SINIRA NG AKING KAPATID ANG SASAKYAN KO PARA PIGILAN AKONG PUMUNTA SA KORTE HABANG TUWANG TUWA ANG AMING INA NGUNIT HINDI NILA ALAM NA MAYROON NA AKONG NAKAHANDANG MATINDING PLANO UPANG TAPUSIN SILA BAGO PA MAN SILA MAGSIMULA
Unang Kabanata Ang Huling Umaga ng Kanilang Kasakiman
Apat na taon akong nagtiis sa loob ng aming sariling mansyon. Apat na taon mula nang misteryosong pumanaw ang aking ama na si Don Alejandro, ang nagtatag ng isa sa pinakamalaking kumpanya ng real estate sa buong bansa. Sa loob ng panahong iyon, tinanggalan ako ng karapatan ng aking sariling ina na si Donya Carmen at ng aking nakababatang kapatid na si Bella. Ginamit nila ang isang palsipikadong testamento upang angkinin ang lahat ng yaman at ituring akong parang isang alila sa sarili kong tahanan.
Ngunit sumapit na ang araw na matagal kong hinintay. Ito ang araw ng huling pagdinig sa korte kung saan lalabas ang buong katotohanan. Hawak ko ang orihinal na dokumento na nagpapatunay na ako ang nag iisang tagapagmana ng aking ama, pati na rin ang mga ebidensya ng malaking pagnanakaw na ginawa ng aking ina sa pondo ng kumpanya. Ngayong araw, haharapin ko ang aking sariling pamilya upang bawiin ang sadyang ninakaw nila sa akin.
Nagsuot ako ng isang pormal na puting suit. Puno ng kumpiyansa at walang bakas ng takot. Hawak ang aking bag na naglalaman ng mga huling ebidensya, kalmado akong naglakad patungo sa garahe. Alam kong gagawin ni Donya Carmen at Bella ang lahat upang pigilan ako. Kilala ko sila. Desperado sila dahil alam nilang malapit na silang matalo. Ngunit handang handa na ang aking isip at puso para sa araw na ito.
Ikalawang Kabanata Ang Panunuya sa Garahe
Pagpasok ko sa aking paboritong itim na sasakyan, huminga ako nang malalim. Ipinasok ko ang susi sa ignition at pinihit ito upang paandarin ang makina.
Walang nangyari. Isang mahinang tunog lamang na parang nauubusang hininga ang narinig ko bago ito tuluyang namatay.
Sinubukan ko muli nang tatlong beses, ngunit sadyang ayaw umandar ng sasakyan. Bago pa man ako makababa upang suriin ang makina, nakarinig ako ng malakas at nakakainsultong tawanan mula sa likuran ng aking sasakyan.
Nang lumingon ako at buksan ang pinto, nakita ko si Bella na naglalakad palapit. May hawak pa siyang isang malaking gunting na pamutol ng alambre, iwinawagayway ito sa hangin na tila isang tropeo. Sa tabi niya ay ang aming ina na si Donya Carmen, nakahalukipkip habang humihigop ng mainit na kape mula sa kanyang mamahaling tasa. Mayroon siyang malapad at malademonyong ngiti sa kanyang mga labi.
“Sayang naman ang maganda mong porma, Diana,” patuyang wika ni Bella habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. “Mukhang masisira ang pinakamahalagang araw mo dahil lang sa isang sirang makina. Walang taxi na dumadaan dito sa subdivision natin, at siguradong wala ring tutulong sa iyo.”
Bumaba ako ng sasakyan at tiningnan silang dalawa nang diretso sa mata. Walang bakas ng pag aalala o pagkabigla sa aking mukha, na tila lalong nagpainis sa kanila.
Ngumiti nang napakalapad ang aming ina bago nagsalita nang may halong matinding kayabangan at poot. “Hindi ka makakaalis dito, Diana. Wala kang pupuntahan! Kapag hindi ka sumipot sa korte ngayong alas otso ng umaga, tuluyan nang ibabasura ng huwes ang kaso mo. Amin na ang buong yaman ng ama mo, at mananatili kang pulubi habambuhay!”
Ikatlong Kabanata Ang Nakatagong Alas
Inasahan nilang magmamakaawa ako. Inasahan nilang iiyak ako at luluhod sa harapan nila upang humingi ng tulong. Ngunit sa halip na magalit o mag panic, dahan dahan akong ngumiti. Isang malamig na ngiti na nagpawala sa kayabangan sa kanilang mga mukha.
“Inisip niyo ba talaga na magtitiwala ako sa inyo pagkatapos ng lahat ng ginawa ninyo kay Papa at sa akin?” mahinahon ngunit matalim kong sagot.
Kinuha ko ang aking telepono mula sa aking bulsa. Pinindot ko ang isang app at itinaas ang screen upang makita nila. Ipinakita ko sa kanila ang isang malinaw na video. Sa video, makikita si Bella noong madaling araw, pumuputol ng mga kable sa ilalim ng hood ng aking sasakyan habang tumatawa mag isa.
Namutla si Bella. Nabitawan niya ang hawak niyang pamutol ng alambre at napalunok nang malalim. Nanlaki naman ang mga mata ni Donya Carmen at muntik na niyang mabitawan ang kanyang tasa ng kape.
“Kagabi pa lang, alam ko nang gagawa kayo ng desperadong hakbang upang sabotahehin ang pag alis ko,” patuloy ko habang naglalakad papalapit sa kanila. “Kaya nagpakabit ako ng mga nakatagong high definition camera sa buong garahe at paligid ng mansyon. Ang videong ito ay direktang ebidensya ng paninira ng ari arian at tangkang pagsabotahe sa isang mahalagang saksi. Isang matinding krimen.”
Ikaapat na Kabanata Ang Paglipad Tungo sa Hustisya
“A anong akala mo? Matatakot kami sa isang simpleng video?” nauutal na sagot ni Donya Carmen, pilit na binabawi ang kanyang kumpiyansa. “Kahit anong mangyari, wala ka pa ring sasakyan! Huli ka na sa korte!”
Bago pa man siya makatapos sa pagsasalita, nakarinig kami ng napakalakas na ugong mula sa himpapawid. Ang hangin sa paligid ng garahe at hardin ay biglang lumakas at nagliparan ang mga tuyong dahon.
Lumingala si Donya Carmen at halos mabuwal siya sa kanyang kinatatayuan sa matinding pagkabigla. Isang malaki at itim na pribadong helicopter ang dahan dahang lumalapag sa malawak na damuhan ng aming mansyon. Ang helicopter ay may logo ng kumpanya ng aking ama, ang kumpanyang matagal na nilang inaangkin.
Bumaba mula sa helicopter ang aking pinunong abogado na si Attorney Morales, kasama ang dalawang armadong miyembro ng aking personal security team. Mabilis silang naglakad patungo sa akin at nagbigay pugay.
“Handa na ba kayo para sa pagdinig, Miss Diana? Hinihintay na po tayo ng hukom at ng buong board of directors,” pormal na tanong ni Attorney Morales habang binibigyan ng matalim na tingin sina Bella at Donya Carmen.
“Handang handa na,” sagot ko.
Kasunod nito, sunod sunod na bumusina ang mga sasakyan mula sa labas ng aming malaking gate. Pumasok ang tatlong sasakyan ng pulisya. Bumaba ang mga pulis hawak ang isang warrant of arrest at mabilis na pinalibutan ang aking kapatid.
“Bella Montecillo, inaaresto ka namin dahil sa destruction of private property at obstruction of justice,” wika ng hepe ng pulisya habang pilit na pinoposasan ang nagwawalang si Bella.
Ikalimang Kabanata Ang Huling Salita
Nagsimulang umiyak, sumigaw, at magwala si Bella nang hawakan siya ng mga pulis. “Mama! Tulungan mo ako! Ayaw kong makulong! Mama, gumawa ka ng paraan!” nagmamakaawang iyak niya.
Ngunit kahit si Donya Carmen ay walang nagawa kundi manigas sa kinatatayuan dahil sa matinding takot at kahihiyan. Hindi niya inaasahan na ang mahinang anak na palagi niyang inaapi ay nakapagplano ng ganito katindi upang pabagsakin sila.
Lumapit ako sa aking ina. Tiningnan ko ang panginginig ng kanyang mga tuhod at ibinulong ang mga huling salita na tuluyang wawasak sa kanyang ilusyon ng kapangyarihan.
“Sabi mo kanina, wala akong pupuntahan. Tama ka, dahil hindi na ako babalik sa impyernong bahay na ito,” malamig kong sabi habang tinititigan siya nang malalim. “Pagkatapos ng araw na ito, hindi lang ang kumpanya ang babawiin ko. Kukunin ko ang mansyong ito, ang mga bank accounts ninyo, at lahat ng ninakaw niyo kay Papa. Maghanda ka na rin dahil isusunod kita sa kulungan.”
Tinalikuran ko siya nang hindi na lumilingon pa at sumakay sa naghihintay na helicopter. Habang umaangat kami patungo sa kalangitan, pinanood ko mula sa itaas kung paano isakay si Bella sa police car habang humahagulgol ang aming ina sa gitna ng inabandunang garahe. Nakita ko ang tuluyang pagbagsak ng kanilang imperyo ng kasinungalingan.
Ang araw na iyon ay hindi lamang nagbigay sa akin ng hustisya na matagal kong ipinaglaban, kundi nagbigay rin ng inaasam kong kalayaan at kapayapaan na inialay ko para sa alaala ng aking ama. Hinding hindi na nila ako muling masasaktan.
