NAGISING AKO NG 3 AM DAHIL SA IYAK NG AKING SANGGOL… NGUNIT NANG PUMUNTA AKO SA KWARTO, NAKITA KO ANG ASAWA KO NA PINIPIGILAN ANG ISANG BABAENG LUMAPIT SA ANAK KO—AT ANG NADISKUBRE KO AY TULUYAN NANG SUMIRA SA BUHAY KO!
Alas-tres ng madaling araw. Ito ang oras na palaging bumabagabag sa aking tulog simula nang maipanganak ko ang aking anak na si Baby Lucas dalawang linggo na ang nakalilipas. Umalingawngaw ang matinis at sunud-sunod na iyak ng sanggol mula sa nursery room sa kabilang dulo ng pasilyo.
Kinusot ko ang aking mga mata at kinapa ang kabilang gilid ng kama. Wala ang asawa kong si Enrico. Naisip ko, marahil ay nauna na siyang bumangon upang timplahan ng gatas ang aming anak dahil alam niyang halos wala pa akong tulog. Ngumiti ako nang bahagya sa isiping iyon. Kahit pagod, naramdaman ko ang swerte dahil mayroon akong isang asawang maalaga at nakasama ko sa pangarap na bumuo ng pamilya matapos ang limang taon naming paghihintay.
Nagsuot ako ng manipis na robe at naglakad palabas ng kwarto. Ngunit habang papalapit ako sa nursery, napansin kong hindi bukas ang ilaw. Sa halip, may nakabukas na maliit na dim light lamang. Ang iyak ni Lucas ay patuloy pa rin, ngunit may kakaiba. Narinig ko ang mahina, garalgal, at nagpapanic na mga boses.
“Umalis ka na rito! Baka magising si Clara! Napag-usapan na natin ito!” pabulong ngunit madiin na bulyaw ni Enrico.
“Hindi ko kaya, Enrico! Ibalik mo siya sa akin! Hindi ako makatulog gabi-gabi na iniisip na hawak siya ng ibang babae!” sagot ng isang umiiyak at nagmamakaawang boses ng isang babae.
Huminto ang pagtibok ng puso ko. Parang nanigas ang mga paa ko sa malamig na sahig ng pasilyo. Sino ang babaeng iyon? Paano siya nakapasok sa bahay namin nang ganitong oras?
Puno ng kaba at panginginig, dahan-dahan kong itinulak ang siwang ng pinto ng nursery. Ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang madilim na panaginip. Nakatayo si Enrico, mahigpit na nakahawak sa magkabilang braso ng isang babaeng hindi pamilyar sa akin—isang babaeng nakasuot ng simpleng damit, gulo-gulo ang buhok, at basang-basa ng luha ang mukha. Pilit siyang kumakawala kay Enrico upang abutin ang crib kung saan umiiyak ang aking anak.
“Anong nangyayari rito?!” malakas kong sigaw, nanginginig ang aking buong katawan. Agad kong binuksan ang main switch ng ilaw.
Gulat na gulat si Enrico. Binitawan niya ang babae at namumutlang humarap sa akin. Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding takot.
“C-Clara… Mahal, gising ka na pala…” utal-utal niyang sabi, pilit hinaharangan ang babae. “W-Wag kang mag-alala, lasing lang ang babaeng ‘to. Naligaw siya at nakapasok sa bahay. Tatawag na ako ng pulis—”
“Hindi ako lasing!” sumigaw ang babae at itinulak si Enrico. Hinarap niya ako, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding lungkot at desperasyon. “Akin ang batang ‘yan! Ako ang tunay na ina niya! Ibalik niyo sa akin ang anak ko!”
Napakunot ang noo ko. Isang nakakalitong inis ang umakyat sa aking dibdib. Paanong magiging kanya ang anak ko? Dala-dala ko si Lucas sa aking sinapupunan sa loob ng siyam na buwan. Pinaghirapan ko siyang iluwal sa private clinic na pag-aari ng kaibigan ni Enrico.
“Nababaliw ka ba?!” galit kong sagot, mabilis na lumapit sa crib at binuhat ang umiiyak na si Lucas, mahigpit siyang niyakap sa aking dibdib para protektahan. “Ako ang nagluwal sa batang ito! Asawa ko, sino ba ang babaeng ‘to?! Bakit mo siya pinapasok dito?!”
Sa halip na magalit sa babae, biglang lumuhod si Enrico sa malamig na sahig. Nagsimula siyang umiyak nang humahagulgol, nakatakip ang mga kamay sa kanyang mukha.
“Patawarin mo ako, Clara… Patawarin mo ako,” hagulgol niya, ang kanyang boses ay puno ng nakakasukang pagsisisi.
Parang umurong ang dila ko. “E-Enrico… anong ibig mong sabihin? Anong pinagsasasabi ng babaeng ‘to?”
Tumingin sa akin ang babae. Umiiyak din siya, nakaluhod na rin habang nakikiusap. “Tatlong taon na kaming may relasyon ng asawa mo. Nabuntis ako, halos kasabay ng pagbubuntis mo. Nang manganak ka sa clinic ng kaibigan niya… nagkaroon ka ng matinding komplikasyon. Nawalan ka ng malay ng tatlong araw. Clara… ang tunay mong anak… namatay siya ilang oras pagkapanganak dahil sa infection.”
Nabitawan ko ang pacifier na hawak ko. Parang may isang malamig at matalim na patalim na bumaon sa aking utak. Umiling ako nang mabilis. “Hindi… hindi totoo ‘yan. Sinungaling ka! Enrico, sabihin mo sa babaeng ‘to na sinungaling siya!”
Ngunit hindi makatingin sa akin si Enrico. “T-Totoo ang sinasabi niya, Clara,” nanginginig na pag-amin ng asawa ko. “Nang mamatay ang anak natin, natakot akong tuluyan kang mabaliw sa lungkot. Alam kong hindi mo kakayanin. Sakto namang nanganak din si Sarah. Binayaran ko siya ng dalawang milyong piso para ibigay sa atin ang bata at lumayo na. Kinuntsaba ko ang doktor para ipalabas na siya ang anak mo na nailigtas namin. Gusto ko lang namang… maging masaya tayo, Clara. Gusto ko lang buuin ang pamilya natin.”
“Bumuo ng pamilya?!” tili ko, ang aking boses ay napunit sa matinding sakit at galit. Tinitigan ko ang sanggol na buhat ko. Ang batang ito na araw-araw kong pinapadede, kinakantahan, at minamahal nang higit pa sa aking buhay… ay bunga ng kataksilan ng aking asawa. Bunga siya ng panloloko.
At ang sarili kong anak… ang tunay kong laman at dugo… ay patay na? “Saan niyo nilibing ang anak ko?!” sigaw ko, ang mga luhang hindi ko mapigilan ay parang ulan na bumabagsak sa aking mga pisngi. “Saan niyo dinala ang anak ko, Enrico?!”
“S-Sa isang public cemetery, sa probinsya… hindi ko pwedeng ipa-cremate o ilibing dito nang hindi mo nalalaman, kaya pinakiusapan ko ang staff ng clinic—”
PAK! Hindi ko na mapigilan. Ginamit ko ang isa kong kamay at binigyan si Enrico ng pinakamalakas na sampal na kaya kong ibigay. Gumuho ang buong mundo ko sa loob lamang ng isang gabi. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng aking buhay ay niloko ako hindi lamang ng isang kabit, kundi ninakaw niya sa akin ang karapatang magluksa sa sarili kong anak. Pinaniwala niya akong ina ako ng isang batang binili niya upang takpan ang sarili niyang mga kasalanan.
Maingat at nanginginig kong inilapag ang sanggol pabalik sa kanyang crib. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Mahal ko ang bata, ngunit tuwing titingnan ko siya ngayon, nakikita ko ang pinakamalaking pagkakanulo sa buhay ko.
Tumingin ako kay Sarah. “Kunin mo ang anak mo,” malamig at patay kong utos.
Mabilis na kinuha ni Sarah ang sanggol, umiiyak at nagpapasalamat, bago siya nagmamadaling tumakbo palabas ng bahay. Si Enrico ay pilit na yumakap sa aking mga binti, nagmamakaawa.
“Clara, parang awa mo na! Ginawa ko lang ‘yon dahil mahal na mahal kita! Ayaw kitang mawala!”
Sinipa ko siya palayo. “Umalis ka. Dahil kapag nakita pa kita sa pamamahay na ito pagsikat ng araw, hindi lang kasong adultery ang isasampa ko sa’yo at sa doktor mong kaibigan. Ipapakulong ko kayo sa falsification of public documents at human trafficking. Umalis ka na bago pa kita mapatay.”
Pagsara ng pinto, naiwan akong mag-isa sa gitna ng tahimik at madilim na nursery. Ang mga pader na kanina lamang ay puno ng pag-asa ay tila naging isang kulungan ng kalungkutan. Umupo ako sa sahig, yakap ang isang blangkong kumot, at doon ko iniyakan ang anak kong namatay nang mag-isa, sa isang malamig na lugar, habang ang ina niya ay nabubuhay sa isang napakalupit na kasinungalingan.
