“NASA EMERGENCY SURGERY RAW SIYA,” SABI NG ASAWA KONG DOKTOR SA TELEPONO… NGUNIT NANG ORAS DING IYON, NAKATAYO AKO AT PINAPANOOD SIYANG HALIKAN ANG IBANG BABAE SA LOOB NG AIRPORT!
I. Ang Tawag ng Pagsisinungaling
Maingay at puno ng tao ang Terminal 3 ng paliparan nang hapong iyon. Naroon ako upang sunduin ang aking matalik na kaibigan na galing sa ibang bansa. Habang naghihintay sa labas ng Arrivals area, biglang nag-ring ang aking telepono. Ang caller ID ay ang asawa kong si Adrian—isang kilala at abalang siruhano sa isang malaking ospital.
“Hello, Babe?” sagot ko.
Narinig ko ang nagmamadali at tila hinihingal niyang boses. “Babe, I’m so sorry. Hindi ako makakauwi ngayong weekend. May malaking aksidente sa highway, multi-car pileup. Papasok na ako sa operating room ngayon para sa isang emergency surgery. I might be stuck here for days.”
Bilang isang maunawaing asawa sa loob ng limang taon, nakasanayan ko na ang ganitong mga sitwasyon. “Ganoon ba? Mag-iingat ka, Babe. Kumain ka kapag may oras ka ha. Hihintayin kita.”
“Salamat, Babe. You’re the best. I have to go, naghuhugas na ako ng kamay para sa surgery. I love you,” mabilis niyang sagot.
“I love you too,” tugon ko bago niya ibinaba ang linya.
Napabuntong-hininga ako. Handa na sana akong ipagluto siya ng paborito niyang ulam para sa aming anibersaryo bukas, ngunit kailangan niyang magligtas ng buhay.
O iyon ang akala ko.
II. Ang Sampal ng Katotohanan
Habang ibinabalik ko ang telepono sa aking bag, napansin kong umakyat ang ilang tao sa escalator patungo sa Departures area sa itaas na palapag. Awtomatikong napatingala ako.
Tila huminto ang pag-ikot ng mundo ko.
Eksaktong nasa tapat ko, sa kabilang salamin sa itaas, ay nakatayo si Adrian. Hindi siya nakasuot ng kanyang hospital scrubs. Nakasuot siya ng paborito niyang linen polo at khaki shorts, may bitbit na mamahaling maleta, at… nakangiting ibinababa ang kanyang telepono—ang teleponong ginamit niya upang kausapin ako segundo pa lamang ang nakalilipas.
Bago pa man ako makapagsalita o makasigaw, isang magandang babae ang yumakap sa kanya mula sa likuran. Nakilala ko agad ang babae. Si Dr. Bianca, ang bagong resident doctor sa ospital na madalas niyang ikwento na “parang nakababatang kapatid” lang daw niya.
Humarap si Adrian kay Bianca, hinawakan ang bewang nito, at binigyan ang babae ng isang malalim at mapusok na halik. Nagtawanan sila, masayang tiningnan ang kanilang boarding passes, at magkahawak-kamay na naglakad patungo sa VIP Lounge ng isang eroplano na biyaheng Maldives.
Nakatayo lang ako roon. Walang luhang pumatak sa aking mga mata, kundi isang matinding lamig ang gumapang sa buong katawan ko. Emergency surgery, pala ah?
III. Ang Plano ng Isang Nasaktang Asawa
Hindi ako gumawa ng eskandalo. Hindi ako tumakbo paakyat para sabunutan ang babae at sampalin ang asawa ko. Bilang isang financial auditor, sanay akong mag-isip nang malamig at kalkulado. Kung gusto niyang maglaro ng kasinungalingan, sisiguraduhin kong matatalo siya.
Pagkauwi ko sa aming bahay, agad kong binuksan ang aking laptop. Dahil ako ang namamahala sa aming mga pananalapi, mayroon akong buong access sa lahat ng accounts namin.
Tama ang hinala ko. Ginamit niya ang aming joint savings account—ang perang pinag-ipunan namin para sana sa ipapatayo naming pangarap na bahay—upang bayaran ang dalawang First-Class tickets at isang five-star water villa sa Maldives. Umabot ng kalahating milyong piso ang ginastos niya para sa kanyang “emergency surgery”.
Nag-apoy ang aking dugo, ngunit nanatili akong kalmado. Inilipat ko ang lahat ng natitirang pondo mula sa aming joint accounts patungo sa aking personal na bangko na hindi niya alam. Pagkatapos, tinawagan ko ang credit card company at idineklarang “nakaw” at “nawawala” ang lahat ng credit cards na hawak niya na nakapangalan sa akin bilang principal account holder.
Kinabukasan, inimpake ko ang lahat ng kanyang mga damit at gamit sa malalaking itim na trash bags at ipinadala ko ito sa address ng kanyang ina. Tumawag din ako ng locksmith upang palitan ang lahat ng kandado ng aming bahay.
IV. Ang Impyerno sa Paraiso
Araw ng Linggo. Inaasahan kong nasa gitna ng pagpapakasarap ang dalawang taksil. Binuksan ko ang aking telepono at nakita ang dalawampung missed calls mula kay Adrian. Nang muli siyang tumawag, kalmado ko itong sinagot.
“Clara! Babe! Salamat sa Diyos sumagot ka!” nanginginig at nagpapanik ang boses niya sa kabilang linya.
“Oh, Doc. Kumusta ang surgery? Mahirap ba ang operasyon?” malamig at sarkastiko kong tanong.
Natahimik siya ng ilang segundo. “B-Babe… nasaan ka? Nasa ospital pa rin ako. M-May problema sa bangko natin. Na-decline lahat ng cards ko nang bumili ako ng kape sa cafeteria! Pwede mo bang tawagan ang bangko? At bakit nawawala ang pera natin sa savings?!”
Napangiti ako habang sumisimsim ng aking tsaa. “Kape sa cafeteria? O Lobster Thermidor sa restaurant ng resort ninyo sa Maldives?”
Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa linya.
“Nakita kita sa Terminal 3, Adrian,” pagpapatuloy ko, ang boses ko ay matalim na parang patalim. “Nakita ko kayo ni Bianca. Habang nagsisinungaling ka sa akin na nasa operating room ka, pinapanood kitang nakikipaghalikan sa kanya.”
“C-Clara… Babe, let me explain… please! Isang pagkakamali lang ito!” umiiyak na niyang pagsamo. “Tulungan mo ako, hindi kami makapag-check out sa hotel dahil na-freeze ang mga cards ko! Kinukuha ng management ang mga passport namin! Wag mong gawin sa akin ‘to!”
“Isang pagkakamali ang madapa, Adrian. Ang mag-book ng flight, kumuha ng hotel, at gumamit ng pera ng asawa mo para sa kabit mo ay isang kalkuladong desisyon,” mariin kong sagot.
“At nga pala,” dagdag ko. “Wag ka nang umuwi rito. Ipinadala ko na sa bahay ng nanay mo ang mga basurahan mong damit. Makikipag-ugnayan na lang sa iyo ang abogado ko para sa annulment. Mag-enjoy kayo sa inyong vacation, Doc. Sana kaya mong bayaran ‘yan gamit ang mga scalpel mo.”
V. Ang Matamis na Paglaya
Pinatay ko ang tawag at tuluyang blinock ang numero niya.
Ayon sa mga bali-balita kinabukasan sa ospital (dahil siniguro kong malaman ito ng Hospital Board), napilitang tumawag ng tulong si Adrian sa kanyang ina upang bayaran ang napakalaking bill sa Maldives. Pag-uwi niya, sinalubong siya ng matinding kahihiyan. Sinuspinde siya ng ospital dahil sa pag-imbento ng “emergency” para lang makapagbakasyon, at iniwan din siya ni Bianca nang malamang wala na siyang pera at malapit nang kasuhan.
Inakala niya na siya ang pinakamatalinong doktor na kayang lokohin ang kanyang asawa nang walang iniiwang ebidensya. Ngunit nakalimutan niya ang isang mahalagang bagay: walang anumang operasyon ang makakapagligtas sa isang lalaking hinukay ang sarili niyang libingan sa mismong araw na niloko niya ang babaeng nagmahal sa kanya.
