DAHIL NAKANSELA ANG FLIGHT KO AY UMUWI AKO NANG MAAGA—NGUNIT HALOS ATAKEHIN AKO SA PUSO NANG MAKITA ANG ISANG BABAE NA SUOT ANG DAMIT KO AT NAGTANONG KUNG AKO BA ANG REAL ESTATE AGENT! TUMANGO AKO DAHIL PANAHON NA PARA BUKSAN ANG ‘OPEN HOUSE’ NG ISANG MALAGIM NA KATOTOHANAN!
I. Ang Nakanselang Lipad at ang Sirang Plano
Ako si Bianca, isang matagumpay na interior designer na madalas magbyahe sa labas ng bansa dahil sa aking mga kliyente. Ang aking asawang si Rafael ay isang arkitekto, at sa mata ng aming mga kaibigan, kami ay ang perpektong mag-asawa na nakatira sa isang mamahaling bahay na ako mismo ang nagdisenyo.
Isang gabi, dapat ay papunta ako sa Singapore para sa isang linggong business trip. Ngunit dahil sa isang malakas na bagyo, kinansela ang lahat ng lipad. Sa halip na magalit, naisip kong magandang pagkakataon ito upang surpresahin si Rafael. Palagi siyang nagrereklamo na wala na akong oras sa kanya, kaya naisip kong bumili ng paborito niyang pagkain at umuwi nang maaga.
Wala akong ideya na ang pinakamalaking surpresa pala ng gabing iyon ay naghihintay para sa akin.
Nang makarating ako sa aming bahay, napansin kong bukas ang mga ilaw. Tahimik kong binuksan ang main door gamit ang aking susi. Inaasahan kong sasalubungin ako ni Rafael, ngunit isang ganap na kakaibang boses ang narinig ko mula sa aming sala.
II. Ang Estranghera sa Loob ng Aking Palasyo
“Hello? Nandiyan na ba kayo?” tawag ng isang matinis at pambabaeng boses.
Nang humakbang ako patungo sa sala, halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Isang nakababatang babae ang nakatayo sa gitna ng aking bahay. May hawak siyang baso ng wine ko, at ang mas nakakapagpabaga ng aking dugo—suot niya ang aking paboritong custom-made silk dress na binili ko pa sa Paris!
Bago pa ako makasigaw at makasabunot, lumingon siya sa akin. Tiningnan niya ang aking maliit na maleta at ang aking propesyonal na kasuotan. Sa halip na matakot, ngumiti siya nang napakalawak.
“Oh, hi! Ikaw ba ‘yung real estate agent na kausap ni Rafael?” masiglang tanong ng babae. “Ako nga pala si Chloe. Pasensya na kung nagmukha akong feeling at home, pinahiram kasi sa akin ni Rafael itong damit habang hinihintay ko siya. Bibili daw kasi siya ng champagne para i-celebrate ang paglipat natin.”
Tila binuhusan ako ng malamig na tubig. Real estate agent? Paglipat?
Gumagana nang mabilis ang utak ko. Kung magwawala ako ngayon, baka hindi ko malaman ang buong katotohanan. Gusto kong malaman kung gaano kalalim ang panloloko ng asawa ko. Pilit kong kinagat ang aking labi, inayos ang aking postura, at ngumiti ng isang pekeng at propesyonal na ngiti.
“Ah… oo,” kalmado kong sagot, pilit na itinatago ang panginginig ng aking boses. “Ako nga ang ahente. Handa ka na bang simulan ang tour sa ‘Open House’ na ito?”
III. Ang ‘Open House’ ng Lihim at Kataksilan
“Yes, please!” tuwang-tuwang sagot ni Chloe. “Sabi ng fiancé kong si Rafael, ibibigay niya raw sa akin ang bahay na ito bilang regalo sa kasal namin next month! Hihiwalayan na raw niya ‘yung baliw at sobrang workaholic niyang asawa.”
Fiancé? Kasal? Baliw na asawa? Nag-init ang buong mukha ko, ngunit pinanatili ko ang aking yelong ngiti.
“Talaga ba? Napakaswerte mo naman,” sarkastiko kong sagot. Sinimulan ko siyang igiya sa loob ng bahay. “Dito sa sala, makikita mo ang mamahaling Italian leather sofa. Binili ito ng orihinal na may-ari gamit ang sarili niyang pawis, habang ang asawa niya ay nakaupo lang at walang inambag. Maganda, hindi ba?”
Napanguso si Chloe. “Sabagay. Kawawa naman ‘yung babae, pero at least sa akin na mapupunta ang mga gamit niya.”
Naglakad kami patungo sa master bedroom. Ipinakita ko sa kanya ang malaking kama at ang malawak na walk-in closet.
“At ito ang kwarto,” patuloy ko, mas lalong pinapatalim ang aking boses. “Sa kamang ito ginagawa ang mga pinakamalalaking kasinungalingan. At sa closet na iyan nakasabit ang mga damit na sadyang ninanakaw ng mga walang-hiyang bisita. Napansin mo ba ang suot mo, Chloe? Eksaktong sukat iyan ng asawa ni Rafael. Parang isinuot mo na rin ang buong buhay niya.”
Kumunot ang noo ni Chloe. “Medyo weird ka namang ahente. Bakit ganyan ka magsalita?”
Bago pa man ako makasagot, narinig namin ang pagbukas ng pinto sa ibaba at ang pamilyar na boses ng isang hudas.
IV. Ang Pagdating ng Hudas at ang Pagsabog ng Katotohanan
“Baby! Nandito na ako! Nakabili ako ng pinakamahal na champagne para sa magiging bagong bahay natin!” sigaw ni Rafael mula sa hagdan.
Nang makapasok siya sa kwarto, nakita niyang nakatayo kaming dalawa ni Chloe nang magkaharap. Ang ngiti sa mukha ni Rafael ay biglang nabura. Nanlaki ang kanyang mga mata, namutla ang kanyang mukha na parang nakakita ng multo, at nabitawan niya ang bote ng champagne na tuluyang nabasag sa sahig.
“B-Bianca?!” nanginginig niyang sigaw. “A-Anong ginagawa mo rito?! Akala ko ba nasa Singapore ka?!”
Nalito si Chloe. “Bianca? Babe, sino siya? Hindi ba siya ‘yung real estate agent natin?”
Tumawa ako nang malakas—isang tawa na walang halong saya kundi purong poot at kapangyarihan. Lumapit ako kay Rafael at tinitigan siya nang may matinding pandidiri.
“Surpresa, mahal,” malamig kong bati. Humarap ako kay Chloe, na ngayon ay tila nakakaramdam na ng matinding takot. “Hindi ako ang ahente, Chloe. Ako ang may-ari ng bahay na ito. Ako ang workaholic na asawang nagpapakahirap magtrabaho para may maipakain sa linta kong asawa. At higit sa lahat, ako ang may-ari ng damit na suot mo ngayon!”
Napasigaw si Chloe at napatakip sa kanyang bibig. Tiningnan niya si Rafael na ngayon ay nakaluhod na at pilit na inaabot ang aking kamay.
“Bianca, let me explain! Nagkakamali ka ng iniisip!” pagmamakaawa ni Rafael.
“Ipaliwanag ang alin?!” bulyaw ko. “Na ibinebenta mo ang bahay ko para magpakasal sa kabit mo?! Ang tanga mo rin, Rafael. Nakalimutan mo na ba ang pinirmahan nating pre-nuptial agreement? Ang bahay na ito, pati ang lupang kinatatayuan nito, ay eksklusibong nakapangalan sa akin! Wala kang karapatang ibenta o ipamigay ito sa sinuman!”
V. Ang Huling ‘Open House’
Nanigas si Chloe sa kanyang kinatatayuan nang marinig ang totoo. “W-Wala kang bahay, Rafael?! Sabi mo mayaman ka at sa iyo ito!”
“Mukhang nalinlang din ang bagong asawa mo, Rafael,” mapang-asar kong sabi. Dinampot ko ang aking telepono at nag-dial ng numero. “Dahil tapos na ang Open House natin, oras na para umalis ang mga bisita. Papunta na ang mga pulis para ireport ang isang kaso ng trespassing at pagnanakaw ng ari-arian.”
Nag-panic ang dalawa. Mabilis na nagtatakbo si Chloe palabas ng kwarto habang umiiyak, hindi na nag-abalang magpalit pa ng damit dahil sa takot na maaresto. Naiwan si Rafael na nakaluhod sa gitna ng basag na salamin at tumutulong alak.
“Bianca, parang awa mo na… asawa mo ako. Saan ako pupunta?” umiiyak niyang samo.
“Sumunod ka sa fiancé mo sa labas. At huwag kang mag-alala, ipapadala ko ang mga papeles ng annulment at mga natitirang kalat mo sa kalsada bukas na bukas din,” matigas kong sagot habang itinuturo ang pinto.
Kinabukasan, malinis na ulit ang aking bahay. Wala nang bakas ng sirang alak, at wala na ring bakas ng isang sirang asawa. Nakansela man ang aking lipad patungong Singapore, iyon naman ang naging perpektong byahe upang tuluyang linisin at bawiin ang aking buhay mula sa mga taong sumubok na nakawin ito.
