaking bahay kasama ang aking anak. Isinara ng mga guwardiya ang malaking gate, iniiwan ang lalaking taksil na lumuluha sa kalsada kasama ng mga basurang gamit niya.
Inakala nilang kaya nilang tapakan at nakawan ang isang inang nagdadalang-tao nang walang kapalit. Ngunit hindi nila alam, sa sandaling gisingin mo ang galit ng isang ina, sisiguraduhin niyang walang matitira sa anumang ipinagmamalaki mo.
