SAKSAKAN NG YABANG NA INANGKIN NG MANUGANG KO ANG AKING LUXURY RESORT SA MADALING ARAW KASAMA ANG APAT NA TRUCK NG GAMIT—NGUNIT HINDI NIYA INASAHAN ANG IMPYERNONG NAKAHANDA PARA SA KANYA!
Eksaktong alas-kwatro y tres ng madaling araw nang basagin ng malakas na pagtunog ng aking telepono ang tahimik na gabi. Sa labas ng bintana ng aking kwarto, dinig na dinig ko ang marahas na paghampas ng alon sa dalampasigan. Ako si Arturo, animnapu’t limang taong gulang, at isang negosyanteng piniling mamuhay nang tahimik matapos itayo ang isa sa pinakamalalaking imperyo ng real estate at turismo sa buong bansa. Kinuha ko ang telepono. Ang pangalan ni Tomas, ang aking pinagkakatiwalaang General Manager ng aking pinakamahal na beachfront resort, ang nakapaskil sa screen.
Nanginginig at halos kapusin ng hininga si Tomas nang sagutin ko ang tawag. “Senyor Arturo! P-Pasensya na po sa panggugulo sa ganitong oras, pero kailangan niyo po talagang pumunta rito ngayon din! Ang anak ninyong si Elena… nandito po siya. At kasama niya ang asawa niyang si Franco. May dala silang apat na malalaking moving trucks at pinipilit nilang ipasok ang mga gamit nila sa Presidential Villa!”
Napakunot ang aking noo. Bumangon ako mula sa kama at kinapa ang aking salamin. “Bakit sila nagdadala ng mga gamit sa resort ko nang ganitong oras, Tomas? Ano bang ginagawa ng mga guwardiya natin?”
“Iyon na nga po ang problema, Senyor,” pumiyok ang boses ni Tomas dahil sa matinding kaba at takot. “Ipinagmamalaki po ng manugang ninyo na sa kanya na raw ang buong resort na ito! Pinagbabantaan niya ang mga security guards natin na ipapakulong silang lahat kapag hindi sila tumabi. May iwinawagayway po siyang dokumento, at kasalukuyan na nilang inilalabas ang mga mamahaling muwebles ng villa para palitan ng mga gamit nila!”
Tila nag-apoy ang aking dugo. Si Franco. Ang lalaking pinakasalan ng aking kaisa-isang anak na si Elena tatlong taon na ang nakakalipas. Mula pa lamang sa umpisa, alam ko nang may bulok na motibo ang lalaking ito. Si Franco ay isang matamis magsalitang ahente na walang ibang ginawa kundi silawin ang aking anak sa mga pekeng pangako ng pag-ibig. Binalaan ko si Elena, ngunit dahil sa pagkabulag sa pag-ibig, naglayas siya at sumama kay Franco. Upang turuan sila ng leksyon, pinutol ko ang lahat ng financial support ko kay Elena, umaasang makikita niya ang tunay na kulay ng lalaking iyon kapag wala nang perang dumadaloy. Ngunit ngayon, mukhang umabot na sa sukdulan ang kasakiman ng aking manugang.
Walang pag-aalinlangan, nagbihis ako ng isang simpleng linen na polo at pantalon. Kinuha ko ang aking mga susi, ang aking telepono, at isang maliit na itim na briefcase mula sa aking safe. Pinaandar ko ang aking sasakyan at mabilis na binagtas ang madilim na kalsada patungo sa Isla Paraiso, ang aking eksklusibong beachfront resort na nagkakahalaga ng bilyun-bilyong piso.
Pagdating ko sa malaking gate ng resort, ang tahimik na paraiso ay naging isang magulong pamilihan. Apat na naglalakihang trak ang nakaparada sa mismong harapan ng Presidential Villa. Ang mga paborito kong mamahaling plorera, mga antigong painting, at mga custom-made na sofa na inangkat ko pa mula sa Italya ay walang-awang nakakalat sa damuhan.
Sa gitna ng kaguluhan, nakatayo si Franco. Suot ang isang mayabang na designer jacket, nakapamewang siyang nag-uutos sa mga kargador. Sa kanyang gilid ay si Elena, na tila pagod na pagod, namumutla, at nakayuko lamang habang hawak ang isang maliit na bag.
“Hoy! Dalian niyo! Ipasok niyo na ang bagong king-sized bed ko sa master bedroom! At itapon niyo na ang mga lumang basurang iyan sa labas!” bulyaw ni Franco sa mga tauhan ng resort, dinuduro ang mukha ni Tomas na pilit pinoprotektahan ang mga gamit.
Naglakad ako nang mabilis patungo sa kanila. Ang bawat hakbang ko ay mabigat, puno ng awtoridad na matagal ko nang ibinaon sa aking pamamahinga.
“Ano ang ibig sabihin ng kabaliwang ito?” malamig ngunit dumadagundong kong tanong.
Natahimik ang mga kargador. Lumingon si Elena at agad na napahagulgol nang makita ako, ngunit mabilis siyang hinila ni Franco sa kanyang likuran na parang isang pag-aari. Ngumisi nang nakakainsulto ang aking manugang, hindi alintana ang aking presensya.
“Oh, nandito na pala ang matanda,” mapang-uyam na bati ni Franco, pumapalakpak pa habang naglalakad palapit sa akin. “Magandang madaling-araw, ex-owner. Nandito ka ba para kunin ang mga huling basurang gamit mo? Kung gusto mo, pwede kitang bigyan ng limang libo para may pang-taxi ka pauwi.”
Kumuyom ang aking mga kamao ngunit nanatili akong kalmado. Tinitigan ko siya nang matalim. “Ito ay pribadong pag-aari, Franco. Nilalabag mo ang batas. Ipinag-utos ko na kay Tomas na tumawag ng pulis.”
Tumawa nang malakas si Franco, isang halakhak na umaalingawngaw sa buong dalampasigan. Mabilis niyang binunot mula sa kanyang bulsa ang isang nakatuping dokumento at inihagis ito sa aking dibdib.
“Tawagin mo ang buong pwersa ng pulisya kung gusto mo, Arturo! Wala silang magagawa!” mayabang na sigaw ni Franco, inilalantad ang kayabangang matagal na niyang itinatago. “Basahin mo ang papel na iyan! Isa iyang Deed of Absolute Sale! Ibinenta mo ang buong Isla Paraiso sa asawa kong si Elena, at dahil asawa niya ako, sa ilalim ng conjugal property, pag-aari ko na ang buong lugar na ito!”
Tiningnan ko ang dokumentong nahulog sa lupa. Pinulot ito ni Tomas at nanginginig na inabot sa akin. Totoo nga, isa itong legal na dokumento, kumpleto sa mga selyo ng notaryo at may pirma ko sa ilalim. Nakasaad doon na ipinagbili ko ang buong resort sa halagang isang daang milyong piso.
Bumaling ang tingin ko sa aking anak na ngayon ay umiiyak na at nanginginig. “Elena,” malumanay kong tawag sa kanya. “Ipaliwanag mo ito sa akin.”
“P-Papa… patawarin mo ako…” humihikbing sagot ni Elena, hindi makatingin nang diretso sa aking mga mata. “Pumunta po ako sa bahay ninyo noong isang buwan habang tulog kayo. Kinuha ko po ang selyo ninyo at ang ilang blangkong dokumentong may pirma ninyo. P-Pinilit ako ni Franco… may mga utang siya sa mga sindikato, Papa. Papatayin daw po siya kapag hindi kami nakapagbigay ng malaking pera, kaya kinailangan naming angkinin ito para ibenta sa mga foreign investors na darating mamayang umaga.”
Tila pinasabugan ng granada ang aking dibdib. Ninakawan ako ng sarili kong anak dahil sa matinding takot at manipulasyon ng demonyong nakatayo sa aking harapan.
“Narinig mo na, matanda?!” nakangising sabat ni Franco, inilalagay ang kanyang braso sa balikat ng umiiyak kong anak. “Legal ang dokumentong ito. Pirmado mo, nakapangalan sa asawa ko. Nabenta na namin ang kalahati ng resort na ito sa mga bilyonaryong investors mula sa Macau, at darating sila maya-maya para i-turnover ang pera. At dahil kami na ang may-ari, pinapalayas na kita! Kunin mo ang mga tauhan mo at lumayas kayo sa property ko!”
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa amin. Nakatingin sa akin si Tomas at ang mga guwardiya ng resort, naghihintay ng aking utos, nag-aalala na baka tuluyan na ngang naagaw ng isang manloloko ang pinaghirapan ko. Inasahan ni Franco na magwawala ako, na luluhod ako at magmamakaawa, o baka atakihin ako sa puso dahil sa matinding galit.
Ngunit sa halip na sumigaw, isang mahina at malamig na tawa ang kumawala sa aking mga labi.
Dahan-dahan, ang tawang iyon ay naging isang malakas na halakhak na nagpatayo sa mga balahibo ng lahat ng naroroon. Tumingin ako kay Franco, ang aking mga mata ay naglalabas ng isang nakamamatay na kalmado.
“Napakagaling mong magplano, Franco,” malamig kong panimula, ibinababa ang pekeng dokumento sa ibabaw ng isang mesa. “Napaniwala mo ang anak ko na kailangan niyang magnakaw. Napaniwala mo ang mga notaryo. At higit sa lahat, napaniwala mo ang mga bilyonaryong investors mula sa Macau na mayroon kang maibebentang resort.”
Kumunot ang noo ng aking manugang. Ang kayabangan sa kanyang mukha ay bahagyang umurong. “Anong pinagsasasabi mong matanda ka? Nabaliw ka na ba dahil nawalan ka ng yaman?”
Binuksan ko ang maliit na itim na briefcase na dala ko. Kinuha ko ang tatlong makakapal na folder at inilapag ito nang pabalagbag sa harapan ni Franco.
“Unang-una,” nagsalita ako nang may buong awtoridad, tinuturo ang unang folder. “Ang dokumentong pinapirmahan mo nang palihim kay Elena ay walang kwenta. Limang taon na ang nakakalipas, inilipat ko na ang buong pagmamay-ari ng Isla Paraiso sa ilalim ng Aegis International Trust Fund, isang kumpanya sa Switzerland. Hindi na nakapangalan sa akin nang personal ang resort na ito. Ibig sabihin, ang ninakaw mong pirma ko ay hindi sapat para ilipat ang titulo, dahil hindi ako ang nag-iisang may-ari nito sa papel. Ang ginawa mo ay hindi pag-angkin ng lupa, Franco. Ang ginawa mo ay Falsification of Public Documents at Grand Theft.”
Nalaglag ang panga ni Franco. Nanlaki ang kanyang mga mata habang binabasa ang mga sertipiko mula sa Switzerland na nagpapatunay na ang resort ay pag-aari ng isang Trust Fund. Namutla siya, ngunit pilit pa ring nagmamayabang. “S-Sinungaling! Peke ‘yan! A-At kahit peke ‘yung titulo ko, may investors akong darating! May hawak akong pera!”
“Ah, ang mga investors mula sa Macau,” ngumisi ako nang nakakakilabot. Itinuro ko ang ikalawang folder. “Iyan ang pangalawang pagkakamali mo. Noong nalaman ko na baon ka sa utang at palihim kang naghahanap ng bibili ng mga ari-arian ko, gumawa ako ng isang maliit na patibong. Inutusan ko ang aking mga business associates sa Macau na magpanggap bilang mga investors. Ang mga taong kausap mo sa telepono, ang mga taong inaasahan mong darating ngayong umaga upang bigyan ka ng daan-daang milyong piso… ay mga tauhan ko.”
Tila inabandona ng dugo ang buong katawan ni Franco. Ang kanyang mga tuhod ay nagsimulang manginig. Napaatras siya, halos matumba sa buhanginan. “H-Hindi totoo ‘yan… Hindi totoo ‘yan!”
“At ang pinakamalala sa lahat, Franco,” inilabas ko ang aking telepono at pinindot ang isang button. Mula sa malayo, nagsimulang umalingawngaw ang nakakabinging tunog ng mga sirena ng pulisya. Pulang at asul na ilaw ang bumalot sa buong kalsada patungo sa resort. “Ang perang ginamit mo pambayad sa abugado at notaryo para pekein ang dokumentong ito ay nanggaling sa pondo ng mga sindikatong pinagkakautangan mo. At ayon sa aking mga kaibigan sa National Bureau of Investigation, ang sindikatong iyon ay matagal na nilang tinutugis. Sa pamamagitan ng pagpirma mo sa mga papeles gamit ang pera nila, nai-konekta mo ang sarili mo bilang money launderer ng pinakamalaking sindikato sa bansa.”
Umiiyak at humahagulgol na si Franco. Ang lalaking kanina lamang ay nag-aastang diyos sa aking harapan ay ngayon nakaluhod sa buhanginan, nagmamakaawa. “P-Papa! Senyor Arturo! Patawarin niyo po ako! Hindi ko po sinasadya! Na-desperado lang po ako! Elena, kausapin mo ang Papa mo! Asawa mo ako!”
Ngunit hindi na sumunod si Elena. Lumayo siya mula kay Franco at tumakbo patungo sa akin, umiiyak nang napakalakas. Niyakap ko nang mahigpit ang aking anak. Hindi ako galit sa kanya; alam kong siya ay naging biktima lamang ng manipulasyon at matinding takot.
Bumukas ang malalaking gate ng resort at pumasok ang limang patrol cars ng pulisya at mga operatiba ng NBI. Mabilis nilang pinalibutan si Franco, na ngayon ay naghi-histerikal na habang pinoposasan ang kanyang mga kamay. Pinalibutan din ng mga awtoridad ang apat na moving trucks upang kumpiskahin ang lahat ng gamit ni Franco bilang ebidensya.
Nang dumaan ang mga pulis sa aking harapan habang hawak ang umiiyak at nakayukong si Franco, hinarang ko sila sandali. Tinitigan ko ang aking manugang mula ulo hanggang paa.
“Sabi mo kanina, bibigyan mo ako ng limang libo pamasahe pauwi?” malamig kong bulong sa kanya, sapat para kaming dalawa lamang ang makarinig. “Huwag kang mag-alala, Franco. Ako ang magbabayad para sa mga uniporme mo sa loob ng bilangguan, at sisiguraduhin kong hindi ka makakakita ng sikat ng araw sa susunod na apatnapung taon ng buhay mo.”
Kinaladkad ng mga awtoridad ang sumisigaw na si Franco palabas ng aking paraiso.
Nang mag-umpisang sumikat ang araw sa dalampasigan, hinarap ko si Tomas at ang mga tauhan ng resort. “Ipasok ninyo muli ang lahat ng gamit natin sa loob ng villa. At maghanda kayo ng isang masaganang almusal. Ang anak ko ay nakauwi na sa wakas.”
Sa gitna ng nakakapasong krisis na iyon, natagpuan kong muli ang kapayapaan. Napatunayan ng manugang kong hindi lahat ng matatanda ay mahina at madaling lokohin. Minsan, ang katahimikan ng isang ama ay hindi tanda ng pagkatalo, kundi isang kalmadong paghahanda ng isang napakalaking unos na tuluyang lalamon sa mga taong sakim at walang utang na loob.
