MAYROON AKONG SIKRETONG BEACHFRONT VILLA NA ITINAGO KO SA AKING SPOILED NA KAPATID… NGUNIT ISANG ARAW, TUMAWAG SIYA AT NAG-UTOS “MAY 82 GUESTS AKONG DARATING PARA SA GRADUATION PARTY KO NGAYONG WEEKEND, KAYA LINISIN AT IHANDA MO ANG VILLA!”
Sa loob ng maraming taon, namuhay ako sa anino ng aking nakababatang kapatid na si Bella. Ako si Katrina, dalawampu’t walong taong gulang. Mula pagkabata, si Bella ang paborito nina Mama at Papa. Kapag may gusto siya, ibinibigay agad. Kapag may maganda akong gamit, damit, o kahit na anong napag-ipunan ko, kukunin niya ito at sasabihin nina Mama, “Ibigay mo na sa kapatid mo, mas bata siya.” Sanay siyang angkinin ang lahat ng pinaghirapan ko. Kaya naman nang maging isang matagumpay na arkitekto ako at yumaman dahil sa sarili kong negosyo, may isang malaking bagay akong inilihim sa kanila.
Bumili ako ng isang napakalaki at marangyang beachfront villa sa isang eksklusibong isla sa Palawan. Mayroon itong infinity pool na nakaharap sa dagat, anim na malalaking kwarto, at mga mamahaling furniture na inangkat pa mula sa Europa. Ito ang aking personal na paraiso, ang aking pahingahan. Walang sinuman sa pamilya ko ang nakakaalam nito—hanggang sa isang araw.
Kasalukuyan akong nagkakape sa aking opisina nang tumunog ang aking telepono. Ang caller ID: Bella. Kumunot ang noo ko. Bihira siyang tumawag, at kapag ginawa niya, palaging may kailangan.
“Hello?” sagot ko.
“Ate! Nalaman ko kina Tita Susan na may nabili ka raw na malaking villa sa Palawan!” bungad niya, ang boses ay matinis at puno ng kayabangan. “Bakit hindi mo sinabi sa amin?! Anyway, perfect timing! Nagpadala na ako ng invitations sa mga batchmates ko sa unibersidad.”
“Anong invitations, Bella?” malamig kong tanong, unti-unting nakakaramdam ng inis.
“Para sa graduation party ko! Ngayong weekend na ‘yon! May 82 guests akong darating. Mga anak-mayaman at influencers ang mga kaibigan ko, kaya kailangan bongga! Gusto kong ihanda mo ang villa. Linisin mo ang pool, punuin mo ang fridge ng mamahaling wine at pagkain, at siguraduhin mong nakalatag ang mga red carpet! Ako ang reyna sa araw na ‘yon, kaya umayos ka. Bye!”
Hindi man lang niya ako hinayaang sumagot. Binabaan niya ako ng telepono.
Tinitigan ko ang aking cellphone. Hindi siya nagtanong. Hindi siya humingi ng pabor. Nag-utos siya, na parang isa akong maid na inuupahan niya para maglinis at magsilbi sa kanyang libreng party gamit ang sarili kong property. Sa nakaraan, marahil ay iiyak ako at susunod dahil tatawag sina Mama para pilitin ako. Ngunit hindi na ngayon. Tapos na ang pagiging martir ko.
Isang malamig at nakakakilabot na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. “Gusto mo ng party, Bella? Sige, bibigyan kita ng party na hinding-hindi mo makakalimutan.”
Ang Araw ng Inaasahang “Party”
Dumating ang Sabado. Napakaganda ng sikat ng araw sa Palawan. Nakaupo ako sa isang sun lounger sa tabi ng aking infinity pool, nakasuot ng designer silk robe, habang humihigop ng margarita.
Sa labas ng mataas na pader at malaking steel gate ng aking villa, narinig ko ang ingay ng tatlong malalaking tourist bus. Dumating na ang reyna at ang kanyang 82 na bisita. Ngunit may isang maliit na problema para kay Bella: hindi nakabukas ang gate. Sa halip, limang matitipuno at armadong private security guards na naka-itim ang nakatayo roon, nakaharang sa daan.
Tumunog nang sunod-sunod ang telepono ko. Sinagot ko ito.
“ATE! Ano ba ‘to?!” nagwawalang tili ni Bella sa kabilang linya. “Bakit may mga guards sa gate?! Kanina pa kami bumubusina! Buksan mo ‘to, napapahiya ako sa mga kaibigan ko! Init na init na kami!”
“Teka lang, lalabas ako,” kalmado kong sagot.
Naglakad ako nang marahan palabas ng mansyon, lumapit sa malaking gate. Nang makita ako ni Bella mula sa labas ng rehas, nanlaki ang mga mata niya sa galit. Nakasuot siya ng sexy na designer swimsuit, handang-handa na sanang magpakuha ng litrato para sa social media. Sa likod niya ay ang mga kaibigan niyang rich kids, pawis na pawis at nagrereklamo na sa init ng araw habang may mga dalang malalaking maleta.
“Ate, buksan mo na ‘to! Nagugutom na ang mga guests ko! Nasaan ang catering?!” bulyaw niya, umaarteng boss.
Tinignan ko siya mula ulo hanggang paa. “Sino ka para sigawan ako sa harap ng property ko?”
“Anong ibig mong sabihin?! Kapatid mo ako! Villa natin ‘to! Kaya buksan mo ‘yan dahil kung hindi, isusumbong kita kina Mama!” pagbabanta niya.
Napangisi ako. Lumingon ako sa mga bisita niya na ngayon ay nagtataka na sa nangyayari. Tinaasan ko ng boses ang aking pagsasalita upang marinig ng lahat.
“Excuse me, everyone,” pormal kong anunsyo sa mga bisita. “Ako si Katrina, ang nag-iisang may-ari ng private villa na ito. Nais ko lang malaman, sinabi ba ni Bella sa inyo na pag-aari niya o ng pamilya namin ang lugar na ito?”
Nagkatinginan ang mga kaibigan niya. Isang sikat na influencer ang sumagot, “Oo! Sabi niya family rest house niyo raw ‘to at free ang lahat—food, drinks, and accommodation para sa aming lahat!”
“Isang malaking kasinungalingan,” malamig kong sagot, tinitigan nang matalim ang namumutlang si Bella. “Wala siyang kahit isang pisong inambag sa lupang ito. At mas lalong wala siyang pahintulot na magdala ng walumpu’t dalawang tao rito para mag-party nang libre.”
“Ate! Ano ba! Napapahiya ako!” mangiyak-ngiyak na bulong ni Bella, pilit inaabot ang kamay ko sa pagitan ng mga rehas. “Please, papasukin mo na kami! Graduation ko ngayon!”
“Wala akong pakialam sa graduation mo,” matigas kong sagot. Humarap ako sa head of security. “Ilabas ang tarpaulin.”
Mabilis na iniladlad ng gwardya ang isang malaking banner sa gilid ng gate. Nakasulat doon: EXCLUSIVE EVENT RENTAL RATES.
“Kung gusto ninyong pumasok at mag-party dito,” anunsyo ko sa kanyang mga bisita. “Ang rental fee ng buong villa para sa 82 pax ay 800,000 pesos. Ang catering at drinks ay hiwalay pa, na nagkakahalaga ng 300,000 pesos. Kabuuan: 1.1 Milyong Piso. Cash. Ngayon, sino ang magbabayad?”
Natahimik ang buong grupo. Walang sinuman ang gumalaw. Ang mga kaibigan niyang kanina ay tuwang-tuwa ay unti-unting nakaramdam ng inis.
“Bella, akala ko ba libre?!” bulyaw ng isa niyang kaibigan. “Pinag-book mo kami ng flight papunta dito, tapos pababayarin mo kami ng isang milyon?!”
“B-Babe, tulungan mo ako, please,” nagmamakaawang baling ni Bella sa kanyang mayamang nobyo, ngunit maging ang nobyo niya ay umiling at umatras, halatang hiyang-hiya sa nangyayari.
“Wala kaming pera para diyan, Bella. Niloko mo kami! Sinungaling ka!” sigaw ng mga bisita.
“Ate, parang awa mo na! Ako ang kapatid mo!” umiiyak na si Bella. “Bakit mo ginagawa sa akin ‘to?!”
Lumapit ako nang kaunti sa rehas, tinitigan siya nang may buong pagkamuhi. “Ginagawa ko ito dahil kailangan mong matutunan na hindi umiikot ang mundo sa’yo. Matagal na kitang pinagbibigyan noong mga bata tayo, pero tapos na ang panahon na pwede mong angkinin ang mga bagay na pinaghirapan ko. Hindi ako maid mo, at mas lalong hindi ako sponsor ng kayabangan mo.”
Binalingan ko ang aking Security. “Kung may magtangkang umakyat sa pader o pumilit pumasok nang walang bayad, tumawag kayo ng pulis para sa trespassing.”
Tinalikuran ko sila at kalmadong naglakad pabalik sa aking pool. Sa likod ko, narinig ko ang malakas na pagwawala ng mga bisita ni Bella. Isang-isang sumakay ang mga kaibigan niya pabalik sa bus, iniiwan siyang umiiyak, nagmamakaawa, at labis na napahiya.
Pagkaraan ng isang oras, tumawag sina Mama at Papa, paniguradong umiiyak na nagsusumbong ang paborito nilang anak. Bago pa sila makapagsalita, blinock ko ang kanilang mga numero. Humigop ako ng margarita, pinakinggan ang alon ng dagat, at ngumiti. Sa wakas, ang villa ko, ang yaman ko, at ang buhay ko ay eksklusibo na lamang para sa akin—malayo sa mga taong walang ibang ginawa kundi abusuhin ako.
