MUNTIK AKONG MAMATAY HABANG IPINAPANGANAK ANG AMING TRIPLETS… NGUNIT HABANG NAG-AAGAW-BUHAY AKO SA ICU, NASA LABAS ANG BILYONARYO KONG ASAWA UPANG PUMIRMA NG ANNULMENT PAPERS. NANG SABIHIN NG DOKTOR NA HINDI NA AKO MABUBUHAY, ISANG TANONG LANG ANG BINITAWAN NIYA—”GAANO NATIN KABILIS MATATAPOS ITO?”
I. Ang Malamig na Hininga ng Kamatayan
Puno ng dugo, pawis, at matinding sakit ang kwarto ng Delivery Room. Nakahiga ako roon, tila nauubusan na ng hininga matapos ilabas ang tatlong maliliit na anghel na siyam na buwan kong dinala sa aking sinapupunan. Ako si Clara, dalawampu’t siyam na taong gulang.
Ang asawa kong si Julian ay isang bilyonaryong real estate magnate. Sa paningin ng publiko, kami ang perpektong mag-asawa. Ngunit sa likod ng mga nakasarang pinto, ang kasal namin ay isang malamig na kontrata. Matagal na siyang may kinakasamang iba—si Victoria, isang sikat na modelo. Tiniis ko ang lahat ng panlalamig at panloloko niya para sa kaligtasan ng mga batang nasa sinapupunan ko.
“Doc! Bumabagsak ang blood pressure niya! Nagkakaroon siya ng massive hemorrhage!” sigaw ng isang nurse habang nagkakagulo ang mga tao sa paligid ko.
Naramdaman ko ang unti-unting pagbigat ng aking mga talukap. Ang huling narinig ko bago ako lamunin ng dilim ay ang iyak ng aking tatlong sanggol, at ang matinis na tunog ng heart monitor na nagpapahiwatig na huminto na ang pagtibok ng aking puso. Flatline.
II. Ang Walang-Awa at Sakim na Asawa
Agad akong inilipat sa Intensive Care Unit (ICU). Pilit na nire-revive ng mga doktor ang aking nag-aagaw-buhay na katawan. Dahil sa isang pambihirang pagkakataon ng near-death experience, tila nagising ang aking kamalayan bagaman hindi ko maigalaw ang aking katawan o maidilat ang aking mga mata. Naririnig ko ang mga nangyayari sa paligid ko.
Sa labas ng salamin ng aking ICU room, naroon si Julian. Ngunit wala siyang luhang pinupunasan. Wala siyang kaba sa kanyang dibdib. Sa halip, kasama niya ang kanyang abugado at may hawak na isang patong ng manipis na dokumento.
“Sir Julian, kailangan niyo na pong pirmahan ang divorce and asset separation papers,” pabulong na sabi ng abugado. “Kapag namatay siya nang kayo pa ang legal na mag-asawa, ang pamilya niya ang magkakaroon ng karapatan sa kalahati ng mga negosyo ninyo bilang trustees ng mga bata.”
Walang pag-aalinlangang kinuha ni Julian ang mamahaling fountain pen. “Siguraduhin mong nakalagay rito na ibibigay ko sa kanya ang dalawang daang milyong piso bilang settlement, at mapupunta sa kanya ang buong kustodiya ng mga bata para wala na akong responsibilidad. Tutal, mamatay rin naman siya, babalik din sa akin ang lahat at wala nang hahabol na pamilya niya.”
Bumukas ang pinto ng ICU. Lumabas ang aking Head Surgeon na duguan pa ang scrub suit, bakas ang matinding pagod at lungkot sa mukha.
“Mister Julian,” malungkot na panimula ng doktor. “Ginagawa po namin ang lahat, ngunit nawalan siya ng napakaraming dugo. Ang mga organs niya ay unti-unti nang bumibigay. Patawad po, pero… baka hindi na siya umabot ng umaga. Kailangan niyo na pong magpaalam.”
III. Ang Tanong na Nagpa-alab sa Aking Kaluluwa
Inasahan ng doktor na iiyak ang bilyonaryo. Inasahan nilang magmamakaawa itong iligtas ang asawa niya. Subalit sa halip na yakapin ang balita nang may pighati, tumingin lamang si Julian sa kanyang gintong relo.
Ang kanyang boses ay malamig, walang emosyon, at tila naiinis pa.
“Kung hindi na siya aabot ng umaga… gaano natin kabilis matatapos ito?” tanong ni Julian, itinuturo ang mga dokumento sa abugado. “Kailangan ma-file na ang annulment na ito sa korte bago siya ideklarang patay. Ayokong maging asawa ng isang bangkay na magdadala sa akin sa aberya.”
Maging ang doktor ay napasinghap sa matinding pagkabigla at pandidiri sa narinig.
Sa loob ng aking madilim na kamalayan, ang mga salitang iyon ay parang apoy na sumunog sa aking kaluluwa. Gaano kabilis natin matatapos ito? Inakala niyang patay na ako. Inakala niyang naplano na niya ang lahat—ang itapon ako at ang aking mga anak upang malaya siyang makapagpakasal sa kanyang kabit nang walang kahati sa yaman.
Hindi. Hindi ako mamamatay. Hindi ko iiwan ang tatlo kong anak sa mundong ito upang maging biktima ng isang halimaw. Ang galit at pagnanasang maghiganti ang nagsilbing kuryente sa aking puso. Pilit kong nilabanan ang kamatayan.
Beep… Beep… Beep.
Bumalik ang tibok ng aking puso. Nagkaroon ng pulso. Ang mga doktor ay nagmamadaling bumalik sa loob. Isang himala ang naganap.
IV. Ang Lihim na Pagbangon at Plano
Sa loob ng anim na buwan, nanatili akong mahina at nagpanggap na halos hindi makausap. Pinalabas kong may amnesia ako at lubhang na-trauma. Sa panahong ito, pinirmahan ni Julian ang mga papeles at mabilis na ipinasa sa korte bago pa man ako tuluyang “makabawi.” Inakala niyang panalo na siya.
Legal na kaming hiwalay. Ibinigay niya sa akin ang buong kustodiya ng triplets at inilipat sa pangalan ko ang napakalaking settlement na dalawang daang milyong piso, mga titulo ng lupa, at shares ng kumpanya—dahil ang buong akala niya, mamamatay rin ako sa mga susunod na linggo dahil sa mga kumplikasyon.
Ngunit nagkakamali siya. Habang siya ay abalang nagpapakasaya kasama ang kanyang kabit at naghahanda para sa isang engrandeng kasal, lihim akong nagpapalakas sa aking pribadong mansyon kasama ang aking tatlong malulusog na anak. Ginamit ko ang perang ibinigay niya upang kumuha ng pinakamagagaling na abugado at mag-invest sa mismong mga kakumpitensya niya.
V. Ang Huling Halakhak
Dumating ang araw ng kasal nina Julian at Victoria. Ginanap ito sa isang dambuhalang hotel na pag-aari niya. Puno ito ng mga sikat na personalidad, mamamahayag, at mga pulitiko.
Habang naghihintay ang lahat sa paglabas ng bride, bumukas ang dambuhalang pinto ng ballroom. Ngunit hindi ang nobya ang pumasok.
Nakatayo ako roon, suot ang isang napakagandang pulang designer gown, nakataas ang noo, at walang kahit anong bakas ng sakit. Sa likuran ko ay ang aking mga yaya na tulak-tulak ang tatlong mamahaling stroller ng aking mga anak, at ang isang hukbo ng mga abugado.
Napatayo ang lahat ng bisita. Nanlaki ang mga mata ni Julian. Nalaglag ang panga niya na tila nakakita ng multo.
“C-Clara?! P-Paanong… buhay ka?!” nanginginig niyang sigaw, namumutla ang buong mukha.
“Magandang gabi, Julian,” nakangisi kong bati, naglalakad sa aisle na dapat sana ay para sa kabit niya. Ang aking boses ay umalingawngaw sa buong bulwagan. “Pasensya na kung na-late ako sa pagdiriwang mo. Gusto ko lang kasing ibalik ang pabor sa’yo.”
“A-Anong ginagawa mo rito?! Palabasin niyo siya!” sigaw ni Julian sa mga guards, ngunit walang gumalaw. Ang Chief of Security niya ay binayaran ko na gamit ang sarili niyang pera.
“Tinatanong mo noon sa doktor kung gaano kabilis matatapos ang buhay ko, ‘di ba?” kalmado kong sabi, iniaabot ang isang itim na folder sa kanya. “Ngayon, ako naman ang magtatanong: Gaano kabilis matatapos ang kaharian mo?”
Nanginig ang mga kamay niya nang buksan niya ang folder.
“Dahil sa pagmamadali mong pirmahan ang divorce papers natin at ilipat ang mga ari-arian sa pangalan ko sa pag-aakalang mamatay ako, hindi mo binasa ang fine print,” malamig kong paliwanag, habang ang mga mamamahayag ay walang-tigil sa pagkuha ng litrato. “Ikaw mismo ang pumirma na ibinibigay mo sa akin ang 51% ng kabuuang shares mo sa Julian Real Estate Group. Ibig sabihin… ako na ang mayoryang may-ari ng kumpanya mo. At bilang bagong CEO, ang una kong utos? I-freeze ang lahat ng personal accounts mo at paalisin ka sa kumpanyang ito.”
Suminghap ang buong madla. Si Victoria, na nakatayo sa altar, ay umiiyak dahil sa matinding kahihiyan.
“H-Hindi! Hindi pwede ‘to! B-Babaligtarin ko ito sa korte!” nagwawalang sigaw ni Julian, napaluhod sa sahig habang pilit na kinukwelyuhan ang kanyang abugado.
“Subukan mo,” tumatawa kong sagot. Tumingin ako sa tatlo kong anak na mahimbing na natutulog. “Inakala mong mahina ako. Inakala mong matatapos mo ako nang ganun-ganun lang. Pero hindi mo alam na ang isang inang muntik nang mamatay para sa kanyang mga anak ay kayang bumangon mula sa impyerno para lang sunugin ka.”
Tinalikuran ko siya at naglakad palabas ng bulwagan, iniiwan ang dating bilyonaryo sa sahig—walang pera, walang pamilya, at tuluyan nang wasak. Ang tanging tanong na lang na naiwan sa isip niya ay kung paano niya přeživin ang impyernong siya mismo ang lumikha.
