ANG NAKAKASUKLAM NA AMOY SA AMING KAMA SA LOOB NG TATLONG BUWAN, AT ANG NAKAKAKILABOT NA DAHILAN KUNG BAKIT NAGAGALIT ANG ASAWA KO TUWING LILINISIN KO ITO!
KABANATA 1: ANG MASANGSANG NA SIMULA
Ako si Elena, limang taon nang kasal sa asawa kong si Mateo. Ang aming pagsasama ay naging payapa at puno ng pagmamahal. Si Mateo ay isang sales manager, madalas umuwi nang gabi, ngunit palaging naglalaan ng oras para sa akin. Ngunit nagbago ang lahat eksaktong tatlong buwan na ang nakararaan.
Nagsimula ito bilang isang mahinang amoy. Tuwing gabi, kapag nakahiga na kami sa aming malaking kama, may naaamoy akong kakaiba. Hindi ito amoy ng pawis o amag. Ito ay isang matapang, matamis, ngunit nakakasuklam na amoy—amoy ng isang bagay na unti-unting naaagnas.
Sa unang linggo, inakala kong may namatay na daga sa kisame o sa loob ng aming aircon. Naglinis ako ng buong kwarto, nag-spray ng mamahaling air freshener, at nagpalit ng mga punda at kumot. Ngunit pagsapit ng gabi, habang natutulog si Mateo sa aking tabi, lalong tumatapang ang amoy. Nagmumula ito mismo sa ilalim ng aming hinihigaan.
KABANATA 2: ANG KAKAIBANG GALIT NI MATEO
Isang Sabado ng umaga, habang nasa banyo si Mateo, napagpasyahan kong tanggalin ang malaki at mabigat naming mattress (kama). Gusto kong linisin ang kahoy na bed frame dahil baka may kung anong patay na insekto o daga sa ilalim nito.
Nang sisimulan ko na sanang itulak ang kutson, biglang bumukas ang pinto ng banyo.
“Anong ginagawa mo, Elena?!” malakas at nanggagalaiting sigaw ni Mateo.
Nagulat ako at napabitaw sa kutson. Namumula ang kanyang mukha at ang mga mata niya ay nanlilisik sa galit. Hindi ko pa siya nakitang magalit nang ganito sa buong buhay mag-asawa namin.
“L-Lilinisin ko lang sana ang ilalim ng kama, Mateo. Sobrang baho na kasi, parang may namatay na hayop—”
“Wag mong pakialaman ‘yan!” mabilis siyang lumapit at padabog na ibinalik ang kutson sa ayos. “Ako na ang bahala diyan. Sabi ko naman sa’yo, nanggagaling ang amoy na ‘yan sa sirang tubo ng drainage sa labas ng bintana natin. Bumili ka na lang ng kandila o mag-spray ka!”
Mula noong araw na iyon, naging praning si Mateo. Siya na ang nag-aayos ng kama tuwing umaga at pinagbawalan niya akong maglinis ng kwarto kapag wala siya. Upang pagtakpan ang amoy, bumili siya ng sangkatutak na scented candles at aroma diffusers. Ngunit kahit anong pabango ang ilagay niya, hindi maitatago ang amoy ng nabubulok na nakakulong sa loob ng aming kwarto.
KABANATA 3: ANG ARAW NG PAG-IIMBESTIGA
Lumipas ang tatlong buwan. Ang amoy ay naging napakasangsang kaya’t minsan ay natutulog na lamang ako sa sofa sa sala, na lalong ikinagalit ni Mateo. Naging mainitin ang kanyang ulo, balisa, at laging puyat.
Isang araw, kinailangan ni Mateo na pumunta sa isang company out-of-town seminar. Dalawang araw siyang mawawala. Nang masiguro kong nakaalis na ang kanyang sasakyan at malayo na siya, alam kong ito na ang pagkakataon ko.
Pumasok ako sa aming kwarto. Patay ang aircon, kaya ang kulob na hangin ay mas lalong nagpatingkad sa baho. Nagsuot ako ng face mask at guwantes. Buong lakas kong itinulak ang mabigat na kutson hanggang sa malaglag ito sa sahig.
Tumambad sa akin ang kahoy na bed frame. Isa itong storage bed—may mga takip na kahoy sa gitna na maaaring buksan upang paglagyan ng mga lumang gamit. Kumuha ako ng screwdriver at dahan-dahang inangat ang makapal na takip na kahoy.
KABANATA 4: ANG LIHIM SA ILALIM NG KAMA
Nang mabuksan ko ang ilalim ng kama, isang napakalakas at nakakasukang amoy ang sumampal sa aking mukha. Napatakbo ako sa banyo at sumuka. Nang mahimasmasan, bumalik ako at tiningnan ang nilalaman nito.
Walang patay na daga. Walang hayop.
Sa halip, may tatlong makakapal na itim na garbage bags na nakabalot ng maraming packaging tape. Dahil sa tagal, may mga madilim na likido (katas) na tumatagas mula sa loob nito na siyang pinagmumulan ng amoy.
Nanginginig ang aking mga kamay na ginamit ang gunting upang hiwain ang tape ng unang plastic.
Bumulaga sa akin ang isang duguang polo shirt na pagmamay-ari ni Mateo, kasama ang isang pantalon na tumigas na dahil sa natuyong dugo. Ang dugo at mga laman na kumapit sa tela ang siyang nabubulok sa loob ng tatlong buwan.
Sa pangalawang plastic, nakita ko ang isang basag na bahagi ng headlight ng sasakyan at isang duguang dashboard camera.
At sa huling plastic… isang pambabaeng pitaka. Binuksan ko ang pitaka. May isang Student ID sa loob na pagmamay-ari ng isang 19-anyos na babaeng nagngangalang Carla.
Biglang nanlaki ang mga mata ko. Nanlamig ang buong katawan ko.
Naalala ko ang balita tatlong buwan na ang nakararaan. Isang dalagang estudyante ang biktima ng malagim na hit-and-run sa highway malapit sa aming subdivision. Wasak ang katawan ng biktima. Ang salarin ay hindi kailanman nahuli dahil walang CCTV sa madilim na bahagi ng kalsada.
Eksaktong tatlong buwan din ang nakalipas nang umuwi si Mateo nang hatinggabi, basang-basa ng pawis, at may malaking yupi ang harapan ng aming sasakyan. Sabi niya, nakabangga raw siya ng malaking aso.
Hindi aso ang nabangga niya. Tao. At dahil sa takot na makulong, itinago niya ang lahat ng ebidensya, pati na ang duguang damit at mga gamit ng biktima na sumabit sa sasakyan, sa mismong ilalim ng kama kung saan kami natutulog gabi-gabi! Ang halimaw na pumatay sa inosenteng bata ay tinabihan ko sa pagtulog sa loob ng siyamnapung araw.
KABANATA 5: ANG PAG-ESKAPO AT HUSTISYA
Kinuha ko ang aking cellphone at mabilis na kinuhanan ng video at litrato ang mga ebidensya. Kailangan kong tumawag ng pulis.
Ngunit bago ko pa ma-dial ang numero, nakarinig ako ng tunog ng makina ng sasakyan sa labas. Dumating si Mateo! Nakalimutan niya ang kanyang laptop kaya siya bumalik.
Narinig ko ang yabag niya paakyat ng hagdan. “Elena! Asan ang laptop ko—” Bumukas ang pinto ng kwarto. Nakita niya ako, nakaluhod sa sahig, hawak ang duguang pitaka ng biktima, habang ang kama ay nakabukas at nagkalat ang mga ebidensya.
Nawala ang kulay sa mukha ni Mateo. Ikinandado niya ang pinto at unti-unting lumapit sa akin.
“Sinabi ko na sa’yong huwag mong pakikialaman ang kama, ‘di ba?” malamig at nanginginig niyang boses. Nakita ko ang pag-abot niya sa isang mabigat na plorera (vase) sa ibabaw ng lamesa. “Kung hindi mo lang pinakialaman ‘yan, sana tahimik pa rin tayong namumuhay ngayon, Elena.”
Bago pa siya makalapit, ibinato ko sa kanyang mukha ang isang mabigat na bote ng pabango na pilit niyang ginagamit upang itago ang amoy. Sapul siya sa mata, dahilan upang mapadaing siya at mabitawan ang plorera.
Ginamit ko ang pagkakataon upang tumakbo. Tinulak ko siya at mabilis na lumabas ng kwarto. Tumakbo ako pababa ng hagdan, palabas ng bahay, at dumiretso sa kalsada habang sumisigaw ng saklolo.
Nakita ako ng aming mga kapitbahay. Tumawag sila agad ng mga pulis. Nang dumating ang awtoridad, naabutan nila si Mateo na pilit na isinasakay ang mga itim na plastic sa trunk ng kanyang sasakyan upang tumakas.
Huling-huli siya.
Sa huli, nakulong si Mateo sa kasong Reckless Imprudence Resulting in Homicide at Obstruction of Justice. Nag-file din ako kaagad ng annulment. Binenta ko ang bahay at ang lahat ng gamit doon, lalo na ang kama. Ngayon, sa bawat pagkakataon na nakakaamoy ako ng pabango na ginamit niya pampatakip sa nabubulok na ebidensya, naaalala ko na ang pinakamasamang halimaw ay hindi nagtatago sa ilalim ng kama—minsan, katabi mo na pala itong natutulog.
