UMUPA AKO NG BUNDOK PARA MAG-ALAGA NG 30 BABOY, TAPOS INIWAN KO SILA NG LIMANG TAON DAHIL SA MATINDING UTANG… PAGBALIK KO, NAPALUHOD AKO SA GULAT SA TUMAMBAD NA EKSENA SA HARAPAN KO.
Ako si Ruben. Limang taon na ang nakararaan, dala ng pangarap na umasenso at maiahon ang pamilya ko sa kahirapan, nagdesisyon akong pasukin ang negosyo ng pagbababuyan. Dahil mahal ang lupa sa kapatagan at maselan ang mga kapitbahay sa amoy ng babuyan, ginamit ko ang lahat ng ipon ko para umupa ng isang liblib na bahagi ng bundok sa probinsya ng Quezon.
Napaliligiran ang lugar ng mga puno, may malinis na sapa, at malayo sa kabihasnan. Bumili ako ng tatlumpung (30) biik na may magandang lahi ng native black pig. Nagtayo ako ng mga kulungan gawa sa kawayan, at nagsimulang mangarap. Araw-araw akong nagbubuhat ng sako-sakong pakain paakyat ng bundok. Masaya ako kahit nakakapagod, dahil nakikita kong lumalaki ang mga alaga ko.
Pero mapaglaro ang tadhana.
Wala pang anim na buwan ang operasyon ko, dumating ang isang matinding trahedya. Na-stroke ang aking ama. Kinailangan ng malaking halaga para sa operasyon niya sa utak at pangmatagalang gamutan. Naubos ang puhunan ko, nabaon kami sa utang sa mga loan sharks, at halos rematahin na ang maliit naming bahay sa bayan. Wala akong pagpipilian kundi tanggapin ang alok ng isang ahensya na magtrabaho bilang isang welder sa Saudi Arabia para kumita ng malaki.
Kailangan kong umalis agad. Wala akong nakitang buyer para sa mga biik dahil masyadong malayo ang lugar at walang gustong umakyat sa bundok. Dahil sa desperasyon, kawalan ng oras, at bigat ng dibdib, ginawa ko ang huling bagay na naisip ko.
Umakyat ako sa bundok sa huling pagkakataon. Umiiyak kong binuksan ang lahat ng kulungan.
“Bahala na kayo,” bulong ko sa mga baboy habang pinagmamasdan silang lumabas at tumakbo papasok sa masukal na gubat. “Kung mabubuhay kayo, mabuti. Patawad, kailangan kong iligtas ang tatay ko.”
Tinalikuran ko ang aking pangarap, dala ang paniniwalang mamamatay lang sila sa gutom, o kaya ay kakainin ng mga ligaw na hayop sa bundok.
ANG LIMANG TAON NG PAGSISIKAP SA DISYERTO
Ang buhay ko sa Saudi Arabia ay naging puro pawis, luha, at pangungulila. Umaga hanggang gabi akong nagtatrabaho sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Bawat sahod ko, ipinapadala ko lahat sa Pilipinas para sa gamot ng tatay ko at pambayad sa mga utang naming may matataas na interes.
Lumipas ang limang taon. Sa awa ng Diyos, unti-unting nakabawi ang pamilya namin. Gumaling si Tatay at nakalakad na ulit. Nabayaran ko ang lahat ng utang namin sa bangko at sa mga loan sharks. Dahil may sapat na akong ipon, nagdesisyon akong umuwi ng Pilipinas nang for good.
Nang makabalik ako sa probinsya, ang unang pumasok sa isip ko ay ang bundok na inupahan ko noon. Patapos na ang kontrata ko sa may-ari ng lupa. Naisip kong umakyat doon para tignan kung may mga natira pa akong gamit, tulad ng mga yero at alambreng bakod, na maaari kong ibenta bilang scrap.
Inasahan ko na madadatnan ko ang isang inabandonang lugar na puno ng matataas na damo at mga sirang kulungan. Inasahan kong makikita ko ang mga buto ng mga alaga kong baboy.
ANG TUMAMBAD NA MILAGRO SA BUNDOK
Isang maaliwalas na umaga, dala ang isang itak, nag-umpisa akong umakyat. Matataas na ang mga damo at halos wala na ang dating daanan. Pagdating ko sa mismong lugar kung saan nakatayo ang dati kong pig pen, nakita ko na tuluyan na itong nilamon ng kalikasan.
Bumuntong-hininga ako. Handa na sana akong bumaba nang biglang… nakarinig ako ng mga kaluskos.
Oink. Oink.
Mga mabibigat na yabag ang narinig ko mula sa gilid ng sapa. Dahan-dahan kong hinawi ang matataas na talahib at mga baging. At doon, nanlamig ang buong katawan ko. Napaluhod ako sa lupa, nanlalaki ang mga mata, at hindi makapaniwala sa eksenang nasa harapan ko.
Hindi sila namatay.
Sa harap ko, nagpapahinga sa ilalim ng malalaking puno ng mangga at umiinom sa malinis na sapa, ay isang napakalaking kawan ng mga baboy. Ngunit hindi na sila tulad ng mga maliliit na biik na iniwan ko. Sila ay naging malalaki, mabalahibo, at napakikisig na mga baboy-ramo (feral pigs).
Dahil iniwan ko silang malaya sa isang bundok na sagana sa kalikasan, natuto silang maghanap ng sarili nilang pagkain. Namuhay sila sa pagkain ng mga ligaw na prutas, mga ugat ng halaman, kamote, papaya, at sariwang damo. Uminom sila ng purong spring water. Dahil buong bundok ang kanilang naging palaruan, naging muscular at walang taba ang kanilang mga katawan.
At higit sa lahat, dumami sila nang husto! Mula sa tatlumpung (30) biik, nanganak sila nang nanganak nang walang nakikialam. Sinubukan kong bilangin ang nasa paligid ko. Limampu… Sandaan… Dalawandaan…
Mayroon akong mahigit tatlong daang (300) malalaki at malulusog na organic na baboy sa buong bundok!
ANG HINDI INAASAHANG PAGYAMAN
Nanginginig ang mga kamay ko habang kumukuha ng litrato at video. Agad akong bumaba ng bundok at ipinakita ito sa isang kakilala kong beterinaryo at agricultural expert. Nang suriin nila ang mga baboy kinabukasan, hindi rin sila makapaniwala.
“Ruben, jackpot ka!” natatawa ngunit seryosong sabi ng beterinaryo. “Hindi ito basta-basta baboy. Dahil limang taon silang free-range, kumakain ng organic na pagkain sa bundok, at laging nag-eehersisyo, ang karne nito ay tinatawag na Premium Organic Free-Range Pork. Katumbas ito ng kalidad ng sikat na Ibérico pork sa ibang bansa! Walang halong chemicals o pampaumbok. Mag-aagawan ang mga mamahaling restaurant dito!”
Hindi nagkamali ang beterinaryo. Nang kumalat ang balita tungkol sa aking “Forest Pig Farm”, sunod-sunod na dumating ang mga sikat na chef at meat suppliers mula sa mga mamahaling hotel at fine dining restaurants sa Maynila. Binili nila ang aking mga baboy nang triple sa presyo ng ordinaryong karne sa palengke.
Kumita ako ng milyun-milyong piso sa unang benta pa lamang. Ginamit ko ang perang iyon para bilhin nang buo ang lupain sa bundok. Sa halip na ikulong ulit sila, pinanatili ko ang sistema. Hinayaan ko silang mamuhay nang malaya sa kalikasan at tinawag itong Ruben’s Wild Organic Estate.
Minsan, ang inakala nating katapusan ng ating pangarap ay simula lamang ng isang mas malaking plano ng Diyos. Nang iwan ko ang 30 biik noon, akala ko nawala na ang lahat sa akin. Ngunit habang nagpapakahirap ako sa kabilang dulo ng mundo, tahimik palang pinapalago ng kalikasan at ng panahon ang binhing itinanim ko, naghihintay lamang na balikan ko upang anihin ang isang kayamanang hindi ko inaasahan.
