SINAMPAL NIYA AKO HANGGANG SA MAGDUGO ANG LABI KO DAHIL TINANONG KO KUNG SAAN SIYA GALING. KINAUMAGAHAN, TAHIMIK AKONG NAGLUTO NG NAPAKARAMING PAGKAIN AT SABI NIYA: “YAN ANG MABUTING ASAWA.”
Ako si Carmela. Sa loob ng limang taon, nakilala ako ng lipunan bilang perpekto at masunuring asawa ni Gregorio, isang kilalang investment banker at CEO. Sa paningin ng lahat, mayroon kaming perpektong buhay. Ngunit sa likod ng mga nakasarang pinto ng aming malaking mansyon, isa siyang malupit at mapagmataas na asawa.
Isang gabi, umuwi si Gregorio nang ala-una ng madaling araw. Magulo ang kanyang buhok, gusot ang kanyang mamahaling suit, at nang dumaan siya sa harap ko, naamoy ko ang isang pamilyar at matapang na pabango ng ibang babae.
Nakatayo ako sa sala. “Saan ka galing, Greg?” mahinahon ngunit seryoso kong tanong. “Hatinggabi na, at amoy babae ka.”
Huminto siya. Lumingon siya sa akin, nagdilim ang kanyang mga mata. Walang babala, itinaas niya ang kanyang kamay at…
PAK!
Isang napakalakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napahiga ako sa malamig na marmol na sahig. Nalasahan ko ang pait at alat ng sarili kong dugo mula sa pumutok kong labi.
Tiningnan niya ako pababa nang may matinding pandidiri. “Huwag mo akong kuwestiyunin sa sarili kong bahay, Carmela! Ako ang nagpapakain sa’yo! Alamin mo ang lugar mo! Matulog ka na, at siguraduhin mong paggising ko bukas, may nakahandang masarap na almusal sa mesa. Umayos ka kung ayaw mong masaktan ulit!”
Padabog siyang umakyat sa hagdan at iniwan akong nakadapa sa sahig.
Inasahan niyang iiyak ako. Inasahan niyang magmamakaawa ako at magkukulong sa kwarto. Ngunit noong gabing iyon, pinunasan ko ang dugo sa labi ko, tumayo, at ngumiti nang napakalamig. Wala nang luha na tumulo. Sa halip, nagsimula akong magplano.
ANG HULING ALMUSAL
Alas-kwatro ng madaling araw. Habang mahimbing na natutulog at humihilik si Gregorio sa itaas, tahimik akong bumaba sa kusina.
Nagsimula akong magluto. Isang napakalaki at marangyang almusal—isang massive Southern feast. Nagprito ako ng malulutong na bacon, nagluto ng perpektong scrambled eggs na may truffle oil, naghulma ng mga fluffy pancakes na may maple syrup, at nag-ihaw ng premium sausages. Ibinuhos ko ang aking atensyon sa bawat detalye ng pagkain.
Inilabas ko rin ang pinakamahal naming silver cutlery, ang mga kumikinang na kubyertos na ginagamit lamang kapag may mga VIP na bisita. Inayos ko ang mahabang dining table nang walang kapintasan.
Ngunit sa gilid ng kalan, habang naghihintay maluto ang pagkain, nakabukas ang aking laptop.
Ang hindi alam ni Gregorio, bago ko siya pinakasalan, isa akong forensic accountant. At sa loob ng tatlong taon, palihim kong iniipon ang bawat ebidensya ng kanyang pagnanakaw. Bilyun-bilyong piso ang ibinulsa niya mula sa pension funds ng mga inosenteng investors ng kanyang kumpanya.
Habang nag-aamoy kape ang buong bahay, pinindot ko ang SEND. Ipinadala ko ang lahat ng encrypted files sa Securities and Exchange Commission (SEC), sa National Bureau of Investigation (NBI), at sa mismong Board of Directors ng kumpanya niya.
Pagkatapos, kinuha ko ang aking designer maleta na palihim kong inimpake kagabi, at inilagay ito sa loob ng kotse ko sa garahe.
“THAT’S A GOOD WIFE”
Alas-otso ng umaga. Narinig ko ang mga yabag ni Gregorio pababa ng hagdan. Suot ang kanyang paboritong silk robe, pumasok siya sa dining room.
Napatigil siya nang makita ang napakaraming pagkain at ang perpektong ayos ng mesa. Ang galit sa kanyang mukha kagabi ay napalitan ng isang mapagmataas at nakakasukang ngisi.
Umupo siya sa kabisera ng mesa. Kinuha niya ang silver fork at nagsimulang kumain nang matakaw.
“Nakita mo na?” sabi niya habang ngumunguya ng bacon, nakatingin sa akin na parang isa akong alipin na nakasunod sa utos niya. “Kailangan mo lang palang masampal para matuto ka. Tignan mo ang ginawa mo, napakaganda. That’s a good wife, Carmela. Ganyan dapat palagi.”
Nakaupo ako sa kabilang dulo ng mesa, tahimik na humihigop ng mainit na tsaa. Ang labi ko ay may maliit na sugat pa rin, ngunit ang mga mata ko ay kalmado.
“Kumain ka nang mabuti, Greg,” malumanay kong sabi. “Kailangan mo ng maraming enerhiya ngayong araw.”
Kumunot ang noo niya. “Anong ibig mong sabihin?”
Tumayo ako. Kinuha ko ang isang malaking silver tray na may takip sa kitchen counter at inilapag ito sa mismong harap niya.
“Dessert mo,” malamig kong dugtong.
Nakangising inangat ni Gregorio ang takip na pilak. Ngunit nawala ang ngiti niya nang makita niya na walang pagkain sa loob. Sa halip, isang makapal na folder ang bumungad sa kanya.
Nanginginig ang kanyang kamay nang buklatin niya ito. Sa ibabaw ay ang mga malilinaw na litrato niya kasama ang kanyang kabit. Sa ilalim nito ay ang Annulment Papers na nilagdaan ko na. At ang pinakahuli… ay ang kopya ng confidential audit report na nagpapatunay ng lahat ng kanyang ninakaw na pera sa kumpanya.
Namutla si Gregorio. Ang bacon na kinakain niya ay tila naging bato sa lalamunan niya.
“C-Carmela… a-ano ‘to?!” nanginginig niyang sigaw, nanlalaki ang mga mata sa matinding takot. “Saan mo nakuha ang mga financial records na ‘to?! Papatayin ako ng mga investors ko kapag lumabas ‘to!”
“Lumabas na, Greg,” kalmado kong sagot, kinuha ang susi ng kotse ko sa ibabaw ng mesa. “Kaninang alas-singko ng madaling araw, natanggap na ‘yan ng lahat ng Board of Directors mo at ng mga awtoridad.”
Biglang may umalingawngaw na malalakas na katok sa aming main door, kasunod ng ugong ng mga sirena ng pulis sa labas ng aming mansyon.
“NBI! Buksan niyo ang pinto! May warrant of arrest kami para kay Gregorio Silva!” sigaw ng isang lalaki mula sa labas.
Napasabunot si Gregorio sa kanyang sariling buhok. Napaluhod siya sa malamig na sahig ng dining room, umiiyak at nanginginig sa matinding terror. “Carmela, parang awa mo na! Asawa mo ako! Tulungan mo ako! Bawiin mo ‘yung email! Sabihin mo gawa-gawa mo lang ‘yon!”
Lumapit ako sa kanya, yumuko nang kaunti, at tinitigan ang namumutla niyang mukha.
“Sabi mo kanina, ‘that’s a good wife’, ‘di ba?” malamig at walang-awang bulong ko. “Ang isang mabuting asawa ay tinutulungan ang kanyang asawa na harapin ang mga kasalanan niya. Kumain ka nang marami, Greg. Dahil matagal-tagal bago ka muling makakatikim ng ganyang pagkain sa loob ng kulungan.”
Tinalikuran ko siya habang binabasag ng mga awtoridad ang main door. Naglakad ako palabas patungo sa aking sasakyan, hindi pinapansin ang mga posas na inilalagay sa mga kamay niya at ang kanyang mga palahaw ng pagmamakaawa.
Sumakay ako sa kotse ko, binuhay ang makina, at nilisan ang mansyon. Sa wakas, ang sugat sa labi ko ay hindi na masakit, dahil alam kong ito ang naging hudyat ng aking kalayaan at ng kanyang tuluyang pagbagsak.
