TUMAKBO SA EMERGENCY ROOM ANG EX-HUSBAND KO YAKAP ANG SUGATAN NIYANG ANAK… NGUNIT MUNTIK NA SIYANG HIMATAYIN NANG MAKITA NIYANG ANG DOKTOR NA GAGAMOT DITO AY AKO—ANG BABAENG INIWAN NIYA NA NGAYON AY PITONG BUWANG BUNTIS SA KANYANG SANGGOL!
I. Ang Walang-Pahingang Gabi sa ER
Maingay, magulo, at amoy disinfectant—ito ang araw-araw na mundo ko sa Trauma Center ng pinakamalaking ospital sa siyudad. Ako si Dr. Valerie, tatlumpu’t tatlong taong gulang, at ang Chief Attending Physician sa Emergency Room. Habang naglalakad ako sa pasilyo, naramdaman ko ang isang malakas na sipa mula sa aking sinapupunan. Napahawak ako sa aking malaking tiyan at napangiti nang mapait. Pitong buwan na akong buntis.
Pitong buwan na rin ang nakalipas mula nang bigla na lang nag-empake at umalis ang asawa kong si Leandro. Walang sapat na paliwanag. Ang tanging iniwan niya ay isang liham na nagsasabing nahanap na raw niya ang “tunay na kaligayahan” sa piling ni Stella—ang babaeng matagal na pala niyang kinakasama at inaanakan. Iyon sana ang gabi na sasabihin ko sa kanyang magkakaroon na kami ng sarili naming anak matapos ang limang taong paghihintay. Ngunit hindi na siya nagbigay ng pagkakataon.
Pinunasan ko ang pawis sa aking noo at inayos ang aking stethoscope. Sa ospital na ito, walang puwang ang personal na drama. Kapag nakasuot ako ng white coat, ako ay isang doktor na nagliligtas ng buhay.
II. Ang Pagyanig ng Nakaraan
Eksaktong alas-dos ng madaling araw nang bumukas nang malakas ang double doors ng ER. Isang lalaking basang-basa ng ulan at dugo ang pumasok, umiiyak at sumisigaw na parang nawawala sa sarili.
“Tulong! Parang awa niyo na, tulungan niyo ang anak ko! Naaksidente kami!”
Umalingawngaw ang boses na iyon. Isang boses na kabisadong-kabisado ng aking puso at isipan. Napatigil ako sa pagtingin sa chart ng isa kong pasyente. Paglingon ko, nakita ko si Leandro. Yakap-yakap niya ang isang duguang batang babae na nasa limang taong gulang. Puno ng galos ang mukha ni Leandro, ngunit ang bata ay walang malay at malakas ang pagdurugo mula sa isang malalim na sugat sa ulo.
“Nurse, Trauma Bay 1, bilis!” mabilis at awtoritatibo kong utos, isinasantabi ang matinding kabang biglang bumalot sa aking dibdib.
Tumakbo ang mga nurses at inalalayan si Leandro papasok sa Trauma Room. Isinuot ko ang aking sterile gloves, huminga nang napakalalim, at sumunod sa loob.
III. Ang Paghaharap sa Ibabaw ng Operating Table
Inihiga ng mga nurses ang bata. Mabilis akong lumapit upang simulan ang pag-assess sa sugat.
“Doc, pulse is weak, BP is dropping,” anunsyo ng charge nurse.
“I-set up ang IV line, bigyan ng oxygen, at ihanda ang suture kit,” matapang kong utos habang tinatapatan ng penlight ang mga mata ng bata upang i-check ang pupil response nito.
Sa kabilang gilid ng kama, humahagulgol si Leandro. “D-Doktora… parang awa niyo na, iligtas niyo ang anak ko…”
Pamilyar sa kanya ang aking boses kaya dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Nang magtama ang aming mga mata sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng Trauma Bay, tila huminto ang pag-ikot ng mundo niya. Nanlaki ang mga mata ni Leandro. Namutla siya na parang nakakita ng multo.
“V-Valerie…?” garalgal at nanginginig niyang bulong.
Bago pa man siya makabawi sa pagkagulat na makita ako, unti-unting bumaba ang kanyang paningin. Dahil sa pagmamadali kong mag-suot ng sterile gown, naiwang nakabukas ang likuran nito, na malinaw na nagpapakita sa aking napakalaki at umbok na umbok na tiyan.
Napaatras si Leandro. Muntik na siyang matumba at mapakapit sa pader. “B-Buntis ka…? Pitong buwan… Diyos ko… Valerie, a-anak ko ba ‘yan?!”
Hindi ko siya tiningnan. Ibinaling ko ang buo kong atensyon sa pagliligtas sa buhay ng kanyang anak.
“Tumabi ka kung ayaw mong mamatay ang bata,” malamig at matalim kong utos. “Nurse, scalpel.”
Sa loob ng tatlumpung minuto, ginawa ko ang lahat ng aking makakaya. Tinahi ko ang malalim na sugat sa ulo ng bata, pinigil ang pagdurugo, at siniguradong stable ang kanyang vital signs. Pinanood lang ako ni Leandro sa isang sulok, nakatakip ang mga kamay sa kanyang bibig, patuloy na umiiyak habang tinititigan ang tiyan ko.
IV. Ang Pagsisising Huli na sa Lahat
“Stable na siya,” kalmado kong idineklara matapos ang procedure. “Ilipat siya sa Pediatric ICU para sa monitoring, at i-schedule ang CT Scan para makasiguro tayong walang internal bleeding.”
Inilabas ng mga nurses ang stretcher. Naiwan kaming dalawa ni Leandro sa loob ng tahimik at duguang Trauma Room. Hinubad ko ang aking gloves at itinapon ito sa basurahan.
Biglang lumuhod si Leandro sa aking harapan. Humagulgol siya nang napakalakas, pilit na inaabot ang aking kamay ngunit mabilis ko itong iniwas.
“Valerie… patawarin mo ako! Patawarin mo ako!” umiiyak niyang pagmamakaawa, nakatungo sa malamig na sahig. “Hindi ko alam! Kung alam ko lang na buntis ka noong gabing ‘yon, hindi ko sana kayo iniwan! P-Pitong buwan… anak natin ‘yan, ‘di ba? Valerie, b-balikan mo na ako. Paninindigan ko kayo! Aalagaan ko kayo!”
Isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Tinitigan ko ang lalaking minsang sumira sa lahat ng pangarap ko, at nakita ko kung gaano siya kawawa at kadesperado.
“Tumayo ka diyan, Leandro. Nakakadiri kang tignan,” matigas kong sabi, ang boses ay walang kahit anong bakas ng pagmamahal.
Nag-angat siya ng tingin, puno ng luha at pag-asa ang mga mata.
“Oo, anak mo ‘to,” direktang pag-amin ko habang marahang hinahaplos ang aking tiyan. “Noong gabing nilapag mo ang annulment papers at pinili mo ang kabit mo, dala-dala ko na siya. Pero huwag kang magkakamaling isipin na kailangan ka namin.”
“V-Valerie, parang awa mo na… ama ako ng batang ‘yan…”
“Naiwala mo ang karapatang maging ama noong tinalikuran mo kami,” putol ko sa kanya, ang boses ko ay matalim na tila yelo. “Iniligtas ko ang anak mo ngayong gabi dahil isa akong doktor at sinumpaan ko ang tungkuling ito. Pero bilang isang babae? Matagal na kitang pinatay sa puso ko. Wala kang lugar sa buhay namin ng anak ko.”
V. Ang Matapang na Pag-alis
“Valerie, please! Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!” pagmamakaawa niya, pilit na gumagapang palapit sa akin.
“Puntahan mo ang anak mo sa PICU. Mas kailangan niya ang ama niya ngayon,” malamig kong pinal na utos. “At kapag gumaling na siya, kunin mo siya at huwag na huwag na kayong magpapakita sa akin kahit kailan.”
Tinalikuran ko siya at naglakad palabas ng Trauma Bay. Narinig ko ang malakas na pag-iyak niya, sumisigaw ng aking pangalan, at pinagmumura ang kanyang sarili dahil sa matinding pagsisisi. Ngunit hindi na ako lumingon pa.
Pagbalik ko sa Doctors’ Lounge, naupo ako at huminga nang malalim. Muling sumipa nang malakas ang aking sanggol. Napangiti ako nang totoo. Hindi ko kailangan ng isang lalaking pinipili lang ako dahil sa obligasyon. Kaya kong iligtas ang buhay ng iba, at mas lalong kaya kong itaguyod ang buhay ng aking anak nang mag-isa, nang may buong dangal, tapang, at kapayapaan.
