BUMILI NG ISANG NAPAKAGANDANG RÓB ANG AKING ASAWA MULA SA KANYANG OPISYAL NA BIYAHE BILANG ISANG MARANGYANG PASALUBONG… NGUNIT NANG SUMUNOD NA ARAW AY SAPILITAN ITONG HINIRAM AT ISINUOT NG KANYANG KAPATID NA BABAE, AT DOON TULUYAN NALUNSAD ANG ISANG KAHINDI-HINDING KRIMEN AT LIHIM NA NAGPABAGO SA AMING MGA BUHAY HABAMBUHAY!
I. Ang Kamangha-manghang Regalo Mula sa Isang Huwad na Asawa
Pagkatapos ng dalawang linggong opisyal na biyahe sa ibang bansa, umuwi ang aking asawang si Adrian na may dalang isang napakalaki at eleganteng kahon na naglalaman ng isang napakaganda, marangya, at kakaibang emerald green na rób na gawa sa mamahaling sutla at pinalamutian ng mga pino at nagniningning na mga kristal sa bawat tahi nito. Halos maiyak ako sa sobrang galak nang iabot niya ito sa akin kasabay ng isang matamis na halik at mga salitang nagpapahayag ng kanyang walang-hanggang pagmamahal, dahil sa mga nakaraang buwan ay naging malamig ang aming pagsasama at inakala ko na ang regalong ito ang magiging tulay upang maibalik ang dating tamis ng aming relasyon bilang mag-asawa. Isinuot ko ang damit sa harap ng salamin at perpektong-perpekto ang lapat nito sa aking katawan, na tila ba bawat pulgada ng tela ay sadyang idinisenyo para sa akin, habang si Adrian naman ay nakatayo sa aking likuran na may kakaiba ngunit hindi ko matukoy na ngiti sa kanyang mga labi na inakala ko noong sandaling iyon ay purong paghanga lamang sa aking kagandahan. Maingat ko itong itinabi sa aking aparador, sabik na sabik na isuot ito para sa aming darating na anibersaryo, nang hindi man lang pumasok sa aking isipan na ang napakagandang kasuotang iyon ay sadyang ginawa upang maging isang mitsa ng isang napakadilim at nakatagong balak laban sa aking buhay.
II. Ang Mapilit na Hipag at ang Marahas na Pag-agaw sa Damit
Kinabukasan ng umaga, biglang sumugod sa aming bahay ang nakababatang kapatid na babae ni Adrian na si Katrina, isang spoiled, mapagmataas, at materialistic na babae na noon pa man ay inggit na inggit na sa lahat ng mga ari-arian at karangyaan na mayroon ako bilang asawa ng kanyang kuya. Nakita niya ang marangyang kahon sa sala at nang buksan niya ito at makita ang napakagandang rób, bigla siyang nagmaktol at umiyak sa harap ni Adrian, nagpupumilit na hihiramin niya ito upang isuot sa isang napaka-enggrandeng charity gala ng mga bilyonaryo na gaganapin sa mismong gabi na iyon upang maakit niya ang isang mayamang negosyante. Noong una ay tumanggi ako dahil espesyal na regalo iyon sa akin ng aking asawa, ngunit laking gulat ko nang biglang magbago ang timpla ng mukha ni Adrian at marahas niya akong kinumbinsi, halos pilitin niya ako habang sinasabing, “Sige na, Elena, ipahiram mo na muna sa kapatid ko, tutal ay mag-asawa naman tayo at pamilya siya, maaari mo naman itong isuot sa ibang pagkakataon para sa atin.” Dahil sa labis na panggigipit ng aking asawa at sa walang-tigil na pag-aalboroto ng aking hipag, napilitan akong ibigay ang damit kay Katrina, na mabilis na umalis habang may dalang mapang-asar na ngiti, nang hindi namin alam na ang pagpipilit niyang iyon ang magiging simula ng pagka-unsiyami ng isang perpektong krimen.
III. Ang Kakila-kilabot na Tragedya sa Gitna ng Marangyang Sayawan
Dumalo kaming lahat sa marangyang gala, at tulad ng inaasahan, si Katrina ang naging sentro ng atraksyon habang suot-suot ang emerald green na rób na kumikinang sa ilalim ng mga dambuhalang chandelier ng hotel, habang kami naman ni Adrian ay nakaupo lamang sa isang mesa sa di-kalayuan. Napansin ko na habang lumilipas ang mga oras at habang sumasayaw si Katrina sa gitna ng malawak na dance floor, si Adrian ay tila hindi mapakali, madalas na nagpapahid ng pawis sa kanyang noo, at nakatitig nang may matinding kaba sa kanyang kapatid na tila ba may hinihintay na isang malaking bagay na mangyayari. Walang anu-ano, sa gitna ng malakas na musika, biglang tumigil sa pagsayaw si Katrina, napahawak siya sa kanyang leeg habang nahihirapang huminga, at sa harap ng daan-daang nagulat na mga bisita ay marahas siyang natumba sa sahig habang nanginginig ang buong katawan at nagsisimulang sumuka ng dugo. Agad na nagkagulo ang buong bulwagan, sumigaw ang mga tao sa takot, at nang tumakbo ako palapit upang tulungan ang aking hipag, nakita ko na ang kanyang balat na nadidikit sa lining ng damit ay nagsisimula nang mangitim at mapuno ng mga nakapangingilabot na paltos, habang si Adrian naman ay napaluhod sa gilid, tuluyang nawalan ng kulay ang mukha, at nagsisisigaw sa tindi ng takot at pagkabaliw habang paulit-ulit na sinasabing, “Hindi maaari ito! Hindi para sa iyo ang damit na iyan, Katrina! Para sa asawa ko dapat iyan!”
IV. Ang Lihim ng Tason sa Likod ng Mamahaling Tela
Isinugod si Katrina sa pinakamalapit na ospital kung saan siya ay dinala sa ICU dahil sa matinding pagkabigo ng kanyang mga organo, habang ang mga otoridad at ang forensic team ay agad na kinumpiska ang magandang rób upang isailalim ito sa isang masusing pagsusuri dahil sa hinalang may naganap na paglalason. Pagkalipas ng ilang oras ng matinding kaba, lumabas ang opisyal na ulat ng mga eksperto na nagbunyag ng isang nakapanlulumong katotohanan: ang buong panloob na bahagi ng tela ng damit ay sadyang binabad at nilagyan ng isang napakabihirang, walang amoy, at nakamamatay na kemikal na poison na unt-unting sumisipsip sa balat ng tao kapag uminit ang katawan dahil sa pagsasayaw o pagkilos. Napagtanto ko sa sandaling iyon na ang regalong iyon ay hindi isang tanda ng pagmamahal ng aking asawa, kundi isang napakasamang patibong na binuo ni Adrian upang patayin ako nang hindi nahahalata ng mga doktor upang makuha niya ang aking buong mana at ang $50 milyong dolyar na insurance na nakapangalan sa kanya bilang benepisyaryo. Dahil sa pagpipilit at kasakiman ng kanyang sariling kapatid na si Katrina na agawin ang damit, ang sarili nitong dugo at laman ang nahulog sa bitag na inilaan niya para sa akin, na naging dahilan upang tuluyang mawasak ang kanilang masamang plano.
V. Ang Hustisya at ang Walang-Katapusang Pagsisisi ng Taksil
Dahil sa mga ebidensyang nakuha mula sa computer ni Adrian, kabilang ang mga transaksyon sa black market para sa pagbili ng lason at ang mga blueprint ng disenyo ng damit, agad siyang inaresto ng mga armadong pulis sa mismong lobby ng ospital habang umiiyak at nagmamakaawa sa aking harapan. Habang kinalakalad siya palabas na may mga gintong posas sa kanyang mga kamay, tiningnan ko siya nang may matinding lamig at pooot sa aking mga mata, habang ipinamumukha ko sa kanya na ang sarili niyang kasakiman at ang inggit ng kanyang kapatid ang mismong sumira sa kanilang mga buhay habambuhay. Si Katrina ay milagrong nabuhay ngunit tuluyang naging paralisado ang buong katawan at permanenteng nasira ang mukha dahil sa tindi ng epekto ng lason, habang si Adrian naman ay hinatulan ng habambuhay na pagkakakulong nang walang piyansa dahil sa frustrated parricide at attempted murder. Ngayon, habang sila ay nagdurusa sa loob ng madilim na selda at sa ibabaw ng gulong ng karamdaman, ako naman ay nagpatuloy sa aking buhay, hawak ang lahat ng aking kayamanan, malaya mula sa isang demonyong asawa, at nagtatamasa ng isang buhay na puno ng kapayapaan at tagumpay na hindi na kailanman mababahiran ng kanilang kasamaan.
