PAGKAHATID SA HULING HANTUNGAN NG AKING AMA, NAABUTAN KO ANG HIPAG KO SA OPISINA NIYA NA NAG-UUTOS SA MGA EMPLEYADO NA PARANG SIYA ANG BAGONG CEO… NGUNIT HINDI NIYA ALAM NA MAY INIWAN NA HULING MENSAHE ANG TATAY KO PARA MISMO SA ARAW NA ITO!
Isang linggo pa lamang ang nakalilipas mula nang pumanaw ang aking ama na si Don Alejandro, ang nagtatag at CEO ng Alcantara Group of Companies. Ang kanyang pagkawala ay nag-iwan ng isang malaking puwang hindi lamang sa industriya kundi pati na rin sa aking puso. Sa loob ng sampung taon, ako si Lucas, ang nakababatang anak, ang naging kanang-kamay niya. Kasama niya akong nagpuyat, nagplano, at nagpalago ng kumpanya.
Kabaligtaran ko naman ang aking nakatatandang kapatid na si Anton. Walang hilig si Anton sa negosyo; mas pinili niyang magpakasaya sa pera ng aming pamilya kasama ang kanyang ambisyosang asawa na si Veronica. Mula pa noon, alam ko nang pera at kapangyarihan lang ang habol ni Veronica sa aming pamilya, ngunit palagi siyang pinagbibigyan ng aking ama alang-alang sa kapayapaan.
Kinabukasan matapos ang libing, nagpasya akong pumunta sa headquarters ng kumpanya. Gusto kong ayusin ang mga naiwang papeles ng aking ama at siguraduhing maayos ang lagay ng aming mga empleyado na itinuturing na naming pamilya. Ngunit pagbaba ko pa lamang ng elevator patungo sa Executive Floor, isang nakakabinging sigawan at kaguluhan ang sumalubong sa akin.
“Sabi ko ipatanggal niyo ang mga lumang painting na ito! At ikaw, Miss Santos, bakit hindi pa nakaimpake ang mga gamit mo? You’re fired! Wala akong kailangang matandang sekretarya sa opisina ko!”
Kumunot ang noo ko. Pamilyar ang matinis na boses na iyon. Mabilis kong binuksan ang malalaking pintuan ng CEO’s Office.
Ang eksenang bumungad sa akin ay nagpakulo sa aking dugo. Nakaupo si Veronica sa paboritong leather chair ng aking ama, nakapatong ang kanyang mga binti sa ibabaw ng mamahaling mahogany desk. Nakasuot siya ng isang napakagarang pulang damit, tila ba nagdiriwang. Sa tabi niya ay nakatayo si Anton, walang imik at pilit na nagpapayabong ng kanyang ego habang pinapanood ang kanyang asawa na mambully ng mga empleyado.
Umiiyak si Miss Santos, ang loyal na sekretarya ng ama ko sa loob ng dalawampung taon, habang nagmamadaling inaayos ang kanyang mga gamit.
“Anong ginagawa ninyo rito?” malamig at madiin kong tanong, naglalakad papasok sa silid.
Tumigil ang mga empleyado at tumingin sa akin nang may halong pag-asa. Ibinaba ni Veronica ang kanyang mga binti at binigyan ako ng isang mapang-asar na ngisi.
“Oh, nandito na pala ang paboritong assistant ng tatay mo,” pang-uuyam ni Veronica. “Anong ginagawa namin dito, Lucas? Nililinis ko lang naman ang opisina ko. Tutal patay na ang matanda, panahon na para kami naman ni Anton ang mamuno. Bilang panganay, sa asawa ko mapupunta ang kumpanyang ito, at bilang asawa niya, ako ang magiging bagong CEO!”
“Anton,” binalingan ko ang kapatid ko, pilit na kinakalma ang sarili. “Hahayaan mo ba ang asawa mong bastusin ang alaala ni Papa? Hindi pa lumalamig ang bangkay niya, inaangkin niyo na ang kumpanya niya.”
Nagkibit-balikat si Anton. “Lucas, tanggapin mo na lang ang reyalidad. Ako ang panganay. Ako ang tagapagmana. Pwede kang manatili bilang manager ng isang maliit na departamento kung gusto mo, pero si Veronica na ang masusunod dito.”
Tumawa nang malakas si Veronica. “Narinig mo ‘yon? Kaya ikaw, Miss Santos, at lahat ng mga walang kwentang empleyado na paborito ng matanda, lumayas na kayo!”
Tinitigan ko silang dalawa. Ang kayabangan nila ay walang hangganan. Akala nila ay nanalo na sila. Ngunit ang hindi nila alam, bago pa man pumanaw ang aking ama sa ospital, may inihanda kaming isang lihim para mismo sa araw na ito.
“Miss Santos,” mahinahon kong tawag sa umiiyak na sekretarya. “Huwag mong ituloy ang pag-iimpake. Pakisara ang pinto, at paki-buksan ang projector at smart screen sa likod ni Veronica.”
“Ano bang kalokohan ito, Lucas?! Wala ka nang karapatang mag-utos dito!” tili ni Veronica, akmang tatayo upang pigilan si Miss Santos.
Ngunit bumukas ang pinto at pumasok si Attorney Valderama, ang Chief Legal Counsel ng aming kumpanya, kasama ang tatlong unipormadong security guards.
“Maupo ka, Veronica,” seryosong utos ni Attorney Valderama. “Bilang executor ng Huling Habilin ni Don Alejandro, inaatasan ko kayong makinig at manood.”
Biglang namutla si Anton. “A-Attorney? Anong ibig sabihin nito?”
Bumaba ang malaking screen sa likuran ni Veronica. Namatay ang ilaw sa opisina at nagsimulang mag-play ang isang video. Sa screen, lumitaw ang mukha ng aking ama, si Don Alejandro. Mukha siyang pagod at may sakit, ngunit ang kanyang mga mata ay nananatiling matalim at puno ng awtoridad. Nakaupo siya sa mismong silyang inuupuan ngayon ni Veronica.
“Kung pinapanood ninyo ito, ibig sabihin ay wala na ako sa mundong ito,” panimula ng aking ama sa video. Ang boses niya ay umalingawngaw sa tahimik na opisina. “At siguradong-sigurado ako, na sa mga oras na ito, nakaupo si Veronica sa aking silya habang pinapanood lang siya ni Anton.”
Napasinghap si Veronica at halos mapatalon mula sa upuan.
“Anton,” patuloy ng aking ama sa video, bakas ang matinding pagkabigo. “Inakala mong hindi ko alam. Inakala ninyong hindi ko nakikita ang mga palihim ninyong paglipat ng pondo ng kumpanya papunta sa mga personal ninyong bank accounts abroad. Limampung milyong piso. Iyan ang ninakaw ninyo sa kumpanyang ito sa loob ng tatlong taon.”
Nagsimulang manginig si Anton. “P-Papa…” bulong niya, kahit video lamang ang kaharap.
“Hinayaan ko kayo, hindi dahil tanga ako, kundi dahil kinokolekta ko ang lahat ng ebidensya,” mariing sabi ni Don Alejandro. “Akala ninyo ay sa inyo mapupunta ang kumpanyang ito dahil ikaw ang panganay? Isang malaking pagkakamali. Hindi ko ipagkakatiwala ang buhay ng aking mga empleyado sa mga linta.”
Humarap ang aking ama sa camera at ngumiti nang tipid. “Lucas, anak. Ibinibigay ko sa iyo ang 100% ng aking voting rights at shares. Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Alcantara Group. Ikaw na ang bagong CEO.”
Binalikan ng tingin ng aking ama ang direksyon kung nasaan sina Anton. “Para sa inyong dalawa, Anton at Veronica… ipinaiwan ko kay Attorney Valderama ang isang pagpipilian. Isaulite ninyo ang limampung milyong ninakaw ninyo, o ididiretso kayo ng aking mga abogado sa kulungan ngayong hapon din. Wala kayong makukuhang kahit isang kusing mula sa akin. Maligayang pag-alis sa aking kumpanya.”
Namatay ang video. Bumalik ang mga ilaw.
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa opisina, bago ito binasag ng malakas na paghikbi ni Anton. Napaluhod ang kapatid ko sa sahig, hawak ang kanyang ulo. “Lucas, parang awa mo na… wala kaming limampung milyon! Naubos na ni Veronica sa mga designer bags at alahas niya! Wag mo kaming ipakulong!”
Si Veronica ay tulala, nakanganga, at nanginginig ang buong katawan. Ang kanyang mukha na kanina ay puno ng kayabangan ay ngayon ay tila naubusan ng dugo.
Lumapit ako sa desk, tinitigan siya mula ulo hanggang paa.
“Narinig mo ang tatay ko, Veronica,” malamig kong utos. “Umalis ka sa silya ko.”
Dahan-dahan, tila isang robot na nawalan ng baterya, tumayo si Veronica at napaatras. Hindi na siya makapagsalita.
Sumenyas ako sa mga security guards. “I-escort ninyo sila palabas ng gusali. Huwag ninyo silang hahayaang makapagdala ng kahit anong dokumento o gamit. Attorney, ihanda niyo na ang kasong Embezzlement at Qualified Theft laban sa kanila bukas.”
“Lucas! Kapatid mo ako!” humahagulgol na sigaw ni Anton habang kinakaladkad siya ng mga gwardya. Si Veronica ay nagpupumiglas at sumisigaw ngunit wala siyang nagawa kundi kaladkarin palabas sa harap ng mga empleyadong ngayo’y nakangiti at lihim na nagdiriwang.
Nang makalabas sila, bumaling ako kay Miss Santos na ngayon ay nagpupunas ng luha ng tuwa.
“I-unpack mo na ang mga gamit mo, Miss Santos,” nakangiti kong sabi. “Marami pa tayong trabahong gagawin.”
Umupo ako sa leather chair ng aking ama. Ramdam ko ang bigat ng responsibilidad, ngunit ramdam ko rin ang hustisya. Ang mga taong nag-akalang maaari nilang nakawin ang aming kaharian ay natutunan sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na kapangyarihan ay hindi kailanman mapupunta sa mga taong sakim.
