IPINAGKALAT NG AMA KONG SAKIM NA TINALIKURAN KO NA ANG PAGIGING DOKTOR—NGUNIT BUMULAGA ANG DEAN NG UNIBERSIDAD AT ISANG PEKENG PIRMA ANG TULUYANG WUMASAK SA KANYANG IMPERYO!
I. Ang Kasinungalingan sa Harap ng Mataas na Lipunan
Isang malaking piging ang inorganisa ng aking ama, si Don Roberto, sa loob ng pinakamarangyang ballroom ng lungsod. Daan-daang mga kilalang negosyante, pulitiko, at mga dayuhang imbestor ang naroroon. Ang okasyon? Ang pormal na pagpapakilala sa akin bilang bagong Bise Presidente ng Alcantara Group of Companies, ang aming pampamilyang negosyo.
Nakasuot ako ng mamahaling itim na suit, ngunit pakiramdam ko ay isa itong kabaong na sumasakal sa aking pagkatao. Sa loob ng maraming taon, ang tanging pangarap ko ay ang maging isang siruhano. Ginugol ko ang aking dugo, pawis, at mga puyat sa medical school, ngunit palaging tinututulan ito ng aking ama. Para sa kanya, ang pagiging doktor ay isang “mababang propesyon” na hindi kikita ng bilyun-bilyon kumpara sa pamamahala ng kanyang kumpanya.
Nang tumuntong si Papa sa entablado, kinuha niya ang mikropono at ngumiti nang napakalaki sa mga panauhin.
“Mga kaibigan, matagal nang naging matigas ang ulo ng aking anak na si Julian,” panimula ng aking ama, na sinundan ng mahinang tawanan mula sa mga bisita. “Gusto niyang maging doktor, isang pangarap na walang patutunguhan para sa isang tagapagmana ng aking imperyo. Ngunit sa wakas, natauhan na siya! Kusang-loob niyang inatras ang kanyang enrollment at pormal nang tinalikuran ang medisina upang tanggapin ang kanyang responsibilidad sa aming negosyo!”
Pumalakpak ang lahat. Nakayuko lamang ako. Ipinagkalat niya sa buong pamilya at sa lahat ng aming kakilala na ako ay sumuko at bumagsak sa medisina. Ang totoo, ilang buwan na ang nakalipas, nakatanggap ako ng opisyal na sulat mula sa unibersidad na nagsasaad na tanggal na ako sa programa. Dahil sa matinding depresyon at paniniwalang nawalan na ng saysay ang pinaghirapan ko, napilitan akong sumunod sa gusto ng aking ama.
Ngunit may isang bagay na hindi namin inaasahan sa gabing iyon.
II. Ang Hindi Inaasahang Panauhin
Habang nagtataas ng baso ng alak ang aking ama para sa isang ‘toast’ kasama ang mga bilyonaryong imbestor mula sa Japan na magbibigay sana ng malaking pondo para sa kanyang bagong proyekto, biglang bumukas nang malakas ang malalaking pintuan ng ballroom.
Lahat ay napalingon. Isang matandang lalaki na nakasuot ng simpleng barong tagalog ang naglakad papasok. Mayroon siyang hawak na isang manipis na brown envelope. Nakilala ko agad kung sino ito—si Dr. Manuel Valderama, ang kagalang-galang at kinatatakutang Dean ng College of Medicine ng aking unibersidad.
Napakunot ang noo ng aking ama, ngunit dahil marami siyang panauhin, pilit siyang ngumiti at sinalubong ang Dean.
“Dean Valderama! Anong ginagawa mo rito? Kung nandito ka para humingi ng donasyon para sa ospital ninyo, hindi ito ang tamang oras. At tulad nga ng sinabi ko kanina, umalis na ang anak ko sa kurso ninyo,” mayabang na wika ni Papa.
Tiningnan lamang siya ni Dean Valderama mula ulo hanggang paa bago ito lumapit sa mikropono na nasa gitna ng entablado.
“Hindi ako pumunta rito para sa pera mo, Don Roberto,” seryosong sagot ng Dean, na ang boses ay umalingawngaw sa buong ballroom. “Nandito ako para bawiin ang isa sa pinakamagaling na estudyanteng nakilala ko, at para ibunyag sa lahat ng taong nandito kung anong klaseng halimaw ang nasa harapan nila.”
III. Ang Katotohanan na Itinago sa Dilim
Nagsimulang magbulungan ang mga tao. Namula ang mukha ng aking ama sa galit at pilit na inaagaw ang mikropono mula sa Dean, ngunit hinarangan siya ng mga security personnel ng hotel na pakiwari’y naiintindihan ang bigat ng sitwasyon.
Humarap ang Dean sa akin. “Julian, nakatanggap ka ng sulat ng pagkakatanggal sa unibersidad ilang buwan na ang nakalipas, tama ba?”
Tumango ako, nanginginig ang aking mga kamay. “Opo, Dean. Nakalagay po doon na bumagsak ako sa mga requirements at kusa ko na ring pinirmahan ang withdrawal form na ipinadala ninyo.”
Umiling ang Dean at binuksan ang brown envelope na kanyang dala.
“Kailanman ay hindi ka bumagsak, Julian. Sa katunayan, ikaw ang may pinakamataas na grado sa buong batch ninyo,” paliwanag ng Dean na ikinagulat ko nang sobra. Inilabas niya ang isang kapirasong papel—ang mismong withdrawal form na naglalaman ng ‘aking’ pirma.
“Isang linggo na ang nakalipas, nagkaroon ng internal audit ang unibersidad at napansin namin ang iregularidad sa iyong mga dokumento. Ipinasuri namin ang withdrawal form na ito sa isang forensic graphologist. At alam niyo ba kung ano ang nalaman namin?”
Lumingon ang Dean kay Don Roberto at itinuro ito nang mariin. “Peke ang pirma sa form na ito. Isang huwad na dokumento ang ipinasa ng iyong ama, nakipagsabwatan sa isang tiwaling klerk sa aming opisina na binayaran niya upang padalhan ka ng pekeng dismissal letter! Ginawa niya ito upang sirain ang iyong pangarap at pilitin kang maging sunud-sunuran sa kanyang kumpanya!”
IV. Ang Pagbagsak ng Isang Hari
Tila sumabog ang isang bomba sa loob ng ballroom. Ang mga dayuhang imbestor mula sa Japan na kanina lamang ay handang pumirma ng bilyun-bilyong kontrata kasama ang aking ama ay biglang nanigas sa kanilang mga kinatatayuan.
“I-Ito ay isang kasinungalingan! Paninira ito!” sigaw ng aking ama, pawis na pawis at namumutla habang sinusubukang pakalmahin ang mga bisita. “Huwag kayong maniwala sa matandang iyan!”
Ngunit mabilis na tumayo ang pinuno ng mga Japanese investors at galit na inilapag ang kanyang baso.
“Integrity and honesty are the foundations of our business, Don Roberto,” malamig na wika ng banyagang imbestor. “Kung kaya mong dayain, lokohin, at sirain ang mismong kinabukasan ng sarili mong anak sa pamamagitan ng pamemeke ng mga dokumento, ano pa kaya ang magagawa mo sa aming kumpanya at sa aming pera? We are canceling this partnership immediately.”
Naglakad palabas ang mga imbestor, kasunod ang iba pang mga negosyante na nadismaya sa nadiskubre nilang krimen. Ang pamemeke ng pampublikong dokumento ay isang seryosong kasong kriminal, at sa isang iglap, nasira ang reputasyong iningatan ng aking ama nang ilang dekada. Ang kumpanyang pinag-alayan niya ng kanyang buong buhay, at ang dahilan kung bakit niya ako sinabotahe, ay unti-unting gumuho sa harap mismo ng kanyang mga mata.
V. Ang Muling Pagsusuot ng Puting Uniporme
Lumuhod ang aking ama sa gitna ng entablado, hawak ang kanyang ulo, habang pinapanood ang mga nag-aalisan niyang mga kaibigan sa negosyo. Wala na siyang nagawa. Ang kanyang pagiging sakim ang naghukay ng kanyang sariling libingan.
Lumapit sa akin si Dean Valderama at inilapag ang kanyang kamay sa aking balikat. Mula sa kanyang bag, inilabas niya ang isang malinis at puting ‘Doctor’s Coat’ na may nakaburdang pangalan ko: Dr. Julian Alcantara, M.D.
“Bumalik ka sa ospital bukas na bukas din, Julian,” nakangiting sabi ng Dean. “May mga pasyente pang naghihintay sa pinakamagaling kong siruhano.”
Hinubad ko ang mamahaling itim na coat ng aking ama, inihagis ito sa sahig, at isinuot ang aking puting uniporme. Tinalikuran ko ang aking ama, ang kanyang kumpanya, at ang lahat ng kanyang kasinungalingan. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, nakahinga ako nang maluwag. Nawasak man ang imperyo ng aking ama sa gabing iyon, iyon naman ang mismong gabi kung kailan ko muling nabawi ang sarili kong buhay.
