SA ARAW NG BUROL NI LOLO, KINUHA NG MGA MAGULANG KO ANG MANSYON AT LAHAT NG YAMAN AT TINAWANAN AKO DAHIL ISANG SULAT AT TICKET PA-LONDON LANG ANG NAKUHA KO… NGUNIT NANG LUMAPAG AKO, ISANG ROYAL DRIVER ANG NAGHIHINTAY SA AKIN DALA ANG SIKRETONG MAS HIGIT PA SA NINAKAW NILA!
I. Ang Kasakiman sa Harap ng Kabaong
Hindi pa man naililibing ang aking lolo na si Don Alejandro, tila nagdiriwang na ang aking mga magulang. Ako si Elias. Simula pagkabata, ako ang paboritong apo ni Lolo dahil ako lamang ang naglaan ng oras upang alagaan siya nang magkasakit siya. Ang aking ama na si Arturo at inang si Helena ay walang ibang ginawa kundi waldasin ang pera ng aming pamilya at maghintay na mamatay ang matanda upang makuha ang mga ari-arian.
Sa araw ng pagbasa ng Last Will and Testament, nasa loob pa kami ng sementeryo nang pilitin ng aking ama ang abogado na ilabas ang mga dokumento.
“Ibigay mo na sa amin ang titulo ng pitong luxury villas at ang pagmamay-ari ng kumpanya,” walang-hiyang utos ng aking ama. “Ako ang nag-iisang anak, kaya sa akin mapupunta ang lahat!”
Binasa ng abogado ang testamento. Tulad ng inaasahan, ipinangalan sa aking mga magulang ang mga mansyon, ang mga lokal na kumpanya, at ang mga lupain sa probinsya. Tuwang-tuwa ang aking ina, halos hindi maitago ang kanyang ngiti habang nakatingin sa kabaong.
“Paano naman si Elias?” tanong ng abogado, sabay abot ng isang manipis na sobre sa akin. “Ito lamang ang iniwan ng iyong lolo para sa iyo.”
Binuksan ko ang sobre. Laman nito ay isang lumang liham na isinulat-kamay ni Lolo at isang one-way First Class plane ticket patungong London.
Nang makita ito ng aking ama, humalakhak siya nang napakalakas, isang tawang umalingawngaw sa tahimik na sementeryo.
“Isang pirasong papel at ticket?! Iyan lang ang nakuha ng paboritong apo?!” pang-iinsulto ng aking ama habang iwinawagayway ang mga titulo ng lupa. “Siguro ay gusto na rin ng lolo mo na lumayas ka sa bansa para hindi ka maging pabigat sa amin! Kami ang may-ari ng buong imperyo ngayon, Elias. Wala kang makukuhang kahit isang sentimo mula sa amin!”
Tahimik kong itinago ang sobre sa aking bulsa. Hindi ako nakipagtalo. Kung iyon ang huling ibinilin ni Lolo, susundin ko ito nang walang pag-aalinlangan.
II. Ang Liham sa Itaas ng Ulap
Kinabukasan, dala ang isang maliit na maleta, sumakay ako sa eroplano patungong London. Habang nasa himpapawid, binuksan ko ang sulat ni Lolo Alejandro. Pumatak ang aking luha nang makita ko ang kanyang pamilyar na sulat-kamay.
“Mahal kong Elias,
Kung binabasa mo ito, malamang ay nakuha na ng sakim mong ama ang mga villas at kumpanya sa Pilipinas. Hayaan mo sila. Ang hindi nila alam, ang mga kumpanyang iyon ay nalulugi na, at ang mga mansyon ay nakasangla sa bangko na may bilyun-bilyong utang. Ibinigay ko sa kanila ang isang palubog na barko bilang parusa sa kanilang kasakiman.
Ikaw, apo, ang may busilak na puso. Kaya sa iyo ko ipapamana ang aking pinakamalaking sikreto. Paglapag mo sa London, hanapin mo ang taong may hawak ng pangalan mo. Siya ang magdadala sa iyo sa iyong tunay na tadhana.
Nagmamahal, Lolo Alejandro.”
Kumabog ang aking dibdib. Anong sikreto ang tinutukoy ni Lolo? Palagi siyang simpleng manamit at tahimik lang, kaya paanong may naiwan pa siyang iba bukod sa mga kilalang yaman niya sa Pilipinas?
III. Ang Maharlikang Pagsalubong sa Heathrow
Nang lumapag ang eroplano sa Heathrow Airport, naglakad ako palabas ng VIP terminal. Inaasahan kong sasakay ako ng ordinaryong taxi upang maghanap ng murang matutuluyan.
Ngunit paglabas ko ng pinto, isang kapansin-pansing eksena ang bumungad sa akin. Isang dambuhala at kumikinang na Midnight Blue Rolls-Royce Phantom ang nakaparada sa mismong harapan ng terminal. Sa tabi nito ay isang lalaking nakasuot ng perpektong tailored suit at may suot na puting guwantes. May hawak siyang isang maliit na karatula na gawa sa ginto kung saan nakaukit ang mga salitang: “HIS GRACE, LORD ELIAS.”
Nag-aalangan akong lumapit. “E-Excuse me, ako po si Elias. Pero sigurado po ba kayong ako ang hinihintay ninyo?”
Yumukod ang lalaki nang may matinding paggalang na tila nasa presensya siya ng isang hari.
“Welcome to London, My Lord,” pormal at magalang na bati ng lalaki. “Ako po si Arthur, ang punong tagapamahala ng pamilya Windsor-Castillo. Pinadala po ako ng Royal Bank of England upang sunduin ang nag-iisang tagapagmana ng yumaong Duke of Cambridge’s Silent Partner—ang inyong lolo, si Lord Alejandro.”
Nalaglag ang aking panga. “Duke? Lord? Ang lolo ko?!”
“Opo, My Lord. Mangyari po lamang na sumakay na kayo. Hinihintay na po kayo sa inyong kastilyo.”
IV. Ang Imperyong Itinago sa Mundo
Sumakay ako sa Rolls-Royce na tila lumulutang sa alapaap. Ibinahagi sa akin ni Arthur ang katotohanan na hindi kailanman sinabi ni Lolo sa aming pamilya.
Kalahating siglo na ang nakalipas, iniligtas ni Lolo Alejandro ang isa sa mga miyembro ng British Royal Family mula sa isang aksidente. Bilang kapalit, ginawa siyang isang honorary noble at naging silent business partner sa mga pinakamalalaking industriya sa buong Europa.
Ang yaman ni Lolo sa Pilipinas na pinag-aagawan ng aking mga magulang ay barya lamang—wala pang isang porsyento ng kanyang tunay na kayamanan.
Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang dambuhalang estate sa Kensington, isa sa pinakamayaman at pinaka-eksklusibong lugar sa buong London. Isang malaking kastilyo na napapalibutan ng mga gwardya, hardin, at mga mamahaling sasakyan ang bumungad sa akin.
Sa loob ng malawak na library ng kastilyo, sinalubong ako ng isang pangkat ng mga British lawyers. Inilatag nila sa aking harapan ang mga dokumento na naglalaman ng aking tunay na pamana:
Isang pribadong bangko sa Switzerland na may lamang £5 Billion (Pounds).
Pangalan ko bilang Majority Shareholder sa tatlong pinakamalaking kumpanya ng langis at teknolohiya sa Europa.
Isang opisyal na titulo bilang Baron na kinikilala ng maharlikang pamilya.
“Lahat po ng ito ay opisyal nang nakapangalan sa inyo, Lord Elias,” nakangiting sabi ng punong abogado.
V. Ang Huling Halakhak
Habang nakaupo ako sa isang velvet chair sa loob ng aking bagong kastilyo, hawak ang isang baso ng pinakamahal na wine, biglang tumunog ang aking telepono. Ang aking ama ang tumatawag.
Sinagot ko ito at inilagay sa loudspeaker.
“Elias! Walanghiya ka! Nasaan ang mga papeles ng bangko?!” nagwawalang sigaw ng aking ama, bakas ang matinding panic at takot sa kanyang boses. “Ang mga villas na nakuha namin… nakasangla pala lahat! Sisingilin kami ng bilyun-bilyon ng mga bangko bukas! At ang kumpanya, bankrupt na! Wala kaming pera! Nasaan ang tinatagong pera ng lolo mo?!”
Kalmado akong sumimsim ng aking alak. Naalala ko ang kanyang mapang-asar na halakhak sa harap ng kabaong ni Lolo.
“Wala akong alam sa sinasabi mo, Papa,” malamig at pormal kong sagot. “Ang sabi mo, kayo na ang may-ari ng buong imperyo at wala akong makukuhang kahit isang sentimo. Kaya sulitin ninyo ang mga utang na ipinamana sa inyo.”
“Elias! Anak! Tulungan mo kami! Baka may pera diyan sa London—”
“Pasensya na, Father,” pagputol ko sa kanyang pagmamakaawa. “May royal dinner pa akong dadaluhan kasama ang Prime Minister. Wala akong oras sa mga problemang nilikha ng sarili ninyong kasakiman.”
Ibinaba ko ang telepono at tuluyan nang blinock ang kanilang mga numero. Tumingin ako sa malaking portrait ni Lolo Alejandro na nakasabit sa dingding ng kastilyo at ngumiti nang buong puso. Inakala ng aking mga magulang na nakuha nila ang mundo nang itaboy nila ako, ngunit hindi nila alam, itinulak lamang nila ako patungo sa isang imperyong hindi nila kailanman maaabot.
