KINAGABIHAN BAGO ANG KASAL KO, GINUPIT NG MAG-INA ANG PANGARAP KONG WEDDING DRESS… AT NANG HUMINGI AKO NG KATARUNGAN, SABI NG SARILI KONG AMA: “IKAW ANG NAGHANAP NIYAN!”
KABANATA 1: Ang Paboritong Anak at ang Anino
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang. Simula nang mamatay ang aking ina noong bata pa ako, nag-asawa muli ang aking ama na si Papa Arturo. Pinakasalan niya si Helen, isang babaeng may dalang sariling anak na babae, si Mia, na ka-edad ko lang.
Sa loob ng dalawampung taon, ako ang naging anino sa sarili naming bahay. Lahat ng atensyon at luho ay napunta kay Mia. Ako ang nagtrabaho nang maaga at nagpaaral sa sarili ko, habang si Mia ay palaging binibigyan ni Papa ng pera para sa mga luho nito. Kahit na ako ang nagbabayad ng kuryente at tubig sa bahay mula nang makapagtapos ako at maging isang matagumpay na Marketing Director, si Mia pa rin ang paborito.
Ngunit nagbago ang ikot ng mundo ko nang makilala ko si Gabriel, isang mabait at mayamang negosyante na nag-alok sa akin ng kasal. Ang pangarap kong maging isang prinsesa sa isang araw ay matutupad na. Nagpagawa ako ng isang mamahaling custom-made silk wedding dress na nagkakahalaga ng dalawang daang libong piso.
Nang makita ito ni Mia noong fitting, kitang-kita ko ang matinding inggit sa kanyang mga mata, lalo na’t kakahiwalay lang niya sa kanyang nobyong walang trabaho.
KABANATA 2: Ang Punit na Pangarap
Gabi bago ang aking kasal. Ginanap ang huling preparasyon sa aming lumang bahay dahil gusto ni Papa na doon ako manggaling bago pumunta sa hotel. Nakasabit ang aking napakagandang wedding dress sa kwarto ko, maingat na nakabalot.
Bandang alas-dos ng madaling araw, bumangon ako para uminom ng tubig. Nang dumaan ako sa tapat ng kwarto ko, napansin kong nakaawang ang pinto. Pumasok ako, at parang gumuho ang buong mundo ko sa aking nakita.
Nakatayo sina Helen at Mia sa harap ng kabinet ko. May hawak na malaking gunting si Mia. Ang aking wedding dress—ang pangarap kong isulot sa harap ng altar—ay punit-punit, tadtad ng hiwa, at tuluyan nang nasira. Ang mamahaling lace at silk ay nagkalat sa sahig na parang basahan.
“Ano’ng ginawa niyo?!” tili ko. Nanginginig ang buong katawan ko sa halong galit at panlulumo.
Nagulat silang dalawa, ngunit mabilis na napalitan ng mapang-asar na ngiti ang mukha ni Mia. “Oops. Napunit. Masyado kasing mahaba, gusto ko lang sanang bawasan.”
“Hayop ka!” Susugurin ko sana si Mia ngunit mabilis na humarang si Helen.
“Aba, wag mong sasaktan ang anak ko! Isang damit lang ‘yan, ang arte-arte mo! Masyado ka kasing nagmamayabang sa harap ng kapatid mo!” bulyaw ni Helen.
KABANATA 3: Ang Sampal ng Sariling Ama
Sa lakas ng sigawan namin, nagising si Papa Arturo. Nagmamadali siyang pumasok sa kwarto. Nang makita niya ang nagkalat na tela ng aking damit, kumunot ang kanyang noo.
“Papa! Tingnan mo ang ginawa nila sa wedding dress ko! Sinira nila!” umiiyak kong sumbong, naghihintay na ipagtanggol niya ako sa unang pagkakataon sa buhay ko.
Tiningnan ni Papa si Mia, pagkatapos ay tumingin sa akin. Ang inaasahan kong pag-aaruga at galit para sa mga nanira ng damit ko ay hindi dumating. Sa halip, malamig siyang nagsalita.
“Bakit ka ba kasi nagdala ng ganyang kamahal na damit dito sa bahay? Alam mo namang malungkot si Mia dahil hiwalay sila ng nobyo niya, tapos ipapamukha mo pa ‘yang kasal mo? Ikaw ang naghanap niyan, Clara. Kasalanan mo ‘yan dahil wala kang pakiramdam sa kapatid mo!”
Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Ang sarili kong dugo at laman, ang amang ihahatid sana ako sa altar bukas, ay sinisi ako dahil sinira ng kinakasama niya ang gamit ko.
Humagulgol ako, ngunit sa kalagitnaan ng pag-iyak, biglang tumigil ang mga luha ko. Ang sakit ay napalitan ng isang nakakapasong galit at malamig na pagtanggap.
“Kasalanan ko?” mahina ngunit madiin kong tanong. “Dahil nagpakasal ako sa taong mahal ako at nagpagawa ako ng damit gamit ang sarili kong pera… ako ang may kasalanan?”
“Huwag mo na palakihin ang isyu,” naiinis na sagot ni Papa. “Maghanap ka na lang ng uupahan bukas sa bayan. O kaya ‘yung lumang puting dress na lang ni Mia ang isulot mo.”
KABANATA 4: Ang Pagputol sa mga Kadena
Tumango ako nang dahan-dahan. Kinuha ko ang aking cellphone at tinawagan si Gabriel kahit madaling araw pa lang. Nang sagutin niya ito, sinabi ko ang lahat ng nangyari. Narinig ko ang matinding galit sa boses ng mapapangasawa ko.
“Nandiyan na ako sa loob ng dalawampung minuto, Mahal ko. I-pack mo na ang mga gamit mo,” seryosong sabi ni Gabriel.
Hinarap ko ang tatlong linta na nasa harap ko. “May tama ka, Papa. Ako nga ang naghanap nito. Ako ang naghanap ng sakit ng ulo dahil patuloy kong binubuhay at kinukunsinti ang mga pabigat sa bahay na ‘to.”
“Ano’ng sinasabi mo?!” bulyaw ni Papa.
Kinuha ko ang aking bag at nagsimulang ilagay ang mga gamit ko. “Simula sa araw na ito, hindi na kayo kasama sa kasal ko. Wala nang maghahatid sa akin sa altar. At higit sa lahat… ako ang nagbabayad ng upa ng bahay na ‘to at ng kuryente niyo, ‘di ba? Ipinakansela ko na ang kontrata sa landlord kaninang umaga bago pa ako umuwi, dahil plano ko sana kayong bilhan ng bagong bahay pagkatapos ng kasal.”
Nanlaki ang mga mata nina Helen at Mia. Namutla si Papa.
“P-Paanong kinansela? Saan kami titira?!” utal na tanong ni Papa.
“Wala akong pakialam kung sa kalye kayo pulutin,” malamig kong sagot habang binubuhat ang aking maleta. “Binabawi ko na ang lahat ng ibinigay ko sa inyo. Huwag na huwag kayong magpapakita sa akin bukas, dahil ipapakaladkad ko kayo sa mga gwardiya.”
KABANATA 5: Ang Tunay na Reyna ng Araw na Iyon
Pagdating ni Gabriel, dinala niya ako sa hotel at niyakap nang mahigpit. Kinabukasan, hindi ako nakasuot ng tradisyonal na puting wedding dress. Sa halip, isinuot ko ang isang napakagandang crimson red silk gown na iniregalo sa akin ni Gabriel noong anniversary namin.
Nang maglakad ako sa aisle, mag-isa akong naglakad, nakataas ang noo, at puno ng kumpiyansa. Wala ang amang dapat sana’y aalalay sa akin, ngunit hindi ako nakaramdam ng kakulangan. Ang pulang damit ay naging simbolo ng aking katapangan, kalayaan, at pag-ibig.
Samantala, ayon sa nabalitaan ko, tinangka nina Papa, Helen, at Mia na pumasok sa reception upang gumawa ng eskandalo at humingi ng pera, ngunit hinarang sila ng mga security personnel ni Gabriel. Dahil wala na akong ibinibigay na sustento, napilitan silang umalis sa inuupahang bahay at nakitira sa isang maliit na kwarto sa probinsya. Si Mia ay napilitang maghanap ng trabaho bilang dishwasher, habang si Papa ay lubos na nagsisisi.
Sinira man nila ang aking damit, hindi nila kailanman masisira ang aking kinabukasan. Ang gabi na inakala nilang tatalo sa akin ang naging gabi na tuluyan kong pinalaya ang aking sarili mula sa kanila.
