NOONG WALONG TAONG GULANG AKO AY IKINULONG AKO NG AKING INA SA ISANG MADILIM AT MAALIKABOK NA BODEGA UPANG HINDI AKO MAKASAMA SA KANILANG PERPEKTONG LARAWAN NG PAMILYA DAHIL ISA RAW AKONG MALAKING KAHIHIYAN—NGUNIT MAKALIPAS ANG DALAWAMPU’T DALAWANG TAON, ANG BATANG KANYANG ITINAPON AT ITINAGO SA DILIM AY NAGBALIK BILANG ISANG NAPAKAMAKAPANGYARIHANG HENERAL NA MAY DALANG TATLUMPU’T APAT NA ARMADONG SUNDALO UPANG HARAPIN AT WASAKIN ANG KANYANG KASINUNGALINGAN!
Noong ako ay walong taong gulang pa lamang ay naranasan ko ang pinakamasakit at pinakamalupit na uri ng pagtatakwil na hindi kailanman dapat maranasan ng isang inosenteng bata mula sa kanyang sariling ina, isang madilim at nakadudurog-pusong pangyayari na tuluyang pumatay sa anumang natitirang pagmamahal at pag-asa sa aking musmos na puso para sa aking pamilya na walang ibang ginawa kundi ituring akong isang malaking basura. Araw noon ng isang napakahalaga at napaka-enggrandeng pagtitipon para sa anibersaryo ng negosyo ng aming pamilya, at gumastos nang napakalaki ang aking ina upang kumuha ng isang sikat at internasyonal na photographer upang kumuha ng isang perpektong family picture na ibabandera niya sa lahat ng kanyang mga mayamang kaibigan at ipapaskil sa pinakamalaking pader ng aming marangyang mansyon upang ipakita sa buong mundo kung gaano daw kami kasaya at kasagana. Habang tuwang-tuwa siyang inaayusan, sinusuklayan, at sinusuotan ng mga pinakamamahal at kumikinang na mga damit mula pa sa Europa ang aking dalawang nakatatandang kapatid sa sala, patakbo akong lumapit sa kanya na may dalang napakalaking ngiti at suot ang aking pinakamaayos at paboritong damit kahit pa medyo luma na ito, buong-pusong umaasa na sa pagkakataong ito ay yayakapin niya ako at isasama sa masayang larawang iyon na matagal ko nang pinapangarap na mapabilang. Ngunit imbes na bigyan ako ng kahit isang patak ng pagmamahal na aking inaasam, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri na tila ba ako ay isang nakakahawang sakit, hinawakan nang napakahigpit ang aking maliit na braso hanggang sa bumaon ang kanyang mahahabang kuko at magkapasa ito, at kinaladkad ako patungo sa isang madilim, maalikabok, malamig, at pinamumugaran ng mga daga na bodega sa pinakalikod ng aming malaking bahay kung saan niya ako walang-awang itinulak pabagsak sa matigas na sementong sahig. “Huwag na huwag kang lalabas dito at huwag kang gagawa ng kahit anong ingay dahil sisirain mo lang ang perpektong larawan ng aking pamilya; isa kang malaking sumpa at kahihiyan na hindi kailanman nababagay na humarap sa camera kasama namin dahil wala kang kwenta!” bulyaw niya sa akin na parang isang demonyo bago niya marahas na isinara at kinandado ang mabigat na bakal na pinto mula sa labas, at habang ako ay lumuluha ng dugo at nagmamakaawa sa dilim, kinakalampag ang pinto hanggang sa magdugo ang aking maliliit na kamay, malinaw kong narinig ang masaya nilang tawanan at ang hudyat ng photographer sa kanilang perpektong ngiti, isang napakapait na sandali na nag-iwan ng walang-hanggang peklat sa aking kaluluwa at naging mitsa ng pagbabago ng aking buong pagkatao.
Ang napakasakit na alaalang iyon sa loob ng madilim na kwarto ang naging huling patak ng aking pagtitiis at naging matinding gasolina ng aking walang-hanggang pagrerebelde laban sa isang pamilyang kailanman ay hindi ako itinuring na isang tunay na tao, kaya naman bago pa man ako tumuntong sa legal na edad, sa mismong gabi ng isang napakalakas na bagyo, ay tuluyan na akong naglayas at umalis sa isinumpang bahay na iyon nang walang dalang kahit na ano kundi ang matinding sumpa sa aking sarili na hinding-hindi na ako babalik hangga’t hindi ko nababago ang aking abang kapalaran at hindi ko napapabagsak ang kanilang kayabangan. Upang mabuhay ay kinailangan kong magpalaboy-laboy sa mga lansangan, kumain ng mga tirang pagkain sa basurahan, at magtrabaho bilang isang kargador sa pantalan araw at gabi hanggang sa magkaroon ako ng sapat na lakas ng loob at edad upang pumasok sa pinakaprestihiyoso at pinakamahigpit na Philippine Military Academy, kung saan ko inialay ang aking buong buhay at kaluluwa sa paglilingkod sa bayan. Sumabak ako sa pinakamatindi, pinakamadugo, at pinakamahirap na pagsasanay na sumubok hindi lamang sa hangganan ng aking pisikal na kakayahan kundi pati na rin sa katatagan ng aking isipan, kung saan ginamit ko ang lahat ng pang-aalipusta, pandidiri, at pagtatakwil ng aking ina bilang walang-hanggang motibasyon upang pag-alabin ang aking determinasyon na maging pinakamagaling, pinakamatapang, at pinakamalakas sa lahat ng aspeto ng pakikipaglaban. Sa loob ng dalawampu’t dalawang taon ng walang-sawang paghihirap, pag-aalay ng sariling buhay sa mga napakapanganib at lihim na misyon sa mga liblib na kabundukan, pagkaligtas mula sa mga tama ng bala, at pagpapakita ng hindi matatawarang katapangan sa larangan ng madugong digmaan laban sa mga pinakamarahas na terorista sa bansa, unti-unti kong inakyat ang bawat baitang ng tagumpay at kapangyarihan hanggang sa opisyal akong tanghalin ng mismong Pangulo bilang isa sa mga pinakabata, pinakaginagalang, at pinakakinakatakutang Heneral ng buong sandatahang lakas ng bansa. Sa bawat gintong medalya ng katapangan na idinidikit sa dibdib ng aking uniporme, sa bawat galos na nagpapatunay ng aking kaligtasan, at sa bawat sabay-sabay na pagsaludo ng libu-libong sundalong nasa ilalim ng aking mahigpit na utos, palagi kong naiisip ang kaawa-awang musmos na bata na ikinulong at iniwan sa bodega upang mamatay sa kalungkutan, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na ako ang mahinang bata na nagmamakaawa para sa kakarampot na pagmamahal, kundi isang napakamakapangyarihan at hindi matitibag na lider na hinuhubog ng sarili niyang tapang at handang-handang bumalik upang harapin, singilin, at wasakin ang mga multo ng kanyang nakaraan.
Makalipas ang dalawampu’t dalawang taon, dumating ang araw ng ika-animnapung kaarawan ng aking ina, at tulad ng aking inaasahan mula sa kanyang labis na kayabangan at pagkauhaw sa atensyon, nagdaos siya ng isang napaka-enggrande, napakagastos, at marangyang selebrasyon sa pinakamahal at pinakasikat na five-star hotel sa buong siyudad, kung saan inimbitahan niya ang daan-daang kilalang politiko, mga mayayamang negosyante, at mga miyembro ng mataas na lipunan upang ipagmalaki ang kanyang sinasabing pinakamatagumpay, perpekto, at walang dungis na pamilya. Nakatayo siya sa pinakagitna ng malawak at pinalamutian na entablado, buong-ningning na nakasuot ng mga kumikinang at naglalakihang dyamante at isang mamahaling gown na nagkakahalaga ng milyun-milyon, at buong kayabangang ipinapakilala sa madla ang kanyang dalawang paboritong anak na ngayon ay pareho na palang lihim na nalubog sa matinding utang sa sugal at puro palpak ang mga negosyo hanggang sa halos maubos na ang kanilang mana, ngunit pilit pa rin niyang pinagmumukhang mayayaman at matagumpay ang mga ito upang mapanatili ang kanilang pekeng reputasyon sa mata ng mapanghusgang lipunan. Habang masaya silang nagtatawanan, nag-iinuman ng mamahaling alak, at pumuwesto upang kumuha muli ng isa na namang perpektong family picture sa harap ng maraming bisita at mga imbitadong miyembro ng media na may dala-dalang malalaking camera, biglang nakarinig ang lahat ng malalakas, sabay-sabay, at dumadagundong na mga yabag ng sapatos ng militar na tila ba nanggagaling sa isang papalapit na lindol na tuluyang nagpatigil sa masayang musika at nagpatahimik sa buong ballroom na tila ba may paparating na isang napakalaking delubyo na hindi nila kailanman mapipigilan. Walang anu-ano’y bumukas nang napakalakas ang naglalakihang pintuan ng bulwagan na muntik nang masira sa tindi ng pwersa, at mabilis at buong-bangis na pumasok ang tatlumpu’t apat na mga piling at kinatatakutang sundalo ng Elite Special Forces, lahat ay nakasuot ng kumpletong itim na battle gear, nakamaskara, at armado ng mga pinakabagong high-powered assault rifles, na nagmartsa nang may perpekto at nakakakilabot na disiplina at agad na humilera sa magkabilang gilid ng mahabang pasilyo na tila ba nagbibigay-pugay at naghahanda sa pagdating ng isang napakamakapangyarihang hari, na tuluyang naghasik ng matinding kaba, sindak, at pagtataka sa mukha ng aking ina at ng kanyang mga nanginginig na panauhin na ngayon ay hindi makagalaw sa labis na takot.
Bumagsak ang isang napakatindi, nakakabingi, at nakakapanindig-balahibong katahimikan sa buong paligid nang dahan-dahan akong maglakad papasok at dumaan sa gitna ng mahabang hanay ng aking mga tapat na sundalo, buong-pagmamalaking nakasuot ng aking pormal, perpektong plantsado, at napakagarang unipormeng pang-Heneral na napupuno ng mga gintong bituin sa balikat, matataas na parangal mula sa pangulo, at napakaraming medalya ng katapangan na kumikinang sa ilalim ng mga ilaw ng chandelier, habang ang bawat hakbang ng aking makintab na sapatos ay umaalingawngaw na parang kulog sa pandinig ng pamilyang nagtapon at nandiri sa akin noong ako ay bata pa. Nanlaki nang husto ang mga mata ng aking ina at namutla siya na parang isang malamig na bangkay na nawalan ng dugo nang tuluyan niyang makilala ang aking mukha na ngayon ay may bahagyang peklat sa pisngi ngunit sumasalamin sa walang-kapantay na awtoridad; nanginginig nang matindi ang kanyang buong katawan, nanghina ang kanyang mga tuhod, at nabitawan niya ang hawak niyang baso ng mamahaling champagne na tuluyang nabasag sa sahig habang ang lahat ng tatlumpu’t apat na sundalo ay sabay-sabay na sumaludo sa akin nang may napakalakas na pwersa nang tumigil ako sa mismong harapan ng kanyang marangyang entablado. “Magandang gabi, Ina, at sa inyong mga kagalang-galang na panauhin,” nakangiti ngunit napakalamig at puno ng awtoridad kong bati sa kanya habang tinititigan ko nang buong bangis ang kanyang mga matang ngayon ay napupuno ng takot, pagkabigla, at matinding pagsisisi, at sa harap ng lahat ng kanyang mga mayamang kaibigan at media na nakanganga sa pagkagulat ay buong tapang at lakas kong isinigaw upang marinig ng buong mundo, “Dalawampu’t dalawang taon na ang nakalipas nang marahas mo akong ikulong sa isang madilim, malamig, at maalikabok na bodega dahil sinabi mong isa akong malaking sumpa at kahihiyan na sisira sa perpektong larawan ng iyong pamilya; kaya naparito ako ngayon kasama ang aking sariling hukbo upang personal na itanong sa iyo sa harap ng lahat ng mga kaibigan mo kung sapat na ba ang aking mga naging tagumpay, ang aking bilyun-bilyong yaman, at ang aking posisyon bilang isang Heneral upang payagan mo akong makasama sa panibago mong family picture?” Walang anumang salita ang lumabas sa nanginginig na bibig ng aking ina kundi mga hagulgol ng pait, matinding pagkapahiya, at labis na pagsisisi habang pilit siyang lumuluhod sa harap ng maraming tao at gumagapang palapit upang yakapin ang aking mga binti upang umiyak at humingi ng tawad sa lahat ng kanyang kasalanan, ngunit malamig ko lamang siyang tinalikuran, nagbigay ng isang mabilis na senyas sa aking mga sundalo na lumisan pabalik sa aming mga convoy, at naglakad palabas ng bulwagang iyon nang may buong pagmamalaki at walang kahit isang patak ng luha, dahil opisyal ko nang ibinaon sa nakaraan ang pamilyang sumira sa akin at pinatunayan ko sa buong mundo na ang batang kanilang itinago at kinahiya sa dilim ay siya ngayong pinakamaliwanag, pinakamakapangyarihan, at pinakamatagumpay na tao na kailanman ay magpapakita sa kanila ng totoong kahulugan ng impyerno.
