LIMANG ARAW MATAPOS NILA AKONG SISANTEHIN AT IPAGTABUYAN SA HARAP NG MGA AMERIKANO, NAGBALIK AKO SA NEGOTIATION TABLE BILANG ISANG BILYONARYA—AT DOON NILA NAPAGTANTO KUNG SINO TALAGA ANG BABAENG BINANGGA NILA!
Napakalamig ng aircon sa loob ng eksklusibong boardroom ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko, ngunit mas malamig at mas nakakapaso ang tingin na ipinukol sa akin ng aking boss na si Mr. Rodrigo. Limang araw na ang nakalilipas mula noong araw na iyon, pero sariwa pa rin sa isip ko ang matinding kahihiyan na ipinalasap niya sa akin.
Isa akong Lead Negotiator ng kumpanya. Noong araw na iyon, kaharap namin ang mga bilyonaryong Amerikanong investors mula sa Sterling Group. Gusto nilang baguhin ang kontrata kung saan malulugi ang libu-libong manggagawang Pilipino ng aming kumpanya para lang lumaki ang kanilang porsyento. Bilang kinatawan, matapang akong tumutol at inilatag ang mga batas na magpoprotekta sa aming mga empleyado. Ngunit sa halip na suportahan ako, natakot si Mr. Rodrigo na baka mag-pull out ang mga Amerikano. Upang magpalapad ng papel at isalba ang sarili niyang interes, itinulak niya ako sa bangin.
“Shut up, Diana!” bulyaw ni Mr. Rodrigo sa harap ng mga Amerikanong tumatawa at umiinom ng kape. “Isa ka lang hamak na empleyado! Wala kang karapatang diktahan ang mga business partners natin. Nakakahiya ka. You are fired! Kunin mo ang mga gamit mo at lumabas ka ng boardroom na ito ngayon din!”
Sinubukan kong magsalita, ngunit nginitian lang ako nang nakakainsulto ng CEO ng Sterling Group na si Mr. Evans. “I guess the little lady doesn’t know her place,” pangungutya ng Amerikano. Nagtawanan ang buong board of directors.
Tinitigan ko si Mr. Rodrigo. Ibinigay ko ang lahat ng talino at pagod ko sa kumpanyang ito sa loob ng tatlong taon, ngunit itinapon niya ako na parang basura para lang sumipsip sa mga dayuhan. Nilunok ko ang aking pride. Hindi ako umiyak. Tahimik kong kinuha ang aking mga dokumento at naglakad palabas ng silid. Ang akala nila, isa lamang akong mahirap at walang-kwentang empleyado na uuwi sa isang maliit na apartment upang umiyak.
Ang hindi nila alam, ang “Diana” na tinanggal nila ay nagpapanggap lamang. Ako si Diana Zobel-Montero, ang nag-iisang tagapagmana at lihim na Chairwoman ng Montero Empire, ang pinakamalaking investment conglomerate sa buong Asya. Pinili kong magsimula sa pinakamababang posisyon gamit ang pekeng apelyido dahil gusto kong matutunan ang pasikut-sikot ng negosyo mula sa ibaba at makita ang tunay na kulay ng mga taong pinopondohan ng aming kumpanya. At noong gabing iyon, napatunayan kong si Mr. Rodrigo ay isang duwag na linta na hindi karapat-dapat sa aming yaman.
Lumipas ang limang araw.
Ngayon ang araw ng final contract signing sa pagitan ng kumpanya ni Mr. Rodrigo at ng Sterling Group. Ngunit may isang malaking problema na kinakaharap nila: upang matuloy ang proyekto, kailangan nila ang pirma at basbas ng primary funder nila—ang misteryosong Montero Empire. Nagpadala sila ng napakaraming imbitasyon sa aming headquarters, nagmamakaawa na dumalo ang Chairwoman upang opisyal nang masimulan ang kanilang bilyong-pisong proyekto.
Nakatayo ako sa labas ng malaking glass doors ng boardroom na mismong pinagpalayasan sa akin limang araw na ang nakararaan. Ngunit hindi na ako nakasuot ng lumang blazer at mumurahing sapatos. Nakasuot ako ng custom-made white power suit mula sa Paris, isang diamond necklace na kayang bumili ng isang buong siyudad, at pinalilibutan ako ng walong elite bodyguards at tatlong matataas na abogado.
Bumukas ang malalaking pintuan. Umalingawngaw ang tunog ng aking matutulis na takong sa tahimik na silid. Nakaupo si Mr. Rodrigo at si Mr. Evans sa magkabilang dulo ng lamesa, hawak ang mga mamahaling gintong bolpen, handa nang pumirma. Nang mag-angat sila ng tingin at makita ako, sabay na nanlaki ang kanilang mga mata.
“D-Diana?!” gulat na gulat na sigaw ni Mr. Rodrigo. Mabilis siyang napatayo, namumula ang mukha sa galit. “Anong ginagawa mo rito?! Diba tinanggal na kita?! Security! Bakit niyo pinapasok ang babaeng ito?!”
Walang kumilos na security guard ng building. Sa halip, lumapit ang aking Chief Legal Counsel na si Attorney Valderama at ibinagsak ang isang makapal na briefcase sa ibabaw ng lamesa.
“Magdahan-dahan ka sa pananalita mo, Rodrigo,” malamig at may awtoridad na banta ni Attorney Valderama. “Ang babaeng sinisigawan mo ay si Madame Diana Zobel-Montero. Ang Chairwoman at may-ari ng Montero Empire. Ang kaisa-isang tao na magdedesisyon kung matutuloy ang pinapangarap ninyong negosyo.”
Parang binagsakan ng malamig na yelo ang buong boardroom. Nalaglag ang panga ni Mr. Rodrigo, at unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod nang mapagtanto niya ang apelyidong “Montero”. Ang Amerikanong si Mr. Evans ay napanganga, hindi makapaniwala na ang babaeng pinagtawanan at ininsulto niya bilang isang “lowly assistant” ay ang mismong bilyonarya na lumikha ng lahat ng yaman na pinag-aagawan nila.
Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pinakadulo ng lamesa, sa mismong kabisera na dapat sana ay uupuan ng funder. Tinitigan ko silang lahat gamit ang malamig at walang-awang mga mata.
“Limang araw, Mr. Rodrigo,” panimula ko, ang boses ko ay nagpatahimik sa bawat paghinga nila. “Limang araw mula nang ipagtabuyan mo ako palabas ng sarili kong kumpanya para lang panipisan ang mga Amerikano. Ibinenta mo ang karapatan ng mga Pilipinong manggagawa natin dahil akala mo, wala akong laban.”
“M-Madame… Diana… h-hindi ko po alam…” nauutal at nanginginig na pagmamakaawa ni Mr. Rodrigo. Sumubsob siya sa lamesa, halos umiyak. “Patawarin niyo po ako… Nagkamali lang po ako ng desisyon… Pamilya po tayo sa kumpanyang ito!”
“Pamilya?” Isang malamig na ngiti ang sumilay sa labi ko. “Nung ginagawa mo akong basurahan sa harap ng mga dayuhan, naisip mo ba ‘yon?”
Binalingan ko ang Amerikanong si Mr. Evans na ngayon ay pinagpapawisan nang malapot. “And you, Mr. Evans. You said I didn’t know my place. Well, let me show you exactly where my place is.”
Kinuha ko ang mga dokumento ng kontrata na nasa ibabaw ng lamesa—ang kontratang ilang buwan nilang pinaghirapan—at buong lamig ko itong pinunit sa kanilang harapan. Ang tunog ng pagkapunit ng papel ay parang bombang sumabog sa kanilang mga pangarap. Inihagis ko ang mga piraso ng papel sa mismong mukha ni Mr. Rodrigo.
“Withdraw all our investments,” utos ko sa aking abogado. “I-pull out ang lahat ng pondo ng Montero Empire mula sa kumpanyang ito at sa lahat ng kumpanyang konektado sa Sterling Group. Gusto kong i-freeze ang mga assets niyo, at simulan bukas, ipapa-takeover ko ang buong gusaling ito. Kayo ang walang lugar sa mundong ito.”
“No! Please, Madame Montero! We can renegotiate!” nag-aalalang sigaw ni Mr. Evans, tumayo upang habulin ako ngunit mabilis siyang hinarang ng aking mga matitipunong bodyguards. “This will bankrupt us! You can’t do this over a small misunderstanding!”
“I just did,” malamig kong sagot. “At hindi ito misunderstanding. Isa itong leksyon.”
Inayos ko ang aking diamond necklace at binalingan sila sa huling pagkakataon. “Akala niyo, kayang-kaya niyong tapakan ang isang babae dahil lang nakita niyo siyang naglilingkod. Ngunit nakalimutan ninyo… ang mga babaeng kayang magpakumbaba ay ang mga babaeng kayang wasakin ang inyong mga kaharian nang walang abiso.”
Tinalikuran ko sila at taas-noong naglakad palabas ng boardroom. Rinig na rinig ko ang paghagulgol at pagmamakaawa ni Mr. Rodrigo, pati na ang pagmumura at pagsisisi ni Mr. Evans. Ngunit wala na akong pakialam. Nagsara ang mga pintuan, iniwan silang naghihirap sa gitna ng nawasak nilang ilusyon. Sa araw na iyon, hindi lamang ako bumalik bilang isang bilyonarya; bumalik ako bilang isang delubyo na umalpas upang linisin ang mga taong nakalimot kung paano rumespeto.
