GINUPIT NG BIYENAN KO ANG BUHOK KO HABANG NATUTULOG AKO SA SOBRANG INGGIT SA PROMOTION KO… KINAMPIHAN SIYA NG ASAWA KO AT SINABING “TUTUBO RIN ‘YAN, SUMUNOD KA NA LANG!” NGUNIT HINDI NILA ALAM, BAGO PA SUMIKAT ANG ARAW, SINIMULAN KO NA ANG PLANONG TULUYAN WAWASAK SA BUHAY NILA!
Sa loob ng pitong taon naming pagsasama ni Anton, ako ang naging pangunahing haligi ng aming tahanan. Ako si Clara, tatlumpu’t dalawang taong gulang. Dahil sa sipag at dedikasyon ko sa trabaho, naging matagumpay ako sa corporate world. Kahapon lamang, natanggap ko ang balitang inaasam-asam ko: na-promote ako bilang Senior Vice President ng isa sa pinakamalaking finance firm sa bansa.
Ngunit ang tagumpay kong ito ay tila lason sa lalamunan ng aking biyenan na si Aling Rosa, na nakikitira sa condominium ko sa loob ng tatlong taon. Para sa kanya, isang malaking kasalanan na mas malaki ang kinikita ko kaysa sa nag-iisa niyang anak. Si Anton naman ay isang mid-level manager na may malaking ego ngunit tamad sa trabaho, kaya naman palagi siyang umaasa sa akin upang tustusan ang kanilang maluho at high-maintenance na pamumuhay.
Kagabi, pagkatapos ng isang malamig at tahimik na celebratory dinner sa bahay, matinding pagod ang naramdaman ko. Nakatulog ako nang mahimbing.
Ngunit bandang alas-tres ng madaling araw, nagising ako dahil sa isang malamig na hangin na tumatama sa aking leeg at sa pamilyar na tunog ng paggupit. Snip. Snip. Snip.
Napadilat ako at bumangon. Ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang eksena sa horror movie. Nakatayo sa gilid ng kama ko si Aling Rosa. May hawak siyang malaking gunting. At nang ibaba ko ang aking paningin, nakita ko ang nagkalat na kumpol ng aking mahaba, tuwid, at inaalagaang buhok sa ibabaw ng kumot at unan.
Napahawak ako sa aking ulo. Ang buhok ko na abot hanggang baywang ay pinutol nang paliko-liko at sobrang ikli, halos sumayad na sa aking anit!
“Anong ginawa mo?!” nanginginig kong sigaw, halos hindi makahinga sa matinding gulat at galit.
Dahil sa sigaw ko, nagising si Anton. Kinusot niya ang kanyang mga mata at binuksan ang lampshade. Nang makita niya ang ginawa ng kanyang ina, napabuntong-hininga lamang siya, tila ba isa itong simpleng kalat na kailangang walisin.
Nakangisi si Aling Rosa, walang kahit anong bakas ng pagsisisi. “Masyado ka na kasing nagmamataas, Clara,” malamig na sabi ng biyenan ko. “Simula nang ma-promote ka, akala mo kung sino ka na. Babae ka lang. Dapat alam mo kung sino ang mas mataas sa pamilyang ito. Ginawa ko ‘yan para matuto kang magpakumbaba.”
Bumaling ako sa asawa ko, naghihintay na ipagtanggol niya ako, na sigawan niya ang kanyang ina dahil sa kawalang-hiyaang ito.
Ngunit sa halip na magalit, humikab lang si Anton at tinignan ako nang may halong inis.
“Wag ka ngang gumawa ng eksena ng ganitong oras, Clara,” kalmadong sabi ni Anton, kinakamot ang kanyang ulo. “Buhok lang ‘yan, tutubo rin. Matuto ka na lang kasing sumunod at rumespeto kay Mama para iwas gulo. Masyado ka na kasing mayabang simula kahapon.”
Parang huminto ang pagtibok ng puso ko. Sa sandaling iyon, ang huling hibla ng pagmamahal ko sa lalaking ito ay tuluyang naputol kasabay ng mga buhok na nagkalat sa aking kama. Hindi nila ako itinuturing na pamilya; itinuturing nila akong isang asong kailangang itali para hindi mangagat ng ego nilang mag-ina.
Hindi ako umiyak. Walang pumatak na luha sa aking mga mata. Tumayo ako, tiningnan sila nang walang emosyon, at naglakad patungo sa banyo. Kinuha ko ang electric razor ni Anton at, nang walang pag-aalinlangan, inahit ko ang natitirang gulo-gulong buhok sa aking ulo hanggang sa maging malinis at kalbo ito. Nang tumingin ako sa salamin, hindi ko nakita ang isang biktimang kaawa-awa. Nakita ko ang isang babaeng handang sumunog ng kaharian.
Lumabas ako ng banyo at naglakad patungo sa aking home office. Alas-kwatro na ng madaling araw. Bago pa man sumikat ang araw, sinimulan ko ang aking plano.
Una, binuksan ko ang aking laptop. Dahil ako ang SVP ng isang finance firm, kabisado ko ang lahat ng batas pagdating sa pera. Pumasok ako sa aming Joint Bank Account na naglalaman ng limang milyong piso. Dahil ni isang kusing ay walang naihulog si Anton doon sa loob ng pitong taon, legal kong ini-withdraw ang bawat sentimo at inilipat sa isang offshore private account na nakapangalan lamang sa akin. Balance: 0.00.
Pangalawa, kinansela ko ang lahat ng supplementary Platinum Credit Cards nina Anton at Aling Rosa. Sila ang gumagamit, ako ang nagbabayad. Hindi na ngayon. Status: Blocked.
Pangatlo, bilang bagong Senior Vice President, hawak ko na ngayon ang desisyon sa mga corporate accounts ng aming kumpanya. Ang kumpanyang pinapasukan ni Anton bilang manager ay isa sa aming mga pinakamalaking client. Sa katunayan, siya ang account handler namin. Nagpadala ako ng agarang email sa CEO ng kumpanya ni Anton: “Due to gross mishandling and unprofessionalism of our account manager, Mr. Anton, we are terminating our $2 Million contract effective immediately unless immediate disciplinary action (termination) is applied.”
Pang-apat, naglabas ako ng sampung malalaking itim na garbage bags. Tahimik akong pumasok sa guest room kung saan natutulog si Aling Rosa, at sa master’s bedroom kung saan naghihilik pa ang asawa ko. Isinilid ko ang lahat ng kanilang mga damit, sapatos, at luho na binili gamit ang pera ko. Inilabas ko ito sa hallway ng condo.
Kinabukasan ng Umaga
Alas-siyete ng umaga. Nakaupo ako sa dining table, humihigop ng mainit na kape, suot ang isang matikas na business suit, at litaw na litaw ang bago kong ahit na ulo.
Bumukas ang pinto ng kwarto. Lumabas si Anton at Aling Rosa, parehong nakasuot ng padyama, at agad na kumunot ang mga noo nang makita ang walang-lamang mga closet at ang aking bagong itsura.
“Clara! Anong kalokohan ito?! Nasaan ang mga damit namin?!” bulyaw ni Aling Rosa.
“At bakit nagpakakalbo ka?! Nagmumukha kang baliw!” sigaw ni Anton, naglalakad palapit sa akin nang may galit.
Uminom ako ng kape at ngumiti nang napakalamig. “Nasa labas ng pinto ang mga basura ninyo,” kalmado kong sagot. “At oras na para sumama kayo sa kanila.”
“Anong pinagsasasabi mo?!” inis na tanong ni Anton.
Eksaktong pagkasabi niya noon, tumunog ang kanyang telepono. Kinuha niya ito at sinagot.
“Hello, Boss? … Ano?! T-Teka, bakit?! Anong ginawa ko?! Tinanggal ng kliyente ang kontrata nila?! P-Pero… Boss, parang awa niyo na, huwag niyo akong sisantehin!”
Namumutla, ibinaba ni Anton ang telepono. Tumingin siya sa akin nang may halong gulat at takot. “S-Sinante ako… tinanggal ng kumpanya ninyo ang kontrata dahil daw sa akin…”
“Tama. Utos ko ‘yon,” kalmado kong tugon, isinasandal ang likod sa silya. “Sinabi mo sa akin na tutubo rin ang buhok ko, ‘di ba? Sana ang trabaho mo, tutubo rin bukas.”
“Walang hiya ka!” sumingit si Aling Rosa, nanginginig sa galit. Kinuha niya ang kanyang wallet. “Wala kaming pakialam! Aalis kami ng anak ko rito! Magbu-book kami sa 5-star hotel at doon kami titira gamit ang credit card ko!”
“Subukan mo,” nakangisi kong hamon.
Nag-dial si Aling Rosa sa hotel, nagbigay ng card details, at makalipas ang ilang segundo, lumaylay ang kanyang balikat. “D-Declined? Anong declined?!”
“Wala na kayong pera,” malamig kong anunsyo. “Wala na ang credit cards ninyo. Sinimot ko na ang joint account natin. Ang kotseng ginagamit ninyo ay nakapangalan sa kumpanya ko kaya kinuha na ito ng towing service kaninang madaling araw. At ang condo na ito? Binili ko ‘to dalawang taon bago tayo kinasal, Anton. Wala kang kahit anong karapatan dito.”
Gumuho ang mundo ng mag-ina. Ang matapobre kong biyenan ay biglang napaluhod, nanginginig ang buong katawan dahil nawala ang lahat ng kanyang pinagmamayabang. Si Anton naman ay pilit na lumapit sa akin, umiiyak at nagmamakaawa.
“Clara… Clara, sorry na! Nagkamali ako! Mahal kita! S-Sige na, itatakwil ko na si Mama, papalayin ko na siya! Patawarin mo lang ako!” pagmamakaawa ng duwag na lalaking kaharap ko, na handang ibenta ang sariling ina para sa ginhawa.
Tumingin si Aling Rosa sa anak niya nang may matinding pagkadismaya at galit. Nagsimula silang magsigawan at magsisihan sa harap ko.
Tumayo ako, inayos ang aking suit, at kinuha ang aking designer bag.
“Kayong dalawa ang bahalang magpatayan diyan,” mahinahon ngunit matigas kong sabi, naglalakad patungo sa pinto. “Ibinilin ko na sa security sa lobby na kaladkarin kayo palabas kung hindi pa kayo nakakaalis sa loob ng limang minuto. Hihintayin ko na lang ang annulment papers natin, Anton.”
Binuksan ko ang pinto at lumingon sa kanila sa huling pagkakataon.
“May isa kang tama kagabi, Anton,” nakangiti kong sabi. “Tutubo rin ang buhok ko. Pero ang buhay ninyo? Sisiguraduhin kong mananatiling kalbo ‘yan habang-buhay.”
Isinara ko ang pinto. Habang naglalakad ako sa hallway palabas, naramdaman ko ang sariwang hangin na dumadampi sa aking anit. Walang mabigat na buhok, walang mabigat na asawa, at walang toxic na biyenan. Sa araw na iyon, hindi nila inagaw ang buhok ko—pinalaya nila ako upang tuluyang sakupin ang mundo.
