TINUTUKAN NG BIYENAN KO NG NAGBABAGANG PLANTSA ANG AKING WALONG-BUWANG TIYAN UPANG PWERSAHIN AKONG ISUKO ANG KARAPATAN SA ANAK KO HABANG PINEKE NIYA ANG PAGKAMATAY NG ASAWA KONG SUNDALO—NGUNIT ANG SUMUNOD NA NANGYARI AY YUMANIG SA KANYANG MUNDO!
I. Ang Panlilinlang ng Isang Ina
Ako si Clara. Walong buwan na akong nagdadalang-tao sa aming panganay ng asawa kong si Kapitan Rafael, isang magiting na sundalo ng Special Forces. Dahil sa kanyang tungkulin, madalas siyang napapasabak sa mga mapanganib at sikretong misyon sa malalayong probinsya. Sanay na ako sa kaba, ngunit ang tanging nagpapalakas sa akin ay ang pangako niyang uuwi siya bago isilang ang aming anak na si Leon.
Ngunit ang hindi ko pinaghandaan ay ang panganib na naghihintay sa akin sa loob mismo ng aming tahanan.
Mula pa noong simula, kinamumuhian na ako ng aking biyenan na si Doña Matilda. Isa siyang matapobre at ganid na babae na walang ibang sinasamba kundi ang yaman at kapangyarihan ng kanilang pamilya. Para sa kanya, isa lamang akong hamak na probinsyana na sumira sa pangarap niyang ipakasal si Rafael sa anak ng isang pulitiko.
Isang maulan na hapon, habang nag-aayos ako ng mga damit ng magiging anak ko, walang pasabing bumukas ang pinto ng aming bahay. Pumasok si Doña Matilda kasama ang kanyang dalawang malalaking bodyguard. Nakasuot siya ng itim na damit at may hawak na isang sobreng may selyo ng militar.
“M-Mama Matilda… anong ginagawa ninyo rito?” nag-aalala kong tanong habang inaalalayan ang aking malaking tiyan.
Hindi siya sumagot agad. Sa halip, inihagis niya ang sobre sa ibabaw ng mesa.
“Wala na si Rafael,” malamig niyang pahayag. Wala man lang bakas ng luha sa kanyang mga mata. “Namatay siya sa isang ambush kahapon sa Mindanao. Sumabog ang sinasakyan nilang truck. Wala na siyang bangkay na maiuuwi.”
Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Gumuho ang aking mga tuhod at napabagsak ako sa malamig na sahig. “H-Hindi totoo ‘yan… Nangako si Rafael! Nangako siyang babalik siya!” hagulgol ko habang yakap ang aking sinapupunan.
II. Ang Demonyo sa Likod ng Maskara
Habang umiiyak ako sa sahig, inaasahan kong aaluin ako ng ina ng asawa ko. Ngunit sa halip na makiramay, nakita ko ang isang nakakakilabot na ngisi sa kanyang mga labi. Sumenyas siya sa kanyang mga tauhan na i-lock ang pinto at isara ang lahat ng kurtina.
Kumuha siya ng isa pang folder mula sa kanyang mamahaling bag at inilapag ito sa lamesa kasama ang isang bolpen.
“Tama na ang pag-iinarte, Clara,” matalim niyang utos. “Dahil patay na ang asawa mo, sa akin na mapupunta ang buong yaman ng pamilya. At hindi ko hahayaang mapunta ang mana ng pamilya namin sa isang tulad mo o sa batang dala-dala mo.”
“A-Anong ibig ninyong sabihin?” nanginginig kong tanong.
“Iyan ay isang Waiver of Parental Rights at Deed of Full Custody,” nakangisi niyang paliwanag. “Pipirmahan mo iyan. Ibibigay mo sa akin ang buong karapatan sa batang nasa sinapupunan mo pagkapanganak mo sa kanya. Palalakihin ko siya bilang isang tunay na miyembro ng aming pamilya, habang ikaw ay lalayas nang walang kahit isang kusing at kailanman ay hindi mo na siya makikita.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ang kalungkutan ko ay biglang napalitan ng matinding galit at pagtatanggol bilang isang ina.
“Hindi! Baliw na kayo!” sigaw ko, pilit na tumatayo. “Kahit mamatay ako, hindi ko ibibigay sa isang demonyong tulad ninyo ang anak ko! Asawa ako ni Rafael at ako ang ina ng batang ito!”
Akmang tatakbo ako papunta sa pinto, ngunit mabilis akong hinawakan ng dalawa niyang tauhan at sapilitang isinandal sa isang upuan. Nanlaban ako ngunit masyado silang malakas.
III. Ang Nagbabagang Banta
Bakas ang pagkainis sa mukha ni Doña Matilda. Naglakad siya patungo sa sulok ng aking kwarto kung nasaan ang ironing board na ginagamit ko kanina. Kinuha niya ang nakasaksak at umiinit pang plantsa. Nakita ko ang pag-usok nito dahil sa sobrang init ng bakal.
Naglakad siya palapit sa akin, hawak ang nagbabagang plantsa. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa kasamaan.
“Matigas talaga ang ulo mong basurahan ka,” mariin niyang bulong habang inilalapit ang mainit na bakal, ilang pulgada na lamang mula sa aking walong-buwang tiyan. Naramdaman ko ang nakakapasong init na tumatagos sa manipis kong maternity dress.
“Pirmahan mo ang dokumentong ito, Clara. O isusumpa ko, ididikit ko ang nagbabagang bakal na ito sa tiyan mo hanggang sa maluto at mamatay ang batang nasa loob mo!”
“Huwag! Parang awa niyo na!” humahagulgol na pakiusap ko. Pilit kong inilalayo ang tiyan ko ngunit hawak ako nang mahigpit ng kanyang mga tauhan. Sumipa ang sanggol sa loob ng aking tiyan, tila nararamdaman ang matinding takot at panganib na nasa labas.
“Pirma!” sigaw niya, mas inilapit pa ang plantsa. Isang milimetro na lamang ang pagitan nito sa aking balat. Nagsimula nang mamula ang aking balat dahil sa labis na init.
Kinuha ko ang bolpen. Nanginginig ang buong kamay ko. Wala akong laban. Para sa buhay ng aking anak, handa akong isuko ang lahat. Tumutulo ang aking mga luha sa papel habang inilalapat ko ang dulo ng bolpen para isulat ang aking pangalan.
Ngunit bago pa man ako makapirma…
BLAAAAG!!!
IV. Ang Pagbabalik ng Tunay na Hukom
Isang nakakabinging kalabog ang umalingawngaw. Ang matibay na pinto ng aming bahay ay tuluyang nawasak at bumagsak sa sahig.
Mula sa usok at alikabok ng nasirang pinto, pumasok ang limang sundalong nakasuot ng full battle gear, may hawak na matataas na kalibre ng baril. At sa unahan nila, nakatayo ang isang matangkad, sugatan, ngunit napakatapang na pigura na kilalang-kilala ng aking puso.
“Ibaba mo ang plantsang iyan, o papasabugin ko ang bungo mo.”
Isang malamig, dumadagundong, at nakakakilabot na boses ang pumuno sa buong silid.
Si Rafael. Buhay siya.
Tila inubusan ng dugo si Doña Matilda. Nabitawan niya ang plantsa na bumagsak at sumunog sa karpet. Mabilis na itinaas ng kanyang mga tauhan ang kanilang mga kamay sa labis na takot nang tutukan sila ng mga baril ng mga kasamahan ni Rafael.
“R-Rafael?! A-Anak… akala ko ba patay ka na?” nauutal at nanginginig na sabi ni Doña Matilda habang umaatras.
Mabilis na tumakbo si Rafael palapit sa akin, kinalag ang hawak ng mga tauhan at niyakap ako nang buong higpit. Umiyak ako nang malakas sa kanyang dibdib, ramdam ang tibok ng kanyang buhay na puso. Buhay ang asawa ko!
Tiningnan ni Rafael ang pekeng dokumento sa lamesa at ang plantsang muntik nang sumunog sa aming anak. Nag-apoy ang kanyang mga mata. Humarap siya sa kanyang ina, ang mukha ay walang kahit anong emosyon kundi purong poot.
V. Ang Hatol sa Isang Halimaw
“Inakala mo ba na hindi ko malalaman ang plano mong ipapatay ako sa sarili kong platoon?” malamig na pahayag ni Rafael, na nagpanganga sa akin sa gulat.
Napaluhod si Doña Matilda. “A-Anak… m-mali ang iniisip mo…”
“Binayaran mo ang isa sa mga intel officer para ibigay ang lokasyon namin sa mga rebelde. Gusto mo akong mamatay para makuha mo ang buong yaman ng pamilya na ipinangalan sa akin ni Lolo, at para maagaw mo ang anak ko mula sa asawa ko!” bulyaw ni Rafael. “Mabuti na lang at nahuli ko ang traydor bago pa kami ma-ambush. At ngayon, pineke mo ang kamatayan ko para i-torture ang buntis kong asawa?!”
“Rafael, dugo at laman mo ako! Ina mo ako!” nagmamakaawang sigaw ni Matilda.
“Ang isang ina ay nagbibigay ng buhay, hindi kumikitil nito,” matigas na sagot ni Rafael.
Sumenyas si Rafael sa mga Pulis Militar na kasunod nilang pumasok. “Posasan ninyo ang babaeng ito at ang kanyang mga tauhan. Sasampahan ko siya ng kasong Attempted Murder, Coercion, Falsification of Public Documents, at Treason.”
Walang nagawa si Doña Matilda kundi sumigaw at magwala habang kinakaladkad siya palabas ng aming bahay, tuluyang nawalan ng dignidad, pamilya, at kinabukasan.
Nang makalabas sila, muling lumuhod si Rafael sa aking harapan. Dahan-dahan niyang hinalikan ang aking walong-buwang tiyan, lumuluha.
“Ligtas na kayo, Clara. Ligtas na kayo ng anak natin. Nandito na ako,” bulong niya.
Niyakap ko siya habang umiiyak. Ang babaeng nagtangkang sumunog sa aking anak ay tuluyan nang masusunog sa init ng kulungan habambuhay. Habang kami, sa kabila ng napakalaking unos, ay nanatiling buo at handang salubungin ang bagong buhay nang puno ng pag-asa at pagmamahal.aa
