SA GITNA NG AKING BABY SHOWER, NAPANSIN NI MAMA ANG PUMUTOK KONG LABI. “SINO ANG NANAKIT SA’YO?” BULONG NIYA. TUMATAWA NAMANG SUMAGOT ANG ASAWA KO HABANG KUMAKAIN NG CAKE: “MASYADO KASING MAINGAY, KAYA SINAMPAL KO LANG PARA TUMAHIMIK.”
Puno ng kulay pastel, malalaking lobo, at nagkikislapang mga dekorasyon ang buong hardin ng aming bahay para sa pagdiriwang ng aking baby shower. Pitong buwan na akong buntis sa panganay namin ng asawa kong si David. Umalingawngaw ang tawanan, kwentuhan, at masayang musika mula sa aming mga kamag-anak at kaibigan na dumalo upang salubungin ang pagdating ng aming munting anghel. Sa paningin ng lahat, ako na yata ang pinakamaswerte at pinakamasayang babae sa buong mundo. Mayroon akong magandang bahay, maraming kaibigan, at isang asawang nagpapakitang-gilas sa pagiging “matamis” sa harap ng maraming tao. Ngunit sa likod ng aking mga ngiti, sa ilalim ng makapal na foundation at concealer na ipinahid ko sa aking mukha, ay isang madilim at nakakakilabot na sikreto na matagal ko nang tinitiis.
Kaninang umaga, bago pa man magsimula ang party, nagkaroon kami ng mainit na pagtatalo ni David dahil lamang sa maling kulay ng table napkin na nai-deliver ng catering. Sinubukan kong magpaliwanag, ngunit sa halip na makinig, lumipad ang kanyang mabigat na kamay at dumapo nang napakalakas sa aking mukha. Tumalsik ako sa gilid ng kama, hawak ang aking lumalaking tiyan upang protektahan ang aking anak, habang naramdaman ko ang pag-agos ng mainit na dugo mula sa pumutok kong labi. Binalaan niya akong ayusin ang aking mukha at magpanggap na walang nangyari dahil ayaw niyang mapahiya sa mga bisita. At dahil sa takot, sumunod ako. Nagpanggap akong buo, kahit na unti-unti na akong nadudurog sa loob.
Habang abala ang lahat sa pagbubukas ng mga regalo, tahimik akong umupo sa isang gilid upang magpahinga. Lumapit sa akin ang aking ina, si Mama Carmen. May dala siyang isang platito ng chocolate cake. Ngumiti siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pagmamahal at pananabik para sa kanyang magiging unang apo. Ngunit nang ilapit niya ang kanyang mukha upang halikan ako sa pisngi, biglang nagbago ang kanyang ekspresyon. Dahil sa pag-inom ko ng tubig kanina at sa init ng panahon, bahagyang nabura ang makapal na makeup sa aking ibabang labi, inilalantad ang sariwang sugat at ang nangingitim na pasa sa gilid ng aking panga.
Nanlaki ang mga mata ni Mama. Ang kanyang masayang ngiti ay napalitan ng matinding pag-aalala at kaba. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking baba at tinitigan ang aking sugat.
“Anak… ano ‘yan?” nanginginig niyang bulong, inilalapit ang kanyang mukha upang hindi marinig ng ibang tao. “Sino ang nanakit sa’yo, Mia? Bakit may pasa ka? Bakit putok ang labi mo?”
Nagsimulang mangilid ang aking mga luha. Pilit kong iniiwas ang aking mukha. “M-Ma, wala ‘to. Nadulas lang po ako kanina sa banyo at tumama ang mukha ko sa lababo. Okay lang po ako, huwag na kayong mag-alala.”
“Huwag mo akong pagsinungalingan, Mia. Nanay mo ako, kilala kita. Hindi galing sa pagkadulas ang ganyang klaseng pasa,” mariing bulong niya, ang kanyang boses ay pumipiyok na dahil sa pinipigilang emosyon. “Sabihin mo sa akin ang totoo. Sinaktan ka ba ni David?”
Bago pa man ako makasagot, biglang sumulpot si David sa aming likuran. May hawak din siyang platito ng cake at kaswal na kumakain, tila ba napakasaya ng araw na ito para sa kanya. Narinig pala niya ang usapan namin ni Mama. Sa halip na matakot o magkaila, isang nakakainsulto at malamig na halakhak ang lumabas sa kanyang mga labi.
“Ay naku, Mama Carmen, huwag na kayong mag-alala diyan,” natatawang sabi ni David habang patuloy na sumusubo ng cake. Tinignan niya ako nang may pagmamalaki at walang kahit anong bakas ng pagsisisi o paggalang sa nanay ko. “Masyado kasi siyang maingay at mareklamo kaninang umaga. Na-stress ako sa pag-aayos ng party, kaya sinampal ko lang nang kaunti para tumahimik. Buntis kasi kaya masyadong hormonal at madrama. Alam niyo naman ang mga babae, minsan kailangan lang ng konting disiplina para kumalma.”
Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Hindi ako makapaniwala na kaya niyang sabihin iyon nang harapan sa nanay ko, nang walang anumang hiya o takot. Natahimik ako, hinihintay ang pagguho ng aking mundo. Akala ko, tulad ng ibang mga tao na pilit itinatago ang mga baho ng pamilya para iwas-iskandalo, ay tatahimik na lamang si Mama at sasabihing pag-usapan na lang namin ito sa loob.
Ngunit nagkamali ako. At lalong nagkamali si David.
Sa isang iglap, ibinagsak ni Mama ang hawak niyang platito sa lupa, lumikha ng isang malakas na ingay na nagpatahimik sa buong party. Tumigil ang musika. Napatigil sa pagtawa ang mga bisita at lahat ay napalingon sa aming direksyon. Humarap si Mama kay David, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa isang matinding galit na ngayon ko lamang nakita sa buong buhay ko.
PAK!
Isang napakalakas at umaalingawngaw na sampal ang pinakawalan ni Mama, na tumama nang eksakto sa pisngi ni David. Dahil sa lakas ng pagkakasampal, nabitawan ni David ang kinakain niyang cake na tumalsik sa kanyang mamahaling damit. Namula ang kanyang pisngi at napahawak siya rito, nanlalaki ang mga matang nakatingin sa aking ina.
“Hayop ka!” sigaw ni Mama, ang boses ay sapat na lakas para marinig ng buong kapitbahayan. “Pinalaki ko ang anak ko nang may buong pagmamahal! Ni minsan, hindi ko siya pinadapoan ng lamok, hindi ko siya pinagbuhatan ng kamay, tapos ikaw, sasampalin mo lang dahil ‘maingay’ siya?! At ipinagmamalaki mo pa sa harap ko?!”
“T-Tita, nagbibiro lang po—” utal at biglang natarantang palusot ni David, pilit na inaayos ang sarili dahil nakatingin na ang lahat ng mga kaibigan at katrabaho niya.
“Huwag mo akong matawag-tawag na Tita!” panduduro ni Mama sa kanya. “Buntis ang anak ko! Dinadala niya ang anak mo, tapos sasaktan mo siya?! Anong klaseng lalaki ka?! Isang duwag! Isang basurahan!”
Mabilis na lumapit ang dalawa kong tiyuhin at ang aking mga pinsan mula sa kabilang lamesa nang marinig ang nangyayari. Pinaligiran nila si David. Nakita ko ang panliliit ng asawa ko. Ang lalaking akala niya ay hari sa loob ng aming tahanan ay biglang naging isang duwag na daga nang harapin ng tunay na pamilya na handang pumatay para sa akin.
Niyakap ako ni Mama nang mahigpit, pinoprotektahan ang aking tiyan. “Uuwi na tayo, Mia. Kunin mo ang mga kailangan mo. Hindi ka magsisilang ng anak sa isang bahay na pinamumunuan ng isang demonyo. Hindi ka na babalik sa lalaking ito.”
“Ma… paano ang asawa ko? Paano ang anak ko… baka lumaki siyang walang ama,” umiiyak kong bulong, nilalamon pa rin ng takot sa sasabihin ng ibang tao.
Hinawakan ni Mama ang magkabilang pisngi ko. “Mia, mas mabuting lumaki ang anak mo na walang ama kaysa lumaki siyang nakikitang binubugbog ang ina niya. Hindi pagmamahal ang tawag sa pagtitiis sa sakit. Oras na para maging matapang ka, hindi lang para sa sarili mo, kundi para sa batang nasa sinapupunan mo.”
Ang mga salitang iyon ang nagbasag sa lahat ng kadena ng takot na pumupulupot sa aking puso. Tumango ako. Pinunasan ko ang aking mga luha at tinitigan si David. Nagmamakaawa na siya ngayon, umiiyak at pilit na humihingi ng tawad sa harap ng lahat dahil nasira na ang kanyang perpektong reputasyon. Ngunit wala na akong naramdamang awa. Ang tanging naramdaman ko ay labis na paglaya.
Dinala ako ni Mama palabas ng bahay na iyon nang gabing iyon. Hindi na ako lumingon pa. Ang baby shower na dapat sana ay isang normal na pagdiriwang ay naging araw ng aking kaligtasan. Makalipas ang ilang buwan, nanganak ako ng isang malusog na sanggol na babae na pinalibutan ng tunay na pagmamahal ng aking pamilya, malayo sa anino ng kalupitan at pang-aabuso ng lalaking tuluyan ko nang ibinaon sa nakaraan. Natutunan kong minsan, ang pinakamatapang na hakbang na magagawa ng isang ina para sa kanyang anak ay ang pag-alis.
