SAMPUNG TAONG PAGTITIIS BILANG OFW SA DISYERTO NANG WALANG UWI-UWI UPANG MAKAPAG-IPON… NGUNIT NAPALITAN NG HAGULGOL AT LUHA ANG LAHAT NANG SUMALUBONG SA AKIN ANG SARILING ANAK NA NAKASUOT NG UNIPORME NG PILOTO SA EROPLANONG SINASAKYAN KO PAUWI!
Ang Bigat ng Isang Dekadang Sakripisyo
Ako si Eduardo, limampu’t walong taong gulang, at isang heavy equipment mechanic sa isang napakalaking construction firm sa Dubai. Kung titingnan mo ang aking mga kamay, makikita mo ang mapa ng aking mga sakripisyo—puno ng malalalim na kalyo, mga pilat mula sa maiinit na makina, at pangingitim na hindi na natanggal ng sabon.
Umalis ako ng Pilipinas noong labindalawang taong gulang pa lamang ang kaisa-isa kong anak na si Miguel. Ang pangarap niya ay hindi biro; tuwing nakakakita siya ng eroplano sa himpapawid, palagi niyang sinasabi, “Pa, balang araw, ako ang magpapalipad niyan. At kapag kapitan na ako, ako mismo ang susundo sa’yo para hindi ka na maghirap.”
Dahil sa pangarap na iyon, nilunok ko ang lahat ng hirap. Milyun-milyon ang halaga ng Aviation School. Para matustusan ito, nagpasya akong hindi umuwi ng Pilipinas sa loob ng sampung taon. Tiniis ko ang hindi makita ang paglaki ng anak ko. Wala ako noong grumadweyt siya ng high school, wala ako noong nagkolehiyo siya, at wala ako noong araw na opisyal siyang naging lisensyadong piloto.
Sa bawat Pasko at Bagong Taon, ang tanging kasama ko sa aking maliit na labor camp ay isang platong instant noodles, isang latang sardinas, at ang litrato ng mag-ina ko. Ipinadala ko ang bawat sentimo ng aking sweldo, nag-iiwan lamang ng barya para sa aking pamasahe at sabon.
Ang Huling Kontrata at ang Ticket Pauwi
Makalipas ang isang dekada, naramdaman na ng aking katawan ang limitasyon nito. Nagsimula nang sumakit ang aking likod at lumabo ang aking paningin. Nagpasya akong hindi na i-renew ang aking kontrata. Uuwi na ako.
Nang mag-book ako ng flight pabalik ng Maynila, hindi ko sinabi sa aking mag-ina ang eksaktong araw ng uwi ko para surpresahin sila. Ang huling balita ko kay Miguel ay natanggap na siya sa isang malaking commercial airline, ngunit hindi ko inusisa kung saan dahil palagi siyang abala sa paglipad.
Dala ang dalawang mabibigat na balikbayan box na puno ng mga tsokolate, sapatos, at pabango, pumila ako sa boarding gate. Pagpasok ko sa eroplano, tahimik akong umupo sa aking Economy Class seat malapit sa bintana. Tumingin ako sa labas at bumuntong-hininga. “Sa wakas, makakapagpahinga na rin ako,” bulong ko sa aking sarili.
Ang Boses na Yumanig sa Aking Mundo
Habang nag-aayos ng mga bagahe ang mga pasahero at naghahanda para sa takeoff, biglang tumunog ang Public Address (PA) system ng eroplano.
“Ladies and gentlemen, welcome aboard. This is your Captain speaking,” panimula ng matikas na boses.
Kumunot ang noo ko. Parang may kumurot sa aking dibdib. Pamilyar ang boses na iyon, ngunit inisip kong baka namimiss ko lang talaga ang aking anak kaya kung anu-ano na ang naiisip ko.
Ngunit nagpatuloy ang Kapitan, at sa pagkakataong ito, nag-iba ang kanyang tono. Naging mas mabagal ito, mas emosyonal, at lumipat sa wikang Tagalog.
“Bago po tayo lumipad, nais ko pong humingi ng ilang minuto. Ang byaheng ito ay napaka-espesyal para sa akin. Sakay po natin ngayon sa eroplanong ito ang isang lalaking sampung taong hindi umuwi ng Pilipinas. Sampung taon niyang tiniis ang init ng disyerto, ang kumain ng tira-tira, at ang umiyak mag-isa sa gabi dahil sa matinding pangungulila.”
Nagsimulang magtaka at magbulungan ang mga pasahero. Ako naman ay tila nanigas sa aking kinauupuan. Bumilis ang tibok ng puso ko.
“Ibinigay niya ang lahat ng kanyang lakas, pawis, at dugo para mapag-aral ang kanyang kaisa-isang anak,” basag ang boses ng Kapitan, tila nagpipigil ng iyak. “At dahil sa kanyang mga sakripisyo, ang anak niyang iyon ay nakatayo ngayon sa loob ng cockpit na ito.”
Ang Pagsaludo ng Isang Kapitan
Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko. Hindi ako makahinga nang maayos. Nanginginig ang buong katawan ko.
Bumukas ang pinto ng cockpit sa unahan. Isang matangkad, makisig, at napakagandang lalaki ang naglakad palabas. Nakasuot siya ng malinis at plantsadong puting uniporme, may apat na gintong guhit sa balikat, at may hawak na sumbrero ng isang Piloto.
Naglakad si Miguel sa gitna ng aisle, ang kanyang mga mata ay diretso sa hilera kung saan ako nakaupo. Nang magtama ang aming mga paningin, nakita ko ang pagtulo ng mga luha sa kanyang mga mata.
Napasinghap ang mga flight attendants at ang mga pasaherong nakasaksi.
Dahan-dahan akong tumayo, pilit na iniaangat ang aking mahina at pagod na katawan. Huminto si Miguel nang eksakto sa aking harapan. Tumayo siya nang napakatuwid, itinaas ang kanyang kanang kamay, at nagbigay ng isang napakapormal at perpektong saludo.
“Captain Miguel Santos, reporting for duty, Pa,” malakas at ipinagmamalaking anunsyo ng aking anak, na umalingawngaw sa buong tahimik na cabin. “Sabi ko po sa inyo noon, kapag kapitan na ako, ako mismo ang susundo sa inyo. Mission accomplished, Pa. Umuwi na po tayo.”
Ang Pinakamagandang Byahe
Hindi ko na kinaya. Napahagulgol ako nang malakas at niyakap nang napakahigpit ang aking anak. Ikinawit niya ang kanyang mga braso sa aking balikat at narinig ko ang pag-iyak niya sa aking leeg. Wala siyang pakialam kung madumihan ang kanyang maputing uniporme sa mga luha at pawis ko.
Pumalakpak ang buong eroplano. Ang mga pasahero ay nagtayuan, at karamihan sa kanila ay hindi rin napigilang umiyak sa nasaksihang tagpo.
Bumitaw si Miguel mula sa pagkakayakap at kinuha ang luma kong backpack. Humarap siya sa mga pasahero at ngumiti. “Excuse me po, ililipat ko lang po ang tatay ko sa First Class. Siya po ang VIP ng buhay ko.”
Inalalayan niya akong maglakad patungo sa pinakamalawak at pinakakomportableng upuan sa unahan. Habang nakaupo ako roon at inabutan ng mainit na kape ng flight attendant, pinanood ko ang aking anak na pumasok muli sa cockpit upang imaneho ang dambuhalang eroplanong mag-uuwi sa akin.
Nang unti-unting umangat ang eroplano sa himpapawid, tumingin ako sa mga ulap mula sa bintana. Ang mga kalyo at sugat sa aking mga kamay ay hindi na masakit; sa halip, naging simbolo ito ng aking tagumpay. Sampung taon akong nagpakakuba sa lupa, ngunit ang kapalit nito ay ang pagbigyan ng pakpak ang aking anak upang maabot ang pinakamataas na langit.
