TINALIKURAN NILA AKO NANG MAGKA-KANSER AKO UPANG HINDI SILA GUMASTOS… NGUNIT LAKAS-LOOB SILANG UMATEND SA GRADUATION KO PARA UMANI NG PURI. NAMUTLA SILA NANG TAWAGIN NG DEAN ANG BAGO KONG PANGALAN NA TULUANG NAGBURA SA KANILANG PAGKATAO!
KABANATA 1: Ang Halaga ng Aking Buhay
Sabi nila, ang mga magulang daw ang unang mag-aalay ng kanilang buhay para sa kanilang mga anak. Ngunit para kina Arturo at Sylvia Santos, ang buhay ko ay may katumbas na presyo—at hindi nila kayang bayaran iyon.
Labinlimang taong gulang ako nang ma-diagnose ako ng Acute Lymphoblastic Leukemia (isang uri ng kanser sa dugo). Nang marinig nila mula sa doktor ang halaga ng chemotherapy at mga gamutan, nakita ko ang pagbagsak ng kanilang mga balikat. Hindi dahil sa awa, kundi dahil sa panghihinayang sa kanilang pera.
Isang gabi, narinig ko silang nag-aaway sa labas ng aking kwarto sa ospital.
“Hindi natin kayang ibenta ang bahay at ang sasakyan para lang sa kanya, Arturo! May dalawa pa tayong anak na papasok sa kolehiyo. Mamamatay din naman si Maya, bakit pa natin uubusin ang yaman natin?!” sigaw ni Mama.
Kinabukasan, paggising ko, wala na sila. Iniwan nila ang isang maliit na bag ng mga damit ko at isang sulat na nagsasabing hindi na nila ako kayang ipagamot. Tinalikuran nila ako sa mismong oras na nakikipaglaban ako kay kamatayan.
Kung hindi dahil kay Dr. Helena Alcantara, ang mabait at biyudang oncologist (doktor sa kanser) na nag-ampon at gumastos para sa aking pagpapagaling, matagal na sana akong naging abo.
KABANATA 2: Ang Mga Linta sa Araw ng Tagumpay
Lumipas ang sampung taon. Tinalo ko ang kanser. At dahil sa inspirasyong ibinigay sa akin ni Dr. Helena na itinuring ko nang tunay na ina, nag-aral ako ng medisina. Ngayon, dalawampu’t limang taong gulang na ako at magtatapos bilang Valedictorian ng isa sa pinakatanyag na medical school sa bansa.
Araw ng graduation. Nakasuot ako ng aking itim na toga, hawak ang aking bagong puting coat (doctor’s coat) na nakatupi sa aking braso. Habang naglalakad ako sa pasilyo patungo sa auditorium, biglang may humarang sa akin.
Halos tumigil ang pagtibok ng puso ko. Nakatayo sa harapan ko sina Arturo at Sylvia, kasama ang dalawa kong kapatid. Nakasuot sila ng magagarbong damit, at may mga VIP pass na nakasabit sa kanilang mga leeg. Nalaman ko na nagpanggap silang mga magulang ko sa registration kaya sila nakapasok sa reserved section.
“Maya, anak!” masayang bati ni Sylvia, pilit na inaabot ang aking mukha ngunit mabilis akong umiwas. “Ang ganda-ganda mo! Tingnan mo nga naman, magiging doktor na ang anak natin, Arturo!”
Tinitigan ko sila nang malamig. “Anong ginagawa niyo rito? Wala kayong karapatang pumunta rito.”
Nawala ang pekeng ngiti ni Arturo. “Huwag kang bastos, Maya. Dugo at laman ka pa rin namin. Nabalitaan naming ikaw ang Valedictorian. Siyempre, nandito kami para kunin ang kumpirmasyon na magaling ang lahi natin.”
Lumapit si Sylvia at bumulong sa akin nang may diin.
“Kahit anong galit mo, Maya, utang mo sa amin ang buhay mo, ang talino mo, at ang araw na ito. Kapag umakyat ka na sa stage mamaya, siguraduhin mong pasasalamatan mo kami. We earned the right to be here. Huwag mong ipapahiya ang pamilya Santos.”
Pagkasabi noon, naglakad sila patungo sa VIP seats sa unahan, taas-noong ngumingiti sa ibang mga magulang na parang sila ang pinakamabuting magulang sa buong mundo.
Humigpit ang hawak ko sa aking puting coat. Ngumisi ako nang mapait. Gusto niyo ng pasasalamat? Ibibigay ko sa inyo.
KABANATA 3: Ang Pangalan sa Puting Coat
Nagsimula ang seremonya. Nangibabaw ang kaba at tuwa sa buong auditorium. Matapos ang pag-abot ng mga diploma, dumating na ang pinakahihintay na sandali.
Pumunta sa gitna ng entablado ang Dean ng kolehiyo.
“At ngayon, upang ibigay ang kanyang Valedictory Address, tawagin natin ang pinakamagaling na estudyante ng batch na ito. Isang babaeng nagpakita ng hindi matatawarang tapang at talino…”
Sa VIP section, nakita ko ang pagtayo nina Arturo at Sylvia. Inilabas nila ang kanilang mga camera, handang-handa nang ipagsigawan sa lahat na sila ang magulang ko. Naghihintay silang tawagin ang pangalang ‘Maya Santos’.
Ngunit nagsalita ang Dean.
“Please welcome… Dr. Maya Alcantara.”
Umalingawngaw ang pangalan ko. Napatigil sina Arturo at Sylvia. Nanlaki ang mga mata ni Arturo habang si Sylvia ay naguguluhang tumingin sa paligid. Narinig ko ang mahinang bulong ni Sylvia, “A-Alcantara? Bakit Alcantara? Nagkamali yata ang Dean!”
Naglakad ako paakyat ng entablado, taas-noo. Isinuot ko ang aking puting coat. Sa kanang bahagi ng aking dibdib, malinaw na nakaburda ang mga salitang: DR. MAYA ALCANTARA.
KABANATA 4: Ang Pambubura sa Pamilya Santos
Tumayo ako sa harap ng podium. Humarap ako sa libu-libong tao, ngunit ang mga mata ko ay nakatutok sa aking mga bayolohikal na magulang na ngayon ay namumutla na at nanginginig sa kinatatayuan nila.
“Maraming salamat po,” panimula ko, matatag ang boses. “Sampung taon na ang nakakalipas, nasa loob ako ng isang malamig na kwarto ng ospital. Mayroon akong kanser, at binigyan lamang ako ng ilang buwan para mabuhay. Sa mga oras na iyon, ang mga taong inaasahan kong hahawak sa kamay ko… ay iniwan ako. Tinalikuran nila ako dahil hindi nila gustong gumastos para sa isang anak na mamatay din naman daw.”
Nag-gasp ang buong auditorium. Tahimik na tahimik ang lahat. Nakita ko ang unti-unting pagbagsak ng kayabangan nina Arturo at Sylvia. Napayuko sila dahil ang mga magulang na nakaupo sa tabi nila ay nagsimulang tumingin sa kanila nang may pagdududa.
“Inakala ko na doon na matatapos ang buhay ko. Ngunit dumating ang isang anghel,” tumingin ako sa front row, kung saan nakaupo si Dr. Helena Alcantara, na ngayon ay lumuluha habang nakangiti sa akin. “Dr. Helena Alcantara, ikaw ang nagbigay sa akin ng pangalawang buhay. Ginamot mo ako, inampon mo ako, at pinag-aral mo ako. Binigyan mo ako ng pamilya noong itinapon ako ng mga taong nagluwal sa akin.”
Bumaling muli ang tingin ko kina Arturo at Sylvia na pilit nang nagtatago ng kanilang mga mukha.
“Kaya sa araw na ito, gusto kong ipaalam sa lahat na opisyal ko nang ipinabura ang apelyidong ‘Santos’ sa lahat ng aking legal na dokumento. Wala akong utang na loob sa mga taong nagbigay sa akin ng buhay ngunit iniwan ako para mamatay. Ang tagumpay na ito ay pag-aari lamang ng nag-iisang nanay ko—si Dr. Helena Alcantara.”
Nagpalakpakan ang buong auditorium. Ang iba ay tumayo pa upang magbigay pugay (standing ovation). Sa gitna ng nakakabinging palakpakan, nakita ko sina Arturo at Sylvia na dali-daling naglalakad palabas ng auditorium, basag na basag ang kanilang mga mukha sa matinding kahihiyan.
KABANATA 5: Ang Lunas at Ang Lason
Pagkatapos ng seremonya, habang yakap-yakap ko si Mama Helena sa labas ng venue, nakita kong papalapit sina Arturo at Sylvia. Galit na galit si Arturo at namumula ang mukha.
“Walang hiya ka, Maya! Ipinahiya mo kami sa harap ng maraming tao! Pamilya mo pa rin kami!” sigaw ni Arturo, akmang hahawakan ang braso ko ngunit mabilis na humarang ang mga security guard ng unibersidad at ilang mga kaklase kong lalaki.
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. Wala na akong nararamdamang takot o sakit para sa kanila. Pandidiri na lamang.
“Hindi ko kayo pamilya,” malamig kong sagot. “Kayo ang lason sa buhay ko na matagal ko nang pinuksa. Pwede na kayong umalis, Mr. at Mrs. Santos. Dahil kung hindi kayo aalis, ipapahuli ko kayo sa security dahil sa trespassing at pamemeke ng inyong impormasyon sa VIP list.”
Umiiyak na lumapit si Sylvia. “Maya, anak… patawarin mo kami. Gusto lang naman naming makasama ka…”
“Gusto niyo lang makasama ang isang matagumpay na doktor para may maipagmayabang kayo. Pero huli na ang lahat.” Tumalikod ako at hinawakan ang kamay ni Mama Helena. “Wala na kayong anak. Pinatay niyo na si Maya Santos sampung taon na ang nakakalipas.”
Naglakad ako palayo, suot ang aking puting coat na may burda ng aking bagong pangalan. Iniwan ko silang umiiyak at pinagtitinginan ng mga tao. Tulad ng kanser na minsan sumira sa katawan ko, tuluyan ko nang naalis ang mga taong sumubok na patayin ang kaluluwa ko. Ako na ngayon si Dr. Maya Alcantara, at malaya na ako.
