UMUWI AKONG MASAYA NGUNIT SINALUBONG AKO NG ASAWA AT BIYENAN KO NG DIVORCE PAPERS—ANG HINDI NILA ALAM, ANG MGA ARI-ARIANG IPINAGBILI NILA AY HINDI KANILA!
I. Ang Sabik na Pagbabalik ng Isang Asawa
Matapos ang halos isang buwan na pagtatrabaho sa ibang bansa upang isara ang isang malaking kontrata para sa aking kumpanya, sa wakas ay nakauwi na rin ako. Puno ng pananabik at saya ang aking puso habang lulan ng taxi patungo sa aming malaking mansyon. Araw ng aming ikalimang anibersaryo ng kasal ng asawa kong si Anton, at may dala akong magandang balita at mga mamahaling regalo para sa kanya at sa aking biyenan na si Donya Carmen.
Sa loob ng limang taon, nagtiis ako sa malamig na pakikitungo ng aking biyenan. Palagi niya akong minamaliit dahil hindi ako galing sa isang tanyag na pamilya tulad nila. Ngunit tiniis ko ang lahat dahil sa pagmamahal ko kay Anton, at palagi kong inaalagaan ang mga negosyo ng kanilang pamilya nang walang hinihinging kapalit.
Nang bumukas ang malaking gate ng aming bahay, agad akong pumasok bitbit ang aking mga maleta at isang paboritong cake ni Anton.
“Anton! Mama! Nandito na ako!” masaya kong bati pagkapasok sa malawak na sala.
Ngunit walang sumalubong sa akin na yakap o ngiti. Nakaupo si Anton sa gitna ng mahabang sofa, nakadekwatro at humihithit ng sigarilyo. Sa kanyang tabi ay ang kanyang ina na si Donya Carmen, na nakangisi habang humihigop ng mamahaling wine. At ang pinakanakakagulat sa lahat, may isang magandang babaeng nakapulupot sa braso ni Anton.
II. Ang Malamig na Salubong at ang Papeles
“Oh, nandito na pala ang katulong,” mataray na bungad ni Donya Carmen, hindi man lang inaalis ang tingin sa kanyang wine glass.
Nabitawan ko ang hawak kong cake box. “Anton… anong ibig sabihin nito? Sino ang babaeng iyan?” nanginginig kong tanong.
Tumayo si Anton, naglakad palapit sa akin, at walang emosyong inihagis sa aking harapan ang isang brown envelope. Kumalat sa sahig ang mga dokumentong nasa loob nito.
“Pirman mo na iyan, Elena. Divorce papers natin,” malamig niyang utos. “Wala na tayong dapat pag-usapan. I-empake mo ang mga natitira mong gamit at umalis ka na sa pamamahay ko.”
Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. “Divorce? Bakit?! Anong ginawa ko sa iyo, Anton? Asawa mo ako!”
Tumawa nang malakas ang babaeng nakakapit sa kanya. “Asawa ka lang sa papel, pero ako ang tunay na mahal niya,” malanding wika nito.
“Matagal na kitang gustong hiwalayan, Elena,” dagdag ni Anton. “Pinagtiyagaan lang kita dahil ikaw ang nag-aasikaso ng mga utang at problema ng kumpanya namin. Pero ngayon, hindi ko na kailangan ng isang tulad mo.”
III. Ang Kasakiman at ang Pagmamayabang
“Bakit, Anton? Dahil ba nakahanap ka na ng bagong gagawing utusan?” tanong ko, pilit pinipigilan ang pagtulo ng aking mga luha.
Lumapit si Donya Carmen at tiningnan ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Hindi na namin kailangan ng utusan dahil mayaman na kami! Bilyonaryo na ang pamilya namin, Elena!” pagmamayabang ng aking biyenan. Inilabas niya mula sa kanyang bag ang isang tseke at iwinagayway ito sa aking mukha.
“Habang wala ka, ibinenta namin ang buong Villa Carmen Resort at ang tatlong commercial buildings namin sa syudad sa isang banyagang investor! Nabenta namin ito ng 500 milyong piso! Cash!” tuwang-tuwang sigaw ni Donya Carmen.
Ngumisi si Anton. “Kaya pwede ba, huwag ka nang umiyak at magmakaawa rito. May pera na kami para magsimula ng bagong buhay. Kami na ulit ang pinakamayaman sa syudad na ito. Pirmahan mo na ang divorce papers para makapagpakasal na kami ni Samantha.”
Tiningnan ko silang tatlo na nagdiriwang. Ang sakit at pighati na nadama ko kanina ay biglang naglaho. Dahan-dahang gumuhit ang isang malamig na ngiti sa aking mga labi.
IV. Ang Nakakagulat na Katotohanan
Kinuha ko ang ballpen na nahulog sa sahig at walang pag-aalinlangang pinirmahan ang divorce papers.
“Ayan. Pinirmahan ko na,” wika ko at inihagis pabalik kay Anton ang papel. “Pero bago ako umalis, may isang maliit na detalye lang kayong nakalimutan.”
Kumunot ang noo ni Anton. “Anong sinasabi mo?”
“Ibinenta ninyo ang Villa Carmen at ang tatlong commercial buildings, tama ba?” kalmado kong tanong. Naglakad ako papunta sa aking maleta at kinuha ang isang itim na folder.
“Oo! At malinis ang bentahan! Huwag kang mag-ilusyon na may kahati ka roon dahil bago pa tayo ikasal, pag-aari na iyon ng pamilya namin!” bulyaw ni Donya Carmen.
Tumawa ako. Isang halakhak na umalingawngaw sa buong sala.
“Totoo, pag-aari iyon ng pamilya ninyo… noong buhay pa ang tatay mo, Anton,” madiin kong sagot. Binuksan ko ang itim na folder at inilapag ang mga orihinal na titulo ng lupa sa ibabaw ng lamesa. “Pero bago namatay ang Papa mo tatlong taon na ang nakalipas, palihim niyang isinangla sa akin ang lahat ng iyan dahil nalubog kayo sa utang sa sugal! At dahil hindi ninyo nabayaran, legal na nailipat sa pangalan ko ang lahat ng ari-arian na iyan noong nakaraang taon!”
Namutla si Anton. “A-Anong kalokohan ito?! Nasa amin ang titulo! Hawak namin noong ibinenta namin kahapon!”
“Ang hawak ninyo ay pekeng kopya na ipinagawa ni Mama Carmen noon!” malamig kong wika. “Ako ang legal na nagmamay-ari ng Villa Carmen at ng mga commercial buildings. Ibig sabihin, nagbenta kayo ng mga ari-ariang HINDI NINYO PAG-AARI!”
V. Ang Pagbagsak ng mga Gahaman
Nabitawan ni Donya Carmen ang kanyang wine glass. Nabasag ito sa sahig.
“H-Hindi totoo iyan! Nakuha na namin ang 500 milyon! Naka-deposito na sa bangko!” nanginginig na sigaw ni Donya Carmen.
“Oh, nakuha nga ninyo. Pero alam ba ninyo kung sino ang binentahan ninyo?” nakangisi kong tanong. “Si Mr. Vargas. Isang kilalang mafia boss at ruthless businessman na walang pinapatawad na manloloko. Sigurado akong nalaman na ng mga abogado niya ngayong umaga na peke ang mga isinumite ninyong papeles.”
Saktong pagkasabi ko nito, biglang umalingawngaw ang malakas na sirena ng mga pulis sa labas ng aming gate. Kasunod nito ay ang sunod-sunod na pagbagsak ng mga pinto ng aming mansyon. Pumasok ang mga armadong awtoridad at ang mga galit na galit na abogado ni Mr. Vargas.
“Anton at Carmen! Kayo ay inaaresto sa kasong Grand Estafa at Forgery of Public Documents!” sigaw ng hepe ng pulisya.
Nagkagulo sa loob ng sala. Sumigaw at nag-iiyak si Samantha habang mabilis na tumatakbo palabas, iniiwan si Anton. Si Donya Carmen naman ay napaupo sa sahig, humahagulgol habang pinuposasan ng mga pulis.
“Elena! Asawa ko! Tulungan mo ako, pakiusap! Mag-usap tayo!” pagmamakaawa ni Anton habang kinakaladkad siya ng mga pulis. Ang kanyang kayabangan kanina ay napalitan ng labis na takot at pagkaawa sa sarili.
“Ex-husband,” pagwawasto ko habang iwinawagayway ang pinirmahan kong divorce papers. “Enjoy prison, Anton.”
Kinuha ko ang aking mga maleta, humakbang palabas ng mansyon, at sumakay muli sa aking taxi. Ang ngiti sa aking mga labi ay hindi kailanman naging ganito katamis. Umuwi ako upang magdiwang ng anibersaryo, ngunit ang naging regalo ko sa aking sarili ay ang matamis at ganap na kalayaan.
